Vrijdag
6 maart 2009
Drie
maanden geleden had ik nog geen weet van het bestaan van Stichting
Mannenwerk, nu, 6 maart 2009, neem ik deel aan hun workshop Gay Soul, een
zoektocht naar mijn (homoseksuele) ziel en zaligheid, naar mijn
onderstroom en oorspronkelijkheid en persoonlijk leiderschap.
Met
een zwaar gemoed rij ik vrijdagnamiddag richting Lunteren,
conferentie-oord Het Bosgoed. Ik heb er wel zin in, tenslotte ben ik bezig
mij vrij te maken van de beklemmende erfenis uit verleden, welke mijn
leven tot nu toe heeft gesmoord, maar ik vind het ook doodeng! Mezelf
laten zien tussen 19 onbekende homo- en bi-mannen en 4 teamleden, een
weekend lang, ik ben daar niet bepaald goed in. Ik vind mannen leuk,
natuurlijk, maar ook bedreigend. Kan ik mijn grenzen wel bewaken, weet ik
überhaupt wat mijn grenzen zijn? Word ik niet direkt afgewezen en
genegeerd als ik het diepste van mijn ziel laat zien? Kom ik wel bij mijn
gevoelens, kan ik die wel delen of zit ik het hele weekend gefrustreerd en
angstig gevangen in mijn ratio? Veel twijfels, maar ik bespeur ook moed en
wilskracht. Ik wil dit aangaan, ik wil verder, ik wil nu eens eindelijk
gaan leven, tenslotte ben ik al 47 jaar!
Als
ik rond 19.00 uur arriveer, krijg ik de sleutel van mijn kamer, pak wat
dingen uit en keer dan terug naar de ontvangstruimte om kennis te maken
met de eerste gasten en teamleden. Ik ben wel wat gespannen, maar de
eerste indruk is goed. Een uurtje later begint het programma direkt al met
een bijeenkomst in een grote, ovale zaal, waar middenin op de grond een
schaal staat met waxinelichtjes. We worden uitgenodigd er eentje aan te
steken, om even stil te staan en bewust te worden van onze identiteit,
onze oorspronkelijkheid, een ritueel dat zich voor elke bijeenkomst zal
herhalen.
De
vrijdagavond begint door middel van een grote kring bijeenkomst met het
onvermijdelijke voorstellen van jezelf en het formuleren van je doelen, je
verlangens voor dit weekend. Ik kijk nieuwsgierig de kring rond, zie de 23
mannen en betrap mezelf direkt op allerlei (voor) oordelen: te dik, te
arrogant, te open, te gesloten. En dat terwijl ik me juist had voorgenomen
hier onbevangen en onbevooroordeeld aan deel te nemen, me te concentreren
op het hier-en-nu en te accepteren, te ontvangen en te ervaren wat er zich
maar aan zou dienen. Ook dit direkt oordelen merk ik op en laat ik weer
varen.
Ik
ga staan, stel me met een bonkend hart voor en vertel wat ik hier dit
weekend naar me toe wil halen: oefenen in het aangaan van kontakten vanuit
vervulling en daarbij mild zijn voor mezelf als het niet zo gaat als ik
zou wensen. Ik ben een persoon die altijd heeft geprobeerd mijn tekorten,
zoals liefde, aandacht en genegenheid, op een claimende manier bij de
ander te halen in plaats van de nare gevoelens van pijn en verdriet toe te
laten en op die wijze mezelf te vervullen. Genade voor mezelf is dat
andere thema, want ik ben een meester in mezelf op de kop geven en me zo
in depressie te storten!
De
kernwoorden van de verlangens en doelen voor het weekend worden
opgeschreven op vellen die aan de muur hangen, een vel per persoon. Bij
mij komt ‘genade’ en ‘kontakt vanuit vervulling’ te staan. Daar
kan ik later nog ‘hier-en-nu, grenzen, afwijzing en behoefte aan
intimiteit’ aan toevoegen, maar ik wil het ook klein houden, tenslotte
zijn de 2 kernwoorden al meer dan genoeg voor één weekend!
Ik
bemerk veel herkenning bij de anderen en dat stemt me direkt al mild en
gerust. Het is niet voor niets dat men hier is, want het verleden heeft
vele sporen bij een ieder achter gelaten, velen verwond. De schaamte om
zichzelf te zijn, de zoektocht naar wie men eigenlijk is, heeft alles te
maken met de opvoeding, de afkeuring door de maatschappij etc. en is
daardoor herkenbaar bij elkaar. Het geeft een fijn gevoel van
saamhorigheid.
