|
|
|
|
 |
 |
||
|
|||
|
|
|
2010
HET GAY SOUL weekend van Gosse
Het
weekend was enorm belangrijk voor me. Ik heb er iets geleerd waar ik
weliswaar al een hele tijd naar toe gegroeid ben, maar dat me nu echt
bewust geworden is. Ik mag het wel een verandering van mijn levensgevoel
noemen. Gisteravond heb ik wel twee uur zitten schrijven om allerlei
indrukken en nieuwe inzichten te herkauwen (ik ben een stier). Dat is
natuurlijk een veel te lange tekst geworden voor de website (bovendien met
de hand geschreven), maar ik zal zeker een aantal essentiële dingen eruit
halen en jullie toesturen. Pas
een dag later drong het tot me door hoezeer Johan gelijk had met de
opmerking: het is heel bijzonder dat zestien mannen een lang weekend lang
met zoveel liefde en aandacht naar elkaar geluisterd hebben. Ik heb dat
nog nooit eerder meegemaakt. Aan
het eind van het weekend dacht ik: ik heb zulke essentiële nieuwe
inzichten opgedaan, de supportgroep heb ik niet meer nodig. Toch heb ik me
vanmorgen al voor de supportgroep opgegeven omdat ik me realiseer dat
nieuwe inzichten geďntegreerd moeten worden. Ik wil dus nog wel verder
gaan.
HET GAY SOUL weekend van Victor
'Het
weekend met jullie allemaal heeft een enorme indruk bij me nagelaten. Het
dendert en zindert nog steeds in me. De emoties komen nu pas echt los. Ik
ben nog steeds onder de indruk van wat ik in het weekend heb meegemaakt.
Op langere termijn zal duidelijk zijn wat de effecten zijn. Ik kan niet zo
goed bedenken wat ik kwijt zou willen voor gebruik op
De
wandelingen in de omgeving van het conferentiecentrum na ontbijt
en lunch met steeds weer een
Dankzij
het niet eenvoudige besluit om me op de gaysoul avond te uiten over mijn
hiv čn een echt persoonlijke ontboezeming aan een
2009
HET GAY SOUL weekend van Bamber
'Dank voor de organisatie en begeleiding van een fijn weekeinde. Na
jaren een eigen en ander leven te hebben geleid dan voorheen, met net
zoveel fijne ervaringen, besloot ik om een "oude" ervaring met
een weekeinde door jullie stichting opnieuw in te gaan.
Ik heb ervan genoten en waardeer het enorm dat die mannen hun levens met elkaar en met mij delen. Ik heb er een aantal boeiende contacten aan overgehouden, iets waar ik helemaal niet op gerekend had. Eigenlijk had ik nergens op gerekend! Zo kwam ik binnen en ging ik weg; ik bezag mijn leven tot nu toe, en ben enorm blij trots en tevreden over mijn keuzen. Ik merkte tijdens het weekeinde dat ik mijn keuzen en ervaringen behoor te herwaarderen; dat doe ik te weinig. Ik hoorde van een aantal mannen dat ze artikelen en boeken van me hadden gelezen toen ik nog als homo-activist aanwezig was. Daar heb ik te lang te geringschattend over gedaan. Die weggooi mentaliteit beschadigt mijn verleden, en dat verleden zet ik weer in het zonnetje.
Ik wilde als een
betrokken toeschouwer het weekeinde beleven; niet teveel delen want dan
is het zó weer weg. Dat ging meestal goed. Ik merkte dat ik een
krachtig individu ben, en was verheugd te merken dat dit anderen niet op
een afstand hoeft te houden. Hier kan ook contact uit ontstaan. Dit was
goed om te ontdekken. Ik heb en had het goed. Met de mensen die me
omringen.
