Gay Soul

Hoe kunnen we een ‘lightroom’ creëren als volgende fase van de ‘ darkroom’?

Interview met Daan van Kampenhout, auteur van zeven boeken over traditioneel en hedendaags sjamanisme en vroeger een regelmatige bezoeker van het mannenwerk. In mei van dit jaar kwamen we Daan weer tegen op de contactdag over leiderschap die we in De Roos organiseerden.

'Ik ben ervan overtuigd, mede door het sjamanisme, dat homomannen een speciale capaciteit hebben die in de gemeenschap nodig is. In het sjamanisme wordt altijd gezegd; niemand wordt per ongeluk geboren, iedereen heeft een functie. Ook al moet je soms zelf zoeken om die te vinden. Heel concreet waren er in verschillende oude ‘aardereligies’ specifieke spirituele functies voor wat wij nu homoseksuelen, transgenders, nichten, etc. noemen. Mijn overtuiging is dat homomannen een kwaliteit hebben die iets balanceert in de wereld. Het zou mooi zijn als we dat kunnen vinden in onszelf. Ik denk dat wat de homowereld mist een besef van intrinsieke waardigheid is. Bij verschillende indianenstammen in Noord Amerika, kon een man trouwen met een vrouw of met een Berdache. Dat is een man met twee zielen (een mannelijke en een vrouwelijke ziel) Die verenigde mannelijke kracht (omdat hij fysiek mannelijk was) en vrouwelijke skills. Een hele goeie unit van mannelijk en vrouwelijk. Vaak waren deze Berdaches ook spirituele leiders, priesters, medicijnmannen etc.' lees verder

Een kleine geschiedenisles over homo's

'Heteroseksuele jongens vinden homo's een beetje eng.'

In 'Het Symposium' laat Plato de komedieschrijver Aristofanes vertellen dat er oorspronkelijk drie menselijke seksen waren: mannen, vrouwen en manwijven. Toen ze te veel praatjes kregen, hakte Zeus ze allemaal in tweeën, en sindsdien zoek de ene helft wanhopig naar de andere.

Plato en Aristofanes hebben een sterke voorkeur voor de mannelijke sekse. 'Zolang ze nog jongens zijn houden ze, als stukjes van het mannelijke, van mannen en vinden het heerlijk in een omstrengeling bij mannen te liggen. Dat zijn de beste jongens omdat ze van nature het mannelijkst zijn.' Kon je Plato in augustus maar vragen of hij de beste jongens nu nog steeds het mannelijkst vindt, als hij vanaf zijn hoge wolk de jaarlijkse gaypride in Amsterdam voorbij ziet varen.

Laten we Gerry van der List nog eens citeren, de columnist die in 1998 helemaal akelig werd van al dat nichterige gedoe op die boten en in de Volkskrant schreef:'Vanuit het oogpunt van de beschaving valt het alleen maar toe te juichen dat de homo's, na hun Amsterdamse orgie van sperma, het publieke domein weer overlaten aan de burgerij en zich terugtrekken in hun darkrooms, waar ze zich anoniem en ongestoord kunnen overgeven aan hun troosteloze liefhebberijen. Opgeruimd staat netjes.'

Even goed vond ook het tolerante Nederland homo's eeuwenlang maar griezels. Tussen 1730 en 1733 werd in Nederland fanatiek jacht gemaakt op homoseksuelen, nadat een bewaker van de domtoren in Utrecht twee mannen ontuchtige handelingen had zien verrichten. Het gebied rond de Dom was een populaire ontmoetingsplek voor homo's- daar komt het scheldwoord Utrechtenaar vandaan. Toen bleek dat er sprake was van betrokkenheid van mannen uit andere steden begon de heksenjacht. Tientallen jongens en mannen werden opgehangen, gewurgd of onthoofd.

In de 19e eeuw werd het woord 'homoseksueel' bedacht, voor mannen die op mannen vielen. dat vrouwen ook mooie dingen met elkaar deden, bleef lang geheim. Homo's ontmoeten elkaar in het Haagse Bos of op het lange Voorhout, of in kroegen als 't Mandje op de Amsterdamse Zeedijk, dat strak werd geleid door de legendarische Bet van Beeren. Pas in de Twintigste eeuw kwam de emancipatie van de homo langzaam op gang, met de Zangeres zonder Naam, en Willeke Alberti als beschermvrouwen, en Jos Brink als geruststellend rolmodel.

tegel illustratie van Ien van Laanen Met de openstelling van het burgerlijk huwelijk voor homo's en lesbo's was de normalisering van de homo eindelijk een feit; maar ook in 2011 bestaan er nog ambtenaren die het vertikte een huwelijk tussen partners van het zelfde geslacht te voltrekken.

Politie en antidiscriminatiebureaus signaleren een toename van homofobe uitingen. Onder Middelbare scholieren is homo- of biseksualiteit nauwelijks een onderwerp van gesprek, bleek in 2010 uit het onderzoek 'Steeds gewoner, nooit gewoon' van het Sociaal en Cultureel Planbureau. Heteroseksuele jongens vinden homo's een beetje eng. je kunt beter maar niet bukken in hun bijzijn.