We
splitsen op in tweetallen: elk 5 minuten vertellen hoe je er nu bij zit,
wat je verlangens voor dit weekend zijn. De een vertelt, de ander luister
alleen maar en daarna wisselen we. Het valt me niet mee de ander in de
ogen te kijken en mijn verhaal te doen, vooral omdat tegenover mij direkt
al E., de leukste man van de groep, zit…….. Ik voel me onzeker, bemerk
de angst afgewezen te worden, niet te voldoen en ben blij als de 10
minuten om zijn! Aan de andere kant lukt het me goed kontakt met mezelf te
houden, te vertellen vanuit mijn essentie en ook te luisteren naar de
ander zonder mezelf erin te verliezen, wat ik normaal gesproken gauw doe.
Niet slecht! Ik ga dan ook tevreden naar bed, kom wat moeilijk in slaap
omdat mijn gedachten nog doorratelen, maar heb uiteindelijk een goede
nachtrust.
Zaterdag,
7 maart 2009.
De
wekker gaat om 8 uur, ik heb lekker geslapen, neem een douche en schuif
bij anderen aan voor het ontbijt. Het Bosgoed is een uitstekende
accommodatie. De kamers zijn prima, de bedden liggen voortreffelijk, het
eten is rijkelijk en smakelijk, het personeel erg vriendelijk en de zaal
die we gebruiken voor de grote groep bijeenkomsten is ruim en licht.
Op
mijn vel dat aan de muur hangt plak ik boven de verlangens voor dit
weekend mijn jeugdfoto: een jongetje van 4 jaar dat gearmd met een meisje
van 4 jaar op het klimrek zit. Ze kijken elkaar liefdevol en genegen aan.
Het is een onschuldig tijdsbeeld waar ik me niets meer van herinner, ik
zou zelfs niet meer weten wie dat meisje is, maar kennelijk ‘hadden we
iets’, zo intiem en oprecht is het beeld wel!
De
eerste bijeenkomst begint om 10 uur met een patroon dat zich de volgende
sessies zal herhalen: grote groep, tweetallen, terugkoppeling grote groep,
kleine groep. De grote kring begint met het sluiten van de ogen, het
concentreren op jezelf, je ademhaling, je lichaam. Daarna volgen enkele
oefeningen, waaronder het impossante elkaar 5 minuten stilzwijgend in de
ogen kijken als je op korte afstand voor iemand staat. Ik ervaar het als
verbluffend, want ik raak bij een ieder ontroerd door de ziel die ik
achter die ogen zie, terwijl ik normaal gesproken heel oordelend ben over
personen die ik zie en niet goed ken. Nu zie ik alleen maar iets moois,
zelfs bij iemand die ik als ‘arrogant’ zou bestempelen.
Dat
oordelen komt weer naar boven als we doorgaan met de kleine groep. Als ik
zie in welke groep ik ben ingedeeld, betrap ik me op de gedachte “ik had
liever bij anderen gezeten!” Maar wonderwel slaag ik er snel in me open
te stellen voor wat er is en wat zich aandient. De situatie is zoals deze
is, dat valt niet te veranderen en zal niet voor niets zo zijn. Ik kan er
alleen maar van leren! De kleine kring van 7 personen is een intiem
gebeuren. Elk persoon vertelt zijn verhaal, wat zich deze ochtend heeft
voorgedaan, hoe het nu is, gerelateerd aan de verlangens die gisteren zijn
opgeschreven. Daarna geven de andere eventueel een reaktie. Ik voel me
snel vertrouwd, bemerk een goed kontakt met mezelf en mijn thema’s,
vertel er open en eerlijk over en krijg dat ook als reaktie terug van de
anderen. De sfeers is zacht, respektvol en intiem en ik raak ontroerd door
de verhalen van de anderen. Elk verhaal is anders en toch is er zoveel
herkenning. De verlangens van nu, de pijnlijke gevoelens van het verleden,
de worsteling van een ieder om te zijn wie hij is en van daaruit naar
buiten te treden en verbinding met de ander aan te gaan.