2008
HET GAY SOUL weekend van Vivan 'Na afloop van de workshop bemerkte dat er in mijn fysiek wat was veranderd. Mijn onderbuik was helemaal ontspannen en voelde van binnen warm aan. Ik zou het zelfs als "liefdevol" willen kwalificeren, voor mij een bijzondere ervaring waarvan ik me niet meer kan herinneren dat ik dat op die plek in mijn lijf ooit heb gevoeld.' lees verder
HET GAY SOUL weekend van Ad 'Ik heb het als een warm bad ervaren en tegelijkertijd als een spannende ervaring. Ik heb er zeker van genoten. Ik voel me 'herboren"" en als teken heb ik mijn (summiere) baardje afgeschoren. Onder het motto: Scheer je eigen weg! Mijn gezicht voelt weer zacht en tegelijktijd als een echte man! Dank voor de ontmoeting met jou, de anderen en mezelf.' Vr. groet,. Ad van Dam
|
|
|
|
|||||||||||||||||||||||||||||
|
Terugblik op het ‘Gay Soul’ mannenweekend van 12 t/m 14 maart 2010 |
|
|
door Johan van Breukelen, workshopleider
Deze
zin is bij mij altijd blijven hangen. Het idee dat het gegeven ‘homoseksualiteit’
iets is wat je oproept om wakker te worden prikkelt me enorm. Het is
sowieso een tegenspraak op de negatieve boodschappen die velen met
mij hebben gehoord in hun leven. Niemand stond te juichen toen we
onze homoseksualiteit bekend maakten! Veel homomannen hebben dit ook
nog eens verinnerlijkt en voelen zich diepweg niet helemaal goed
zoals ze zijn. Als
ik naar de grote lijnen van mijn leven kijk ben ik blij met mijn
homoseksualiteit. Het heeft er toe geleid dat ik steeds beter mijn
eigen weg heb leren gaan. Dat ik nieuwe wegen moest maken om datgene
te doen wat ik echt wilde doen. Zoals bijvoorbeeld in mijn
kunstenaarschap, waar ik probeer ‘(homo)seksuele energie’, het
letterlijk en figuurlijk onzichtbare, zichtbaar te maken en de
kijker voorbij de vorm te laten kijken.
*Herman Cools is auteur van; 'Het schitterende duister. Spiritualiteit met beide benen op de grond.'
|
|
|
HET GAY SOUL weekend van Stan
ZING, VECHT, HUIL, BID, LACH, WERK
EN BEWONDER
Vorig jaar overwoog ik al deel te
nemen aan deze workshop. Het bij elkaar komen en uiting geven
aan 'homosexualiteit', inspirerende vragen als 'Hoe gaat het nu
echt met me?' en 'Wat levert mijn gay-identiteit mij op en/of
wat kost kost het me?' werkten op voorhand prikkelend. Zo
prikkelend dat de keuze voor deelname aan deze workshop in
feite was gemaakt. Het moment kwam echter te vroeg, ik was op
dat moment teveel met andere dingen bezig. Dit jaar viel
alles echter op z'n plaats en was ik er aan toe. Het voelde
vooraf goed en een gezonde nieuwsgierigheid manifesteerde zich
in aanloop naar dit weekend.
Na binnenkomst viel de voor mij
ietwat beladen homosexuele grondslag van deze workshop eigenlijk
gelijk weg. Iets dergelijks had ik tot nu toe (43 jaar oud) nog
niet eerder ondernomen; homosexualiteit is zo een
vanzelfsprekendheid voor mij. Het feit dat gelijkgezinden met
elkaar verdieping zoeken en zich kwetsbaar opstellen was veeleer
wat ik die eerste avond proefde. Ook gedurende de rest van het
weekend bleef dit het uitgangspunt. Homosexualiteit als
aanleiding om bij elkaar te komen, niet als hoger doel op zich.
Er was diversiteit onder de aanwezige mannen: mannen
met kinderen, al dan niet voortgekomen uit een heterosexuele
relatie, single en verbonden mannen, coming out als centraal
& actueel thema of juist geen actueel thema (meer). De
veiligheid die wij met elkaar hebben weten te creëren, mede
door de kwetsbare en enthousiasmerende wijze waarop Johan de
workshop begeleidde, maakte dat er voor een ieder ruimte was.
Uiteindelijk, en zo gaat het wat mij betreft ook in het
dagelijkse leven, geven wij allen zelf sturing aan ons
levensproces, zo ook tijdens deze workshop. Ik kon er zo veel
uithalen als ik zelf wilde. Het aansteken van waxinelichtjes, de
ademhalings- en contactoefeningen met andere mannen waren
mooi, hartverwarmend en stimuleerde mij om tot bezinning en
bezieling te komen.