Toch is Nederland, meldt het SCP, nog altijd koploper in homotolerantie, afgemeten aan opvattingen over het homohuwelijk of adoptie van kinderen door homoparen. Zweden, Denemarken en België komen meteen achter Nederland aan; en in Oosteuropese landen en Turkije is de homotolerantie het laagst.

(bron Volkskrant 18-06-2011)

Groningen mag zich in 2011 Roze Stad noemen. Dit betekent dat Groningen in 2011 de Roze Zaterdag zal organiseren en het hele jaar als Roze Stad activiteiten kan programmeren. Een mooie aanleiding voor het mannenwerk magazine om de burgemeester onze drie vragen voor te leggen.

Peter Rehwinkel

“Als homoman zichtbaar zijn en tot je dood aan toe zichtbaar blijven! ”

“Ik denk dat je als homoman altijd een voorbeeld moet vervullen voor anderen en jezelf afvragen wat je aan verdere homo-emancipatie kan bijdragen. Het is toch fantastisch dat wij in de gelegenheid zijn om ook een burgerlijk huwelijk te sluiten. Ik heb daar, samen met anderen, voor mogen vechten. Ik voel het zelf als een plicht om wat dat betreft altijd mijn rol te vervullen. En nogmaals, ik stoor mij als ik hooggeplaatste personen zie die op een gegeven moment in hun carrière wegkruipen. In feite moet je wat mij betreft als homoman zichtbaar zijn en tot je dood aan toe zichtbaar blijven!

Het is al weer lang geleden dat Roze Zaterdag in Groningen gehouden is. Ik verheug me er op. Wij willen laten zien dat in Groningen iedereen verschillend is maar dat iedereen wel zichzelf kan zijn. Eens in de zoveel tijd heb je ook als stad de plicht om dat onder de aandacht te brengen. En dat gaan wij dit jaar weer doen. " lees hier verder

recensie film Howl

Het is vast een unicum, een rechtszaak die neerkomt op de intense bespreking van een twintig pagina's tellend gedicht. Maar wat een schouwspel levert het op in Howl, dat niet alleen een meeslepende verbeelding van Allen Ginsbergs revolutionaire, gelijknamige gedicht wil zijn, maar ook uitvoerig stilstaat bij het proces dat in 1957 rond het werk werd opgetrokken.

'Howl' is met zijn taalgebruik en de vele suggestieve beschrijvingen van seks ronduit obsceen, stelde het OM. Los van de artistieke waarde verdient ook een weerbarstige stem als die van Ginsberg het om in alle vrijheid gehoord te worden, bepleitte de verdediging.

Filmmakers Rob Epstein en Jeffrey Friedman wierpen zich met documentaires als The Celluloid Closet (1995) en The Times of Harvey Milk (1984) op als scherpzinnige chroniqueurs van de recente Amerikaanse geschiedenis van de homoseksualiteit.

In Howl maken ze even dankbaar gebruik van interviews en rechtbankverslagen als van het gedicht zelf, en gaat het hen minstens evenzeer om het gedicht als om Ginsbergs gevecht met zijn homoseksualiteit.

Terwijl Eric Drookers animatie-sequenties het gedicht zinderend visualiseren, vol apocalyptische panorama's en surrealistische seks, bieden de rechtbankscènes minstens zoveel spektakel; maar dan dankzij het spel van rasacteurs als Jon Hamm en David Strathairn, die de strafrechtelijke exegese van het gedicht even sober als spannend opvoeren; alsof niet een gedicht, maar een moordverdachte in de beklaagdenbank zit.

Het beste acteerwerk levert James Franco als de jonge, nog niet wereldberoemde Ginsberg. Afwezig tijdens het proces, maar middelpunt van alle aandacht wanneer hij in een rokerig café, voor een publiek vol aanstaande Beat Generation-beroemdheden als Jack Kerouac en Neal Cassady, zijn gedicht voordraagt. In uiterst authentiek aanvoelende interview-sessies vertelt Ginsberg daarnaast over zijn niet aflatende worsteling met zijn homoseksualiteit, die hij als een aandoening blijft zien; en bekent hij dat hij Howl eerst niet wou publiceren uit angst voor het oordeel van zijn vader.

Franco excelleert op alle fronten, beschikkend over een grandioos gevoel voor timing, dictie en lichaamsbeweging. Wanneer Ginsberg vertelt over zijn psychotherapeut, geloof je bijna dat Franco die therapeut zelf heeft gekend – zo soepel glipt hij in Ginsbergs huid.

Helemaal evenwichtig is de film niet; hij raakt net iets te versnipperd met al die verschillende vertel-niveaus, en de animatie-sequenties, hoe virtuoos ze ook mogen zijn, volgen Ginsbergs hallucinante woorden vaak veel te letterlijk. Maar op de beste momenten grijpen alle lagen wonderwel in elkaar, en ontstaat een volle en prikkelende interpretatie van het gedicht. Mooi hoe dezelfde strofen van animatie naar rechtbank worden getild, en dan een compleet andere, frisse klank krijgen. Je krijgt er hoe dan ook zin van om zelf aan het lezen te slaan

bron Volkskrant

Martin Sherman’s veel geprezen drama Bent (1979) speelt zich af in Nazi-Duitsland aan de vooravond van de W.O II. Het stuk heeft de afgelopen dertig jaar sterk bijdragen aan de publieke bewustwording van de meedogenloze vervolging van homoseksuelen in het Derde Rijk. De titel van het stuk verwijst naar een scheldwoord dat in sommige Europese landen naar homoseksuelen verwijst.