Het
is prettig om na deze serieuze bijeenkomst even afleiding te hebben en de
maag te vullen met een uitgebreide lunch. Daarna heb ik behoefte aan
frisse lucht, het is buiten vriendelijk lenteweer en de bossen nodigen uit
tot een lekkere wandeling. Ik twijfel, zal ik alleen gaan, even op mezelf
zijn, of kontakt maken en iemand mee vragen? Gezien de doelstelling van
het weekend, verbinding maken, besluit ik tot het laatste. W. die naast me
zit en die ik een leuke man vind, wil wel mee en zo slenteren we door de
omgeving, praten over van alles en nog wat en zijn daardoor nog maar net
op tijd terug voor de middagsessie.
Deze
staat in het teken van een leuk spel, maar wel met serieuze, intieme
vragen, waarbij de antwoorden direkt zichtbaar zijn voor de anderen.
Confronterend, durf ik achter de stelling te gaan staan dat ik al
gedachtes heb gehad over seks met iemand uit de groep? Durf ik dat te
delen met de anderen? Ja, dat durf ik en ik ben onder de indruk van de
openhartigheid van een ieder. Men laat zich zien zoals men is, zoals men
denkt, zoals men voelt, geweldig! Toch ben ik ook geraakt als ik zie
hoeveel mannen wel eens aan zelfdoding hebben gedacht, hoeveel mannen in
hun leven verwond zijn geraakt, maar hier toch staan met de wil vrij te
komen van de angsten, de pijn, het verdriet en de eenzaamheid, met de wil
verbinding aan te gaan vanuit hun oorspronkelijkheid. Ontroerend!
Ondanks
het leuke spel glijdt mijn goede stemming van vanochtend af. Ik bemerk hoe
moe ik ben en hoeveel behoefte ik heb aan intimiteit en een knuffel. Niet
praten en doen, maar gewoon tegen elkaar aan liggen, elkaar voelen. Het is
voor mij een kernprobleem in mijn leven, een tekort aan liefde en
lichamelijkheid en een onvermogen om daar verandering in aan te brengen.
Ja, mensen vinden mij vaak aardig en bijzonder, maar haken af als ik te
dichtbij kom. Ik weet het onderwerp nog wel in te brengen in de grote
groep, maar sta niet meer open voor de reaktie van teamleider J. en sudder
zo de kleine groep in.
De
inbreng in de kleine groep is intens, intiem, open, eerlijk. Moeilijke
onderwerpen als het eeuwige verlangen naar iemand die er voor jou is, maar
die situatie niet kunnen bereiken. De pijn die dat met zich meebrengt. Ik
kan naadloos aansluiten bij de inbreng van de man voor mij. Het er niet
alleen in staan, verzacht de pijn enigszins. Bovendien ben ik weer
ontroerd door de lieve reakties die men elkaar weet te geven. Wat een
steun is dat! Wat een respekt voor elkaar! Ik heb nog nooit in mijn leven
zo genoten van een ander mens, heb zoveel bewondering voor een ieder, ben
diep onder de indruk.
Tijd
voor het avondeten en ik geniet ervan, vooral van het grootse dessert. Ook
het personeel van Het Bosgoed is zo vriendelijk! Ik ben nog steeds doodmoe
en zeg niet veel, probeer te zijn in het hier-en-nu, kontakt te maken met
mijn behoefte aan even niets. Toch lukt me dat niet helemaal, ik merk een
verlangen op om te praten met mannen aan een andere tafel die me
interesseren. Maar ik kan toch de mannen aan ‘mijn tafel’ niet in de
steek laten? Uiteindelijk verkas ik voor het dessert naar de tafel naast
mij en merk op dat me dat goed doet. Kiezen voor mezelf, kiezen voor waar
ik naar verlang, mijn gevoelens volgen. Niet gek gedaan, Dirk!
Na
het diner ga ik een half uurtje op bed liggen en sta een kwartier lekker
onder een warme douche. Dat doet me goed, ik trek mooie kleren aan en ben
uitgerust en klaar voor de feestavond. Feest is een groot woord, maar er
is een open podium waar ruimte is voor een lied, een gedicht, een dans,
een sketch. Mij niet gezien, ik durf dat echt niet, heb teveel schaamte op
mezelf zitten en ik heb dan ook immense bewondering voor diegenen die dat
wel doen!
Een
ander aspekt van deze avond is het laten zien en toelichten van een
dierbaar voorwerp welke je doet herinneren aan je gay soul, je
oorspronkelijkheid. Fascinerend wat een ieder meegenomen heeft en hoe men
daar dan humorvol of emotioneel over kan vertellen.