Een eye-opener dit weekend lag in de
waarde van mijn kinderjaren, die ik heel sterk naar boven voelde
komen. Mede door de opdracht een kinder- en jeugdfoto mee te
nemen maakte dat ik na lange tijd weer eens met aandacht aan die
belangrijke en vormende beginjaren terugdacht. Een tijd die
voelt als puur. Het pure, lieve jongetje zag ik ook heel
goed terug op de foto's die ik had verzameld. Ik was goed als
kind, en ik ben goed als man van 43, zo concludeerde ik. Ik durf
dicht bij mezelf te komen, iets wat tussen mijn 14e en 34e veel
minder het geval was door allerlei externe factoren binnen
ondermeer de grote familie waaruit ik kom. Nu ik mijn eigen plek
weer heb hervonden, leek de link naar het pure jongetje van
vroeger zo logisch en voelde zo goed. Mijn uitdaging is vooral
dit pure jongetje in mij te koesteren, aangevuld met de
levenswijsheid van een volwassen man. Mooie woorden, nu ik het
zo opschrijf, maar zo voel ik het echt; het is inmiddels ruim
een week na de workshop.
De zaterdagavond bood een 'open
podium'. Prachtig om te zien hoe een ieder daar invulling aan
gaf. Van mooie gedichten, het voordragen van een hoofdstuk uit
eigen werk tot aan zang en dans; het gaf een bijzondere
sfeer. Ik heb het voor ons mooie en toepasselijke
Ramses-nummer 'Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder'
gezongen. Een lied over het vol omarmen van het leven, ondanks
alle reserves die we onderweg opdoen en hindernissen die we tegenkomen.
Een lied dat aansluit op Gay Soul. Heerlijk om te doen en in
aanvang ook best spannend, ik zing en perform normaal met
velen in een homomannenkoor.
Johan sprak zondag de woorden uit
dat er best onzorgvuldig met ons homomannen is en wordt
omgegaan. Een opmerking die mij recht in het hart raakte. Zo heb
ik dat, zeker in mijn jonge jaren en bovenal in de puberteit,
ervaren. De vanzelfsprekendheid dat jongetjes van meisjes houden
v.v. maakt het moeilijk je aan dit beeld te onttrekken. Het zou
mooi zijn als ouders van nu rekening houden met meer 'smaken' op
dat vlak. Dat zou een hoop zoeken naar onze ware (gay)identiteit
schelen. Tegelijkertijd heeft de zoektocht en het uitdragen van
mijn homosexualiteit mij ook veel gebracht en vind ik het ook
vaak wel leuk om een minderheidsgroep te vertegenwoordigen. Maar
uiteindelijk zit het unieke in het individu, zo bleek maar al te
zeer tijdens dit mooie weekend.
Of ik animo heb voor een vervolg werd mij meerdere malen gevraagd door andere deelnemers. Ik ben daar nog niet helemaal uit. Het zou zomaar kunnen, wel voel ik behoefte aan een soort van doelgroepbenadering. Wil ik een nadere verdieping, als vervolg op dit gay soul weekend, dan vind ik het prettig om met mannen samen te komen die al geruime tijd uit de kast zijn. Niets ten nadele van mannen die daar op dit moment nog sterk mee worstelen, het tempo wordt - zakelijk gezegd - binnen groepsprocessen snel bepaald door 'de traagste'. Of dit commercieel gezien voor Stichting Mannenwerk haalbaar is, blijft natuurlijk een afweging.