In Bent wordt de homoseksuele Max na een serie schokkende gebeurtenissen door de politie opgepakt en op transport gezet naar concentratiekamp Dachau. Daar ontkent hij zijn homoseksualiteit om zodoende de laagste status onder de gevangenen, die van homoseksueel, te ontlopen. Want hij wil overleven ‘koste wat het kost’, ook al moet hij daarvoor de allerlaatste restjes moreel besef laten varen. Dan maakt hij kennis met medegevangene Horst en ontluikt er tussen beiden - in het grootste geheim - een passionele liefde. Veel meer dan een gay love story, is Bent een universele getuigenis over de kracht van liefde en haar magische eigenschap om middenin de hel toch een hemel te creëren.

Bent > Theater na de Dam

De Engelenbak,Nes 71 1012KD Amsterdam

speellijst
wo 4 mei > aanvang 21.00 uur (na dodenherdenking)
do 5 t/m za 7 mei > aanvang 20.30 uur
zo 8 mei > matinee, aanvang 14.30 uur
wo 29 juni t/m za 2 juli > aanvang 20.30 uur

meer info

Terugblik op het ‘Gay Soul’ mannenweekend van

12 t/m 14 maart 2010

door Johan van Breukelen, workshopleider

GAY SOUL 2010 Ergens in de jaren tachtig hoorde ik Herman Cools * (destijds theoloog in opleiding) als deelnemer op een mannenwerkworkshop de zin uitspreken: ‘Homoseksualiteit is een roeping!’

Deze zin is bij mij altijd blijven hangen. Het idee dat het gegeven ‘homoseksualiteit’ iets is wat je oproept om wakker te worden prikkelt me enorm. Het is sowieso een tegenspraak op de negatieve boodschappen die velen met mij hebben gehoord in hun leven. Niemand stond te juichen toen we onze homoseksualiteit bekend maakten! Veel homomannen hebben dit ook nog eens verinnerlijkt en voelen zich diepweg niet helemaal goed zoals ze zijn.

Als ik naar de grote lijnen van mijn leven kijk ben ik blij met mijn homoseksualiteit. Het heeft er toe geleid dat ik steeds beter mijn eigen weg heb leren gaan. Dat ik nieuwe wegen moest maken om datgene te doen wat ik echt wilde doen. Zoals bijvoorbeeld in mijn kunstenaarschap, waar ik probeer ‘(homo)seksuele energie’, het letterlijk en figuurlijk onzichtbare, zichtbaar te maken en de kijker voorbij de vorm te laten kijken.

Ook de kinderen in mijn leven zijn via een geheel eigen weg tot stand gekomen. Zo werd het gegeven ‘homoseksualiteit’ ook hierbij een kans om creatief te zijn met wat er is. Daarnaast is er ook nog altijd een beetje de angst voor het anders zijn. Het volwassen bewustzijn weet dat dit een oude kinderangst is. Dit te beseffen maakt dat ik het nu niet meer serieus hoeft te nemen. Dit maakt de weg vrij om weer oorspronkelijk te durven zijn.

Het mannenwerk is voor mij al 25 jaar een podium, een arena voor zelfonderzoek en inspiratie. We werken meestal met homo-bi en hetero mannen. In die volgorde. We sluiten niemand uit. Juist met heteromannen erbij, komen ook de ‘oude’ verhalen over ‘niet goed zijn’ weer tot leven. Bij de eerste GaySoul workshop in 2008 was er ook een heteroman als deelnemer. Ik had hem speciaal uitgenodigd omdat hij vertelde dat hij vaak in zijn leven een etiket opgeplakt kreeg van ‘vreemd’ en ‘anders’ te zijn. Deze man heeft zich als een vis in het water gevoeld tussen 31 gay mannen, omdat hij kon zijn wie hij was. Gewoon een oorspronkelijke man!

Op de avond voorafgaand aan de derde ‘Gaysoul’ workshop was Herman Cools bij mij thuis te gast en we spraken samen over homoseksualiteit. Over de vreugde, de pijn, de schaamte, over wat het kost en wat het brengt en de kansen om te groeien op spiritueel gebied! Hij noemt homoseksuelen ook wel eens een ‘apart volk’. Een bijzondere kijk op een groep mensen die deel uitmaakt van de wereldbevolking , waar een potentieel van ‘anders zijn’ ook een kans is voor groei! Homoseksualiteit heeft altijd over de hele wereld en in alle culturen bestaan. Er zijn altijd mannen geweest die naar mannen verlangden. Er zijn culturen (geweest) waar vormen van homoseksualiteit een gewaardeerde plaats en functie hadden, b.v. als intermediair tussen mannen en vrouwen , tussen de hemel en de aarde, goden en mensen.

Voor mij was het samenzijn met Herman een mooie voorbereiding op een weekend met gay mannen. Ik had al veel voorwerk gedaan rondom het thema en was van plan dit meer dan ooit in het programma te stoppen. In het mannenwerk zijn we meestal wat terughoudend met het inbrengen van thema’s, omdat er altijd al zoveel is! Als je echt durft stil te staan bij het samenzijn en onder ogen zien wat er in het hier en nu speelt dan heb je je handen vol!

