Maar
nu mocht het:
de
ander in recht in de ogen kijken.
Zonder
schaamte, zonder schroom voor jezelf.
Een
heerlijk moment
om
in de ogen te kijken van een man
waarvan
ik durfde te accepteren dat ik hem mooi vond.
Ik
liet toe te genieten van dat wat me homo maakt…
Het
zit zo diep in mijn wezen verstrengeld.
Ik
kan er niet aan ontsnappen.
Het
is iets wat tot expressie wil komen,
zoals
de knoppen aan de bomen,
die
zoals nu in de lente zullen gaan uitlopen,
als
de tijd daarvoor rijp is.
Er
ligt een soort onvermijdelijkheid hierin.
Op
een fantastische manier wisten Johan en Hendrik het contact met het diepere zelf
te maken.
In
vol respect naar iedereen.
In
volle overgave ook naar hun eigen gevoelens, hun eigen zijn
Ik
mocht kontact maken met mannen op een manier die uitreikt naar mijn diepste
innerlijk,
Van
dat van mezelf, maar ook van alle andere deelnemers,
Het
werd een heerlijke ervaring,
waarin
ik uiteindelijk vrede kon vinden met dat wat ik ben
Er
kwam hoop dat er een uitweg is
uit
de neergaande spiraal van teleurstelling, wanhoop, zelfhaat, intens verdriet.
Aan
iedereen heel, heel hartelijk dank…
Anderzijds
voel ik de zorgen van mijn vrouw, mijn kinderen,
Die
op een andere manier een zware tocht doorlopen.
Te
zien hoe hun vader en man lijkt af te drijven van hen.
Het
verdriet welt in me op dat me totaal kan verlammen
Ik
heb hen lief met alles wat ik heb,
Ik
voel de ongerijmdheid in mezelf
Het
kan me verpletteren,
Het
kan me in mezelf doen wegzinken van verdriet,
Omdat
ik ben zoals ik ben…
Ik
heb nog een lange weg te gaan…
Jan