Maar nu mocht het:

de ander in recht in de ogen kijken.

Zonder schaamte, zonder schroom voor jezelf.

Een heerlijk moment

om in de ogen te kijken van een man

waarvan ik durfde te accepteren dat ik hem mooi vond.

  Zonder daarbij gevoelens van schaamte, of zelfhaat te hebben…

Ik liet toe te genieten van dat wat me homo maakt…

 

Het zit zo diep in mijn wezen verstrengeld.

Ik kan er niet aan ontsnappen.

Het is iets wat tot expressie wil komen,

zoals de knoppen aan de bomen,

die zoals nu in de lente zullen gaan uitlopen,

als de tijd daarvoor rijp is.

Er ligt een soort onvermijdelijkheid hierin.

 

Op een fantastische manier wisten Johan en Hendrik het contact met het diepere zelf te maken.

In vol respect naar iedereen.

In volle overgave ook naar hun eigen gevoelens, hun eigen zijn

Ik mocht kontact maken met mannen op een manier die uitreikt naar mijn diepste innerlijk,

Van dat van mezelf, maar ook van alle andere deelnemers,

Het werd een heerlijke ervaring,

waarin ik uiteindelijk vrede kon vinden met dat wat ik ben

Er kwam hoop dat er een uitweg is

uit de neergaande spiraal van teleurstelling, wanhoop, zelfhaat, intens verdriet.

 

Aan iedereen heel, heel hartelijk dank…

 

Anderzijds voel ik de zorgen van mijn vrouw, mijn kinderen,

Die op een andere manier een zware tocht doorlopen.

Te zien hoe hun vader en man lijkt af te drijven van hen.

Het verdriet welt in me op dat me totaal kan verlammen

Ik heb hen lief met alles wat ik heb,

Ik voel de ongerijmdheid in mezelf

Het kan me verpletteren,

Het kan me in mezelf doen wegzinken van verdriet,

Omdat ik ben zoals ik ben…

Ik heb nog een lange weg te gaan…

Jan