Het thema GaySoul was er in de presentie en diversiteit van de aanwezige mannen. Mannen met verschillende aanvliegroutes die landden in een kring van ruimte en aandacht en liefde. Kortom, dalen, landen, en thuiskomen. Luisteren met het hart en je intuïtie volgen en je vervolgens uitspreken over je (homoseksuele) leven. Je diepste verlangens, je angsten, je vreugde kenbaar maken. Aan elkaar en aan jezelf. Stilstaan bij hoe het is om dat in het hier en nu te doen. Afstand nemen van het denken in je hoofd en daarmee meer ruimte en contact maken voor je ziel en zaligheid.

Cirkels zijn oeroude symbolen van verbinding. In veel culturen worden ze als heilig beschouwd. Een kring werkt soms ook als een arena, waarbij het kan voelen alsof je voor de leeuwen wordt gegooid. Binnen deze cirkel is er moed voor nodig om je werkelijk uit te spreken over wat er in je leeft, klein en dichtbij. Rond te durven te kijken, en te voelen hoe dat is. Elkaar en daarmee je zelf in de ogen te zien, te ontmoeten. Uiteindelijk levert dat altijd meer innerlijke vrijheid op

Op de laatste avond van de workshop een open podium. Een Cirkel van aandacht, ruimte en liefde, om de ziel te onthullen via muziek, zang, dans, poëzie, verhalen. Uniek in de wereld en zeker in de homogemeenschap! Wat een kracht en schoonheid en energie zit er in dit ‘aparte’ volk! Goed om zo’n weekend bij elkaar te komen. Om vervolgens de wereld in te gaan en te doen wat je te doen staat. In de wetenschap dat je er niet alleen voor staat. En in het besef dat geen stap die je zet en geen woord dat je spreekt de wereld onveranderd laat!

Johan van Breukelen

*Herman Cools is auteur van;

'Het schitterende duister. Spiritualiteit met beide benen op de grond.'

HET GAY SOUL weekend van Stan

ZING, VECHT, HUIL, BID, LACH, WERK EN BEWONDER

Vorig jaar overwoog ik al deel te nemen aan deze workshop. Het bij elkaar komen en uiting geven aan 'homosexualiteit', inspirerende vragen als 'Hoe gaat het nu echt met me?' en 'Wat levert mijn gay-identiteit mij op en/of wat kost kost het me?' werkten op voorhand prikkelend. Zo prikkelend dat de keuze voor deelname aan deze workshop in feite was gemaakt. Het moment kwam echter te vroeg, ik was op dat moment teveel met andere dingen bezig. Dit jaar viel alles echter op z'n plaats en was ik er aan toe. Het voelde vooraf goed en een gezonde nieuwsgierigheid manifesteerde zich in aanloop naar dit weekend.

Na binnenkomst viel de voor mij ietwat beladen homosexuele grondslag van deze workshop eigenlijk gelijk weg. Iets dergelijks had ik tot nu toe (43 jaar oud) nog niet eerder ondernomen; homosexualiteit is zo een vanzelfsprekendheid voor mij. Het feit dat gelijkgezinden met elkaar verdieping zoeken en zich kwetsbaar opstellen was veeleer wat ik die eerste avond proefde. Ook gedurende de rest van het weekend bleef dit het uitgangspunt. Homosexualiteit als aanleiding om bij elkaar te komen, niet als hoger doel op zich. Er was diversiteit onder de aanwezige mannen: mannen met kinderen, al dan niet voortgekomen uit een heterosexuele relatie, single en verbonden mannen, coming out als centraal & actueel thema of juist geen actueel thema (meer). De veiligheid die wij met elkaar hebben weten te creëren, mede door de kwetsbare en enthousiasmerende wijze waarop Johan de workshop begeleidde, maakte dat er voor een ieder ruimte was. Uiteindelijk, en zo gaat het wat mij betreft ook in het dagelijkse leven, geven wij allen zelf sturing aan ons levensproces, zo ook tijdens deze workshop. Ik kon er zo veel uithalen als ik zelf wilde. Het aansteken van waxinelichtjes, de ademhalings- en contactoefeningen met andere mannen waren mooi, hartverwarmend en stimuleerde mij om tot bezinning en bezieling te komen.

Een eye-opener dit weekend lag in de waarde van mijn kinderjaren, die ik heel sterk naar boven voelde komen. Mede door de opdracht een kinder- en jeugdfoto mee te nemen maakte dat ik na lange tijd weer eens met aandacht aan die belangrijke en vormende beginjaren terugdacht. Een tijd die voelt als puur. Het pure, lieve jongetje zag ik ook heel goed terug op de foto's die ik had verzameld. Ik was goed als kind, en ik ben goed als man van 43, zo concludeerde ik. Ik durf dicht bij mezelf te komen, iets wat tussen mijn 14e en 34e veel minder het geval was door allerlei externe factoren binnen ondermeer de grote familie waaruit ik kom. Nu ik mijn eigen plek weer heb hervonden, leek de link naar het pure jongetje van vroeger zo logisch en voelde zo goed. Mijn uitdaging is vooral dit pure jongetje in mij te koesteren, aangevuld met de levenswijsheid van een volwassen man. Mooie woorden, nu ik het zo opschrijf, maar zo voel ik het echt; het is inmiddels ruim een week na de workshop.