Stan
Maart 2010
|
Voor
degene in z'n schuilhoek achter glas Voor
degene met de dichtbeslagen ramen Voor
degene die dacht dat ie alleen was Moet
nu weten we zijn allemaal samen Voor
degene met z'n dichtbeslagen boek Voor
degene met de snel vergeten namen Voor
degene die het vruchteloze zoeken Moet
nu weten we zijn allemaal samen Zing,
vecht, huil, bid, lach, werk & bewonder Zing,
vecht, huil, bid, lach, werk & bewonder Zing,
vecht, huil, bid, lach, werk & bewonder Zing,
vecht, huil, bid, lach, werk & bewonder Niet
zonder ons Voor
degene met z'n slapeloze nacht Voor
degene die 't geluk niet kan beamen Voor
degene die niets doet, alleen maar wacht Moet
nu weten we zijn allemaal samen Voor
degene met z'n mateloze trots In
z'n risicoloze hoge toren Op
z'n risicoloze hoge ROTS Moet
nu weten zo zijn wij niet geboren Zing,
vecht, huil, bid, lach, werk & bewonder Zing,
vecht, huil, bid, lach, werk & bewonder Zing,
vecht, huil, bid, lach, werk & bewonder Zing,
vecht, huil, bid, lach, werk & bewonder Niet
zonder ons Voor
degene met het open gezicht Voor
degene met het naakte lichaam Voor
degene in het witte licht Voor
degene die weet we komen samen Zing,
vecht, huil, bid, lach, werk & bewonder Zing,
vecht, huil, bid, lach, werk & bewonder Zing,
vecht, huil, bid, lach, werk & bewonder Zing,
vecht, huil, bid, lach, werk & bewonder Niet
zonder ons |
|
HET GAY SOUL weekend van Jan Gay Soul… Ik
mocht geloven dat ik wél zo bedoeld ben Wél
een plaats heb in de orde in de natuur. Een
heerlijk moment om te zien hoe Hendrik het zo overtuigend wist te
zeggen Dat
hij van zich zelf voelt dat het goed is zoals het is. Voelen,
in contact met je diepste zelf En
dat durven uitspreken, Ook
als dat niet zo strookt met de oude normen en waarden, die
zich sinds mijn kindertijd in me hebben vastgebakken. Met
jezelf en anderen in contact treden. Altijd
sloeg ik mijn blik weg van de ander Keek
langs de ander heen; of naar beneden. Voelde
diepe schaamte voor mezelf, Uit
angst gezien te worden zoals ik ben…
|
|
door Johan van Breukelen, workshopleider Ik kijk terug op een waardevol samenzijn met een groep van 22 ‘gay’ mannen, allen met hun persoonlijke geschiedenissen. 22 oorspronkelijke kerels, die de moed hadden om een weekend samen te komen om contact te maken, de verdieping te zoeken en plezier te met elkaar te hebben. Vaak wordt gedacht dat je eerst uitgebreid moet leren mediteren, spirituele boeken moet lezen en een lange en moeilijke weg moet afleggen om in contact te komen met je ziel en zaligheid. Ik denk dat het veel dichterbij ligt dan we vaak denken. Het creëren van ruimte, liefde en goede aandacht in een groep maakt de weg vrij voor je eigen wijsheid en je levensvreugde. De kunst is om te beseffen wat er in het hier en nu al is, en het vermogen om daar contact mee te maken. Dit weekend liet ons zien dat het mogelijk is om met een groep homo- bi mannen op een krachtige en liefdevolle wijze bij elkaar te zijn. Met ruimte voor wanhoop en gemis en de mogelijkheid om in contact te zijn met je ziel en zaligheid. Je bewust te zijn van je eigen oordelen en daarvan een milde toeschouwer te worden. Uniek in de ‘homo gemeenschap’! Door ons dit weekend iedere keer weer op te richten en met goede aandacht te zijn met wat er is hebben we gezamenlijk een bron gecreëerd. Een reservoir van inspiratie waar tegelijkertijd ook ruimte was voor de pijn, het ongemak, het onvermogen soms. In de gelaagdheid van ieders leven reisden we naar onze bezieling. We hebben onze diepste verlangens uitgesproken en zichtbaar gemaakt. We hebben ons uitgesproken over wat ons te doen staat om dit verlangen werkelijk te maken. We konden