De zaterdagavond bood een 'open podium'. Prachtig om te zien hoe een ieder daar invulling aan gaf. Van mooie gedichten, het voordragen van een hoofdstuk uit eigen werk tot aan zang en dans; het gaf een bijzondere sfeer. Ik heb het voor ons mooie en toepasselijke Ramses-nummer 'Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder' gezongen. Een lied over het vol omarmen van het leven, ondanks alle reserves die we onderweg opdoen en hindernissen die we tegenkomen. Een lied dat aansluit op Gay Soul. Heerlijk om te doen en in aanvang ook best spannend, ik zing en perform normaal met velen in een homomannenkoor.

Johan sprak zondag de woorden uit dat er best onzorgvuldig met ons homomannen is en wordt omgegaan. Een opmerking die mij recht in het hart raakte. Zo heb ik dat, zeker in mijn jonge jaren en bovenal in de puberteit, ervaren. De vanzelfsprekendheid dat jongetjes van meisjes houden v.v. maakt het moeilijk je aan dit beeld te onttrekken. Het zou mooi zijn als ouders van nu rekening houden met meer 'smaken' op dat vlak. Dat zou een hoop zoeken naar onze ware (gay)identiteit schelen. Tegelijkertijd heeft de zoektocht en het uitdragen van mijn homosexualiteit mij ook veel gebracht en vind ik het ook vaak wel leuk om een minderheidsgroep te vertegenwoordigen. Maar uiteindelijk zit het unieke in het individu, zo bleek maar al te zeer tijdens dit mooie weekend.

Of ik animo heb voor een vervolg werd mij meerdere malen gevraagd door andere deelnemers. Ik ben daar nog niet helemaal uit. Het zou zomaar kunnen, wel voel ik behoefte aan een soort van doelgroepbenadering. Wil ik een nadere verdieping, als vervolg op dit gay soul weekend, dan vind ik het prettig om met mannen samen te komen die al geruime tijd uit de kast zijn. Niets ten nadele van mannen die daar op dit moment nog sterk mee worstelen, het tempo wordt - zakelijk gezegd - binnen groepsprocessen snel bepaald door 'de traagste'. Of dit commercieel gezien voor Stichting Mannenwerk haalbaar is, blijft natuurlijk een afweging.

Stan

Maart 2010

Voor degene in z'n schuilhoek achter glas

Voor degene met de dichtbeslagen ramen

Voor degene die dacht dat ie alleen was

Moet nu weten we zijn allemaal samen

Voor degene met z'n dichtbeslagen boek

Voor degene met de snel vergeten namen

Voor degene die het vruchteloze zoeken

Moet nu weten we zijn allemaal samen

Zing, vecht, huil, bid, lach, werk & bewonder

Niet zonder ons

Voor degene met z'n slapeloze nacht

Voor degene die 't geluk niet kan beamen

Voor degene die niets doet, alleen maar wacht

Moet nu weten we zijn allemaal samen

Voor degene met z'n mateloze trots

In z'n risicoloze hoge toren

Op z'n risicoloze hoge ROTS

Moet nu weten zo zijn wij niet geboren

Zing, vecht, huil, bid, lach, werk & bewonder

Niet zonder ons

Voor degene met het open gezicht

Voor degene met het naakte lichaam

Voor degene in het witte licht

Voor degene die weet we komen samen

Zing, vecht, huil, bid, lach, werk & bewonder

Niet zonder ons

HET GAY SOUL weekend van Jan

Gay Soul…

Ik mocht contact maken met mijn gevoel, mijn ziel

Ik mocht geloven dat ik wél zo bedoeld ben

Wél een plaats heb in de orde in de natuur.

Een heerlijk moment om te zien hoe Hendrik het zo overtuigend wist te zeggen

Dat hij van zich zelf voelt dat het goed is zoals het is.

Voelen, in contact met je diepste zelf

En dat durven uitspreken,

Ook als dat niet zo strookt met de oude normen en waarden,

die zich sinds mijn kindertijd in me hebben vastgebakken.

Met jezelf en anderen in contact treden.

Altijd sloeg ik mijn blik weg van de ander

Keek langs de ander heen; of naar beneden.

Voelde diepe schaamte voor mezelf,

Uit angst gezien te worden zoals ik ben…

lees verder

Terugblik op het ‘Gay Soul’ mannenweekend van 6 t/m 8 maart 2009

door Johan van Breukelen, workshopleider

Ik kijk terug op een waardevol samenzijn met een groep van 22 ‘gay’ mannen, allen met hun persoonlijke geschiedenissen.

22 oorspronkelijke kerels, die de moed hadden om een weekend samen te komen om contact te maken, de verdieping te zoeken en plezier te met elkaar te hebben.

Vaak wordt gedacht dat je eerst uitgebreid moet leren mediteren, spirituele boeken moet lezen en een lange en moeilijke weg moet afleggen om in contact te komen met je ziel en zaligheid. Ik denk dat het veel dichterbij ligt dan we vaak denken. Het creëren van ruimte, liefde en goede aandacht in een groep maakt de weg vrij voor je eigen wijsheid en je levensvreugde.

De kunst is om te beseffen wat er in het hier en nu al is, en het vermogen om daar contact mee te maken.

Dit weekend liet ons zien dat het mogelijk is om met een groep homo- bi mannen op een krachtige en liefdevolle wijze bij elkaar te zijn. Met ruimte voor wanhoop en gemis en de mogelijkheid om in contact te zijn met je ziel en zaligheid. Je bewust te zijn van je eigen oordelen en daarvan een milde toeschouwer te worden. Uniek in de ‘homo gemeenschap’!

Door ons dit weekend iedere keer weer op te richten en met goede aandacht te zijn met wat er is hebben we gezamenlijk een bron gecreëerd. Een reservoir van inspiratie waar tegelijkertijd ook ruimte was voor de pijn, het ongemak, het onvermogen soms.

In de gelaagdheid van ieders leven reisden we naar onze bezieling. We hebben onze diepste verlangens uitgesproken en zichtbaar gemaakt. We hebben ons uitgesproken over wat ons te doen staat om dit verlangen werkelijk te maken. We konden zien dat het vaak al werkelijkheid werd door je er alleen maar over uit te spreken. We hebben het verschil gemaakt tussen babbelen, praten en je uitspreken.

Het kenbaar maken in de groep van datgene waar je nooit over spreekt, waar je soms denkt dat je de enige bent. Door daarvoor te gaan staan hebben we ‘levende monumenten’ voor onszelf en elkaar opgericht.

De 'gay soul', met andere woorden 'onze oorspronkelijke levendige ziel', werd op zaterdagavond nog zichtbaarder in de poëzie, de verhalen, de kunst en de muziek van de mannen.

Er opende zich een wereld aan mogelijkheden: 22 unieke mannen die met hernieuwde bezieling, allen op hun volstrekt eigen manier, hun dagelijks leven leiden en vormgeven. En daarmee een groot verschil maken voor de samenleving, voor de wereld.

De Herberg

Dit mens-zijn is een soort herberg:

elke ochtend weer nieuw bezoek.

Een vreugde, een depressie, een benauwdheid,

Een flits van inzicht komt

Als een onverwachte gast.

Verwelkom ze; ontvang ze allemaal gastvrij!

Zelfs als er een menigte verdriet binnenstormt

die met geweld je hele huisraad kort en klein slaat.

Behandel dan toch elke gast met eerbied.

Misschien komt hij de boel ontruimen

om plaats te maken voor extase.

De donkere gedachte, schaamte, het venijn,

ontmoet ze bij de voordeur met een brede grijns

en vraag ze om erbij te komen zitten.

Wees blij met iedereen die langskomt.

De hemel heeft ze stuk voor stuk gestuurd

om jou als raadgever te dienen.

~ Rumi

Soefi Mysticus

ingebracht door Martijn

HET GAY SOUL weekend van ROBERT

Tijdens het 'Mannen En Seksualiteit'-weekend, in september 2008 in De Glind, wist ik al zeker: ik zou in maart 2009 absoluut het 'Gay Soul'-weekend in Lunteren doen!

Het thema van de workshop, 'gay soul', vertaal ik voor mezelf graag met zoiets als 'sprankelende ziel': ik heb moeite met de voorwaarden die de maatschappij aan de mannelijke rol stelt en ik ben allergisch voor de begrenzende etiketjes met betrekking tot gender en seksualiteit.

Met dit uitgangspunt vertrok ik vrijdag 06/03 naar Lunteren. Ik merkte dat ik me op vrijdag stromend voelde. Privé doet het contact met X. me goed, het werkt bekrachtigend en bevestigend, ik voelde me totaal anders dan tijdens het 'Mannen En Seksualiteit'-weekend. En op de vrijdagavond sprak ik me daarover voor de eerste keer van mijn leven uit: dat ik uit duisternis, eenzaamheid, isolatie vanaf het begin van dit jaar, dus met de indirecte hulp van X., op weg ben naar helderheid, licht, transparantie.

Zaterdag 07/03 verliep voor mij echter totaal anders. Op de vrijdag voelde ik me redelijk open maar op de zaterdag zette ik de hele boel klem in mezelf. Ik hield me, zo stel ik nu achteraf vast, teveel vast aan de meer letterlijke betekenis van 'gay soul', een buitengewoon geldig etiketje dat echter bijna de gehele dag, met daaronder de stem van mijn innerlijke criticus, op een verwarrende en zelfs angstaanjagende manier bleef rondhameren in mijn hoofd: hoor ik hier wel, is dit wel iets voor mij, pas ik hier wel, wat doe ik hier?

lees hier het hele verhaal van Robert

HET GAY SOUL weekend van DIRK

Drie maanden geleden had ik nog geen weet van het bestaan van Stichting Mannenwerk, nu, 6 maart 2009, neem ik deel aan hun workshop Gay Soul, een zoektocht naar mijn (homoseksuele) ziel en zaligheid, naar mijn onderstroom en oorspronkelijkheid en persoonlijk leiderschap.