zien dat het vaak al werkelijkheid werd door je er alleen maar over uit te spreken. We hebben het verschil gemaakt tussen babbelen, praten en je uitspreken. Het kenbaar maken in de groep van datgene waar je nooit over spreekt, waar je soms denkt dat je de enige bent. Door daarvoor te gaan staan hebben we ‘levende monumenten’ voor onszelf en elkaar opgericht. De 'gay soul', met andere woorden 'onze oorspronkelijke levendige ziel', werd op zaterdagavond nog zichtbaarder in de poëzie, de verhalen, de kunst en de muziek van de mannen. Er opende zich een wereld aan mogelijkheden: 22 unieke mannen die met hernieuwde bezieling, allen op hun volstrekt eigen manier, hun dagelijks leven leiden en vormgeven. En daarmee een groot verschil maken voor de samenleving, voor de wereld. |
|
||
|
HET GAY SOUL weekend van ROBERT Tijdens het 'Mannen En Seksualiteit'-weekend, in september 2008 in De Glind, wist ik al zeker: ik zou in maart 2009 absoluut het 'Gay Soul'-weekend in Lunteren doen! Het thema van de workshop, 'gay soul', vertaal ik voor mezelf graag met zoiets als 'sprankelende ziel': ik heb moeite met de voorwaarden die de maatschappij aan de mannelijke rol stelt en ik ben allergisch voor de begrenzende etiketjes met betrekking tot gender en seksualiteit. Met dit uitgangspunt vertrok ik vrijdag 06/03 naar Lunteren. Ik merkte dat ik me op vrijdag stromend voelde. Privé doet het contact met X. me goed, het werkt bekrachtigend en bevestigend, ik voelde me totaal anders dan tijdens het 'Mannen En Seksualiteit'-weekend. En op de vrijdagavond sprak ik me daarover voor de eerste keer van mijn leven uit: dat ik uit duisternis, eenzaamheid, isolatie vanaf het begin van dit jaar, dus met de indirecte hulp van X., op weg ben naar helderheid, licht, transparantie. Zaterdag 07/03 verliep voor mij echter totaal anders. Op de vrijdag voelde ik me redelijk open maar op de zaterdag zette ik de hele boel klem in mezelf. Ik hield me, zo stel ik nu achteraf vast, teveel vast aan de meer letterlijke betekenis van 'gay soul', een buitengewoon geldig etiketje dat echter bijna de gehele dag, met daaronder de stem van mijn innerlijke criticus, op een verwarrende en zelfs angstaanjagende manier bleef rondhameren in mijn hoofd: hoor ik hier wel, is dit wel iets voor mij, pas ik hier wel, wat doe ik hier? |
|||
|
HET GAY SOUL
weekend van DIRK Drie
maanden geleden had ik nog geen weet van het bestaan van Stichting
Mannenwerk, nu, 6 maart 2009, neem ik deel aan hun workshop Gay
Soul, een zoektocht naar mijn (homoseksuele) ziel en zaligheid,
naar mijn onderstroom en oorspronkelijkheid en persoonlijk
leiderschap. Met
een zwaar gemoed rij ik vrijdagnamiddag richting Lunteren,
conferentie-oord Het Bosgoed. Ik heb er wel zin in, tenslotte ben
ik bezig mij vrij te maken van de beklemmende erfenis uit
verleden, welke mijn leven tot nu toe heeft gesmoord, maar ik vind
het ook doodeng! Mezelf laten zien tussen 18 onbekende homo- en
bi-mannen en 4 teamleden, een weekend lang, ik ben daar niet
bepaald goed in. Ik vind mannen leuk, natuurlijk, maar ook
bedreigend. Kan ik mijn grenzen wel bewaken, weet ik überhaupt
wat mijn grenzen zijn? Word ik niet direct afgewezen en genegeerd
als ik het diepste van mijn ziel laat zien? Kom ik wel bij mijn
gevoelens, kan ik die wel delen of zit ik het hele weekend
gefrustreerd en angstig gevangen in mijn ratio? Veel twijfels,
maar ik bespeur ook moed en wilskracht. Ik wil dit aangaan, ik wil
verder, ik wil nu eens eindelijk gaan leven, tenslotte ben ik al
47 jaar! Als
ik rond 19.00 uur arriveer, krijg ik de sleutel van mijn kamer,
pak wat dingen uit en keer dan terug naar de ontvangstruimte om