Met een zwaar gemoed rij ik vrijdagnamiddag richting Lunteren, conferentie-oord Het Bosgoed. Ik heb er wel zin in, tenslotte ben ik bezig mij vrij te maken van de beklemmende erfenis uit verleden, welke mijn leven tot nu toe heeft gesmoord, maar ik vind het ook doodeng! Mezelf laten zien tussen 18 onbekende homo- en bi-mannen en 4 teamleden, een weekend lang, ik ben daar niet bepaald goed in. Ik vind mannen leuk, natuurlijk, maar ook bedreigend. Kan ik mijn grenzen wel bewaken, weet ik überhaupt wat mijn grenzen zijn? Word ik niet direct afgewezen en genegeerd als ik het diepste van mijn ziel laat zien? Kom ik wel bij mijn gevoelens, kan ik die wel delen of zit ik het hele weekend gefrustreerd en angstig gevangen in mijn ratio? Veel twijfels, maar ik bespeur ook moed en wilskracht. Ik wil dit aangaan, ik wil verder, ik wil nu eens eindelijk gaan leven, tenslotte ben ik al 47 jaar!

Als ik rond 19.00 uur arriveer, krijg ik de sleutel van mijn kamer, pak wat dingen uit en keer dan terug naar de ontvangstruimte om kennis te maken met de eerste gasten en teamleden. Ik ben wel wat gespannen, maar de eerste indruk is goed. Een uurtje later begint het programma direct al met een bijeenkomst in een grote, ovale zaal, waar middenin op de grond een schaal staat met waxinelichtjes. We worden uitgenodigd er eentje aan te steken, om even stil te staan en bewust te worden van onze identiteit, onze oorspronkelijkheid, een ritueel dat zich voor elke bijeenkomst zal herhalen.

De vrijdagavond begint door middel van een grote kring bijeenkomst met het onvermijdelijke voorstellen van jezelf en het formuleren van je doelen, je verlangens voor dit weekend. Ik kijk nieuwsgierig de kring rond, zie de 22 mannen en betrap mezelf direct op allerlei (voor) oordelen: te dik, te arrogant, te open, te gesloten. En dat terwijl ik me juist had voorgenomen hier onbevangen en onbevooroordeeld aan deel te nemen, me te concentreren op het hier-en-nu en te accepteren, te ontvangen en te ervaren wat er zich maar aan zou dienen. Ook dit direct oordelen merk ik op en laat ik weer varen.

lees hier het hele verhaal van Dirk

BRIEF AAN MIJN VADER

(geschreven op 13-jarige leeftijd, 1975)

Beste Papa,

Het is waar. Ik heb een probleem, die ik nooit zal vergeten. Vertellen valt me moeilijk, schrijven gaat beter.

Mijn probleem is:

Ik zoek iemand die ik waarschijnlijk nooit zal vinden. Ik heb die iemand twee keer op de T.V. gezien. U vroeg of ik sexuele moeilijkheden had. Eigenlijk wel. Dit is een deel van mijn probleem: het is een jongen van ongeveer 16, 17 jaar. Ik zou hem graag ontmoeten, zijn vriend worden. Samen.

Ook een deel van het probleem: het is een Franse jongen. Ik bewonder hem, hij is knap. Je zou haast zeggen dat ik van hem hou. Dit vertellen zou zeker niet gaan, want ik zou in huilen uitbarsten. Misschien gek, maar ik bid elke avond of ik hem mag ontmoeten. Het schijnt nog niet te mogen. Het gaat in de wereld toch om vriendschap, niet om oorlog?

Hij speelde in een t.v.-feuilleton in 4 delen naar de roman “twee jaar vakantie” van Jules Verne. Hij heette hierin Doniphan. Dit is ook het mooiste programma dat ik ooit gezien heb of waarschijnlijk ooit zál zien. Het was maar een verhaal, maar toch zou ik het ook willen beleven samen met hem. Steeds komt dit woord weer tevoorschijn, namelijk: SAMEN.

Hij heeft zwart haar. Ik zou het nooit zo met een jongen krijgen die geen zwart haar heeft. Dat wil niet zeggen dat het met alle jongens die zwart haar hebben zo kan.

Het 3^e en 4^e deel zijn alleen uitgezonden. Eigenlijk zijn het geen delen, maar het kan niet op één dag. Daarom werd het 3^e deel op dinsdag en het 4^e deel op zaterdag uitgezonden. Als ik het 4^e deel niet had kunnen zien, zou dat een ramp geweest zijn.

Het doet me pijn als ik eraan denk dat ik hem nooit meer zal zien. Er is misschien wel een mogelijkheid. De naam van hem kun je waarschijnlijk via de KRO, door wie dit verhaal werd uitgezonden, wel te te weten komen. Aan het einde van de film kwamen de namen van de medespelenden op het scherm. Ik weet alleen niet wie wie is. Maar dan; waar woont hij dan. Tja, misschien weet u een idee om het te weten te komen. Op het papiertje dat hierbij zit, heb ik een naam geschreven, Dan Nasta. Dat is de echte naam van een medespelende. De rest weet ik niet meer.

U weet nu mijn probleem. Misschien kunt u mij helpen. Praat er liever niet met mama over en spreek mij graag op een ogenblik dat de rest van de familie er niet is.

Tot slot, pa, dit is geen grap of zo, maar een ware en ook een verdrietige zaak.

Dirk.

PS:

Ik zie ons al lopen op het strand, hand in hand,

Een stevige wind waait door onze haren,

We kijken elkaar glimlachend aan,

Zo droom ik er ook over.

Terugblik op het ‘Gay Soul’ mannenweekend van 7 t/m 9 maart 2008

HET GAY SOUL weekend van Hendrik

Ik neem de uitnodiging aan, om mijn ervaringen van het weekend onder woorden te brengen, om me de inzichten beter te kunnen herinneren, ze in mijzelf te verankeren en door te laten werken in mijn dagelijkse leven, in de wereld.

Dit is geen verslag. Ik wil associatief en intuïtief woorden en beelden beschrijven die ik met me mee draag;

Het ritueel van het aansteken van onze lichtjes aan het begin van elke bijeenkomst: de individuele vlammen die samen een lichtbron vormden, symbool voor innerlijk licht, maar ook voor een gezellig kampvuur waaromheen 32 mannen zaten en elkaar vertelden over hun diepste verlangens.

De momenten van gezamenlijke stilte en inkeer in onszelf, luisteren naar onze adem en voelen wat er in ons bewoog en leefde.

De roze flappen aan de muren met onze diepste verlangens in kernwoorden. Hoe in de loop van het weekend enkele flappen zo nu en dan loskwamen van de muren en ook dát weer iets was.

De rondes om met een eenvoudige zin of soms alleen een woord uit te drukken wat zich in ons geopend had.

Johan als aangever voor de groep, bevlogen leider, levendig, met hart en ziel, lachend en in tranen, wijs en kinderlijk tegelijkertijd, een venster, soms een poort.

Het in vrede met elkaar in een kring zitten van wildvreemde mannen.

Niets moeten, contact maken met waar ik ben en wat er is. Zijn met wat er is.

Het in twee cirkels staan met de armen om elkaars schouders, licht heen en weer bewegen en zingen : A Boat, A Boat To Cross The Ferry, We’ll Float And Sing And All Be Merry, We’ll Float And Sing And All Be Merry!

Het gaan staan en elkaar aankijken van mannen die tot verschillende groepen behoren; kunstenaars, slachtoffers en daders van geweld en misbruik, leraren, mannen die leiderschap op zich hebben genomen, (ex)cliënten in de GGZ, hulpverleners, vaders, genezers, en vele anderen.

Het zingen van: Amor, Amor, Amor, Amor, Hermanos Mios, Dios Es Amor, Amos Todos Como Hermanos, Dios Es Amor

Mannen ontmoeten, levendig in contact zijn. Soms even stilstaan bij de pijn van het kind van toen; bij alleenheid en verlatenheid van toen, het niet werkelijk gehoord en gezien worden, geen plek hebben, er niet bij horen.

Kinder en jeugdfoto’s aan de muren. Uitwisselen met mannen over: wat voor kind was jij eigenlijk?

Op zaterdagavond de ronde van inspirerende dierbare voorwerpen, stenen, beeldjes, een houten kruisje in mijn handen houden en zegenen, het samen zingen van een mantra uit India, het door iemand voorzingen van een lied uit een getijdenboek.

Het aansteken van kaarsjes voor dierbaren, voorouders, gestorven vrienden en vriendinnen, levende vrienden in Afrika, homoseksuele mannen en vrouwen in delen van de wereld waar vervolging en (dreiging van) executie actueel zijn.

De kracht en de creativiteit, het begin van gemeenschap met elkaar, de samenhang met een groter geheel, de potentie van het ‘anders’ zijn, de intuïties, de vergezichten, de mogelijkheid van vrede op aarde.

Binnen een dag na de workshop initiatieven van meerdere deelnemers aan het weekend: uitnodigingen om een petitie te tekenen tegen het uitzetten van een 19 jarige homoseksuele Iraniër wiens vriend al drie jaar eerder is opgehangen.

We zijn niet alleen en staan niet los van elkaar!

Liefs, Hendrik

Tweeëndertig lichtjes

tweeëndertig lichtjes

ik steek ze zelf maar aan

tweeëndertig lichtjes

die voor de liefde staan

tweeëndertig lichtjes

het grijpt me nu weer aan

praten

zingen

lachen

zwijgen

voelen

huilen

alles mocht er zijn

al deed het soms ook pijn

tweeëndertig lichtjes

een geschenk van de natuur

tweeëndertig lichtjes

krachtig, mooi en puur

tweeëndertig lichtjes

samen één groot vuur

Job Hulshoff

weblog

HET GAY SOUL weekend van Jan

Jan; 'Het was heel intensief, verwarrend en liefdevol. Ieder van de 32 mannen heeft zijn hart opengesteld en heeft de moed gehad om diep in hun hart te laten kijken, zonder uitzondering. Een zo rijk gevoel dat je je diepste gevoelens kan en mag delen met zovele. Zonder oordeel en zonder rancunes.

Het voelt enorm rijk om zo opgenomen te worden in een gemeenschap die voor mij alleen maar onbereikbaar leek.

Mijn uitdaging aan het begin van het weekend was: “Op zoek naar mezelf” en hoe ik dat zou willen bereiken, door “mezelf open te stellen” . Nou dat heb ik gedaan en al die emotie, tranen en vreugde dwarrelen door mijn hoofd en willen maar niet nederdalen. Ik ben danig in de war, hoe moet ik nu verder.

lees hier het hele verhaal van Jan

Laten zien wie je bent, dát je er bent