kennis te maken met de eerste gasten en teamleden. Ik ben wel wat
gespannen, maar de eerste indruk is goed. Een uurtje later begint
het programma direct al met een bijeenkomst in een grote, ovale
zaal, waar middenin op de grond een schaal staat met
waxinelichtjes. We worden uitgenodigd er eentje aan te steken, om
even stil te staan en bewust te worden van onze identiteit, onze
oorspronkelijkheid, een ritueel dat zich voor elke bijeenkomst zal
herhalen. De vrijdagavond begint door middel van een grote kring bijeenkomst met het onvermijdelijke voorstellen van jezelf en het formuleren van je doelen, je verlangens voor dit weekend. Ik kijk nieuwsgierig de kring rond, zie de 22 mannen en betrap mezelf direct op allerlei (voor) oordelen: te dik, te arrogant, te open, te gesloten. En dat terwijl ik me juist had voorgenomen hier onbevangen en onbevooroordeeld aan deel te nemen, me te concentreren op het hier-en-nu en te accepteren, te ontvangen en te ervaren wat er zich maar aan zou dienen. Ook dit direct oordelen merk ik op en laat ik weer varen. |
BRIEF AAN MIJN VADER (geschreven
op 13-jarige leeftijd, 1975) Beste
Papa, Het is waar. Ik heb een probleem, die ik nooit zal vergeten. Vertellen valt me moeilijk, schrijven gaat beter. Mijn probleem is: Ik
zoek iemand die ik waarschijnlijk nooit zal vinden. Ik heb die
iemand twee keer op de T.V. gezien. U vroeg of ik sexuele
moeilijkheden had. Eigenlijk wel. Dit is een deel van mijn probleem:
het is een jongen van ongeveer 16, 17 jaar. Ik zou hem graag
ontmoeten, zijn vriend worden. Samen. Ook
een deel van het probleem: het is een Franse jongen. Ik bewonder
hem, hij is knap. Je zou haast zeggen dat ik van hem hou. Dit
vertellen zou zeker niet gaan, want ik zou in huilen uitbarsten.
Misschien gek, maar ik bid elke avond of ik hem mag ontmoeten. Het
schijnt nog niet te mogen. Het gaat in de wereld toch om
vriendschap, niet om oorlog? Hij
speelde in een t.v.-feuilleton in 4 delen naar de roman “twee jaar
vakantie” van Jules Verne. Hij heette hierin Doniphan. Dit is ook
het mooiste programma dat ik ooit gezien heb of waarschijnlijk ooit
zál zien. Het was maar een verhaal, maar toch zou ik het ook willen
beleven samen met hem. Steeds komt dit woord weer tevoorschijn,
namelijk: SAMEN. Hij
heeft zwart haar. Ik zou het nooit zo met een jongen krijgen die
geen zwart haar heeft. Dat wil niet zeggen dat het met alle jongens
die zwart haar hebben zo kan. Het
3e en 4e deel zijn alleen uitgezonden.
Eigenlijk zijn het geen delen, maar het kan niet op één dag.
Daarom werd het 3e deel op dinsdag en het 4e
deel op zaterdag uitgezonden. Als ik het 4e deel niet had
kunnen zien, zou dat een ramp geweest zijn. Het
doet me pijn als ik eraan denk dat ik hem nooit meer zal zien. Er is
misschien wel een mogelijkheid. De naam van hem kun je
waarschijnlijk via de KRO, door wie dit verhaal werd uitgezonden,
wel te te weten komen. Aan het einde van de film kwamen de namen van
de medespelenden op het scherm. Ik weet alleen niet wie wie is. Maar
dan; waar woont hij dan. Tja, misschien weet u een idee om het te
weten te komen. Op het papiertje dat hierbij zit, heb ik een naam
geschreven, Dan Nasta. Dat is de echte naam van een medespelende. De
rest weet ik niet meer. U
weet nu mijn probleem. Misschien kunt u mij helpen. Praat er liever
niet met mama over en spreek mij graag op een ogenblik dat de rest
van de familie er niet is. Tot
slot, pa, dit is geen grap of zo, maar een ware en ook een verdrietige
zaak. Dirk. PS:
Ik
zie ons al lopen op het strand, hand in hand, Een
stevige wind waait door onze haren, We
kijken elkaar glimlachend aan, Zo
droom ik er ook over.
|
||
|
Terugblik
op het ‘Gay Soul’ mannenweekend van 7 t/m 9 maart 2008 |
|||
|
HET GAY SOUL weekend van Hendrik Ik neem de uitnodiging aan, om mijn ervaringen van
het weekend onder woorden te brengen, om me de inzichten beter te kunnen
herinneren, ze in mijzelf te verankeren en door te laten werken in mijn
dagelijkse leven, in de wereld. Dit is geen verslag. Ik wil associatief en intuďtief
woorden en beelden beschrijven die ik met me mee draag; Het ritueel van het aansteken van onze lichtjes aan
het begin van elke bijeenkomst: de individuele vlammen die samen een
lichtbron vormden, symbool voor innerlijk licht, maar ook voor een
gezellig kampvuur waaromheen 32 mannen zaten en elkaar vertelden over hun
diepste verlangens. De momenten van gezamenlijke stilte en inkeer in
onszelf, luisteren naar onze adem en voelen wat er in ons bewoog en
leefde. De roze flappen aan de muren met onze diepste
verlangens in kernwoorden. Hoe in de loop van het weekend enkele flappen
zo nu en dan loskwamen van de muren en ook dát weer iets was. De rondes om met een eenvoudige zin of soms alleen
een woord uit te drukken wat zich in ons geopend had. Johan als aangever voor de groep, bevlogen leider, levendig, met hart en ziel, lachend en in
tranen, wijs en kinderlijk tegelijkertijd, een venster, soms een poort. Het in vrede met elkaar in een kring zitten van
wildvreemde mannen. Niets moeten, contact maken met waar ik ben en wat er
is. Zijn met wat er is. Het in twee cirkels staan met de armen om elkaars
schouders, licht heen en weer bewegen en zingen : A Boat, A Boat To Cross
The Ferry, We’ll Float And Sing And All Be Merry, We’ll Float And Sing
And All Be Merry! Het gaan staan en elkaar aankijken van mannen die tot
verschillende groepen behoren; kunstenaars, slachtoffers en daders van
geweld en misbruik, leraren, mannen die leiderschap op zich hebben
genomen, (ex)cliënten in de GGZ, hulpverleners, vaders, genezers, en vele
anderen. Het zingen van: Amor, Amor, Amor, Amor, Hermanos Mios, Dios Es Amor, Amos Todos Como Hermanos, Dios Es Amor Mannen ontmoeten, levendig in contact zijn. Soms even
stilstaan bij de pijn van het kind van toen;
bij alleenheid en verlatenheid van toen, het niet werkelijk gehoord
en gezien worden, geen plek hebben, er niet bij horen. Kinder en jeugdfoto’s aan de muren. Uitwisselen met
mannen over: wat voor kind was jij eigenlijk? Op zaterdagavond de ronde van inspirerende dierbare
voorwerpen, stenen, beeldjes, een houten kruisje in mijn handen houden en
zegenen, het samen zingen van een mantra uit India, het door iemand
voorzingen van een lied uit een getijdenboek. Het aansteken van kaarsjes voor dierbaren,
voorouders, gestorven vrienden en vriendinnen, levende vrienden in Afrika,
homoseksuele mannen en vrouwen in delen van de wereld waar vervolging en
(dreiging van) executie actueel zijn. De kracht en de creativiteit, het begin van
gemeenschap met elkaar, de samenhang met een groter geheel, de potentie
van het ‘anders’ zijn, de intuďties, de vergezichten, de mogelijkheid
van vrede op aarde. Binnen een dag na de workshop initiatieven van
meerdere deelnemers aan het weekend: uitnodigingen om een petitie te
tekenen tegen het uitzetten van een 19 jarige homoseksuele Iraniër wiens
vriend al drie jaar eerder is opgehangen. We zijn niet alleen en staan niet los van elkaar! Liefs, Hendrik |
|
||
Gratis jaarkaart 2011
|
|
|
|
|
|