Mijn
voorwerp bestaat eigenlijk uit 3 delen. Mijn geboortesteen, waardoor ik
weer even stil sta bij het feit dat ik werkelijk besta, de foto waar ik
als 4-jarige op het klimhek zit, en een brief aan mijn vader die ik
schreef toen ik 13 jaar was en voor het eerst verliefd was. Mijn liefde
was toen zó onschuldig, ik was me er zelfs niet van bewust dat
verliefdheid op een jongen niet als normaal gezien werd. Mijn vader heeft
het briefje altijd bij zich gedragen tot hij het op zijn 80ste
weer aan mij teruggaf, maar ik heb het nooit aan iemand laten lezen. Het
is nu tijd dat wel te doen, het te delen met 23 andere bi- en homoseksuele
mannen, me te bevrijden van dat gevoel van schaamte en open te staan voor
een gevoel van vervulling. Dit bén ik immers, dit is het pure kind in mij
wat nog zonder sociale vervuiling zichzelf laat zien, die dat mooie gevoel
van liefde in zich heeft en dat wil delen met zijn vader! Ik voel me
schaamtevol en opgelaten als ik het voorlees, maar moet ook wel lachen om
de kinderlijkheid die eruit spreekt. Aan de andere kant is het een wijze
brief voor een 13-jarige! De reakties zijn voor mij overweldigend. Waar ik
me voor mezelf schaam, zijn anderen vol lof over de puurheid van het kind
en de man die het nu durft te delen.
Na
het avondprogramma is er tijd voor drankje, een ongedwongen gebeuren,
hetgeen ik als moeilijk ervaar. Ik ben sowieso niet goed in het sociale,
vind het moeilijk kontakt te leggen, weet niet of ik nu luchtig met
meerderen of diep met één persoon wil praten en sta daardoor meestal
alleen aan de kant. Het beeld van schoolfeesten flitst door mijn hoofd, ik
zie me eenzaam aan de kant staan terwijl de rest vrolijk feest viert. Ik
kom in gesprek met T. Hij heeft in een tweegesprek al eens aangegeven dat
hij lichamelijk kontakt met mij fijn vindt. Ik vind hem aardig en ja, ik
heb behoefte aan een knuffel, ben zelf ook altijd aanrakerig, nu ook naar
hem. Maar als het kontakt te intiem wordt, voel ik me benauwd en bedreigd
worden, ik vrees het eventuele seksuele en ik moffel me een beetje uit de
omhelzing. Ik voel me ongemakkelijk, weet geen raad met de situatie die
nog ongemakkelijker wordt als E. zegt naar bed te gaan en ik hem vraag om
een knuffel. Hij gaat erop in, maar met commentaar. “Zei J. vanmiddag
niet dat je dingen uit de weg gaat door dit te doen….?”. Ik voel me zó
afgewezen en terechtgesteld, ik doe het (weer) niet goed! Ik raak erg van
mezelf verwijderd, geef mezelf continu op de kop, wil eigenlijk naar bed,
ik ben moe, maar blijf toch nog een uur hangen, onbevredigd. Als ik dan
eindelijk om 01.00 uur naar bed ga, voel ik me klote.
Zondagochtend,
08 maart 2009.
Als
de wekker me (veel te vroeg) wakker maakt, hoor ik de regen tegen de ramen
kletteren. Ik heb slecht geslapen, er razen teveel gedachten en flitsen
van dromen door mijn hoofd. Ik heb zin om me om te draaien en door te
slapen, maar laat me uiteindelijk uit bed vallen en voel me na het douchen
en ontbijten al weer een stuk beter. Ik voel me zelfs erg goed. Erg in
kontakt met wie ik eigenlijk ben en ik grijp daarom het advies deze
laatste dag te halen wat er nog te halen valt, met beide handen aan. Bij
de tweetallen kies ik de persoon van wie ik de meeste afwijzing vrees in
plaats van iemand op te zoeken waar ik me vertrouwd mee voel. Als ik dat
ook openlijk tegen hem zeg, pakt hij mijn hand vast en dat is een hele
mooie ervaring! Ik ben ontroerd. Ik hoef niet meer dan dit, zo is het
goed, verbinding tussen twee mensen, gewoon met wat er is, prachtig!
De
intimiteit helpt me om mijn belevingen van gisterenavond helder te krijgen
en met hem te delen en daarna ook in de grote groep te vertellen, me wel
bewust dat de betreffende mensen meeluisteren. Het voel enorm kwetsbaar,
maar dit is zoals ik het wil: eerlijk en open, dit ben ik, dit ervaar ik,
zonder te oordelen of veroordelen.
Na
afloop zoek ik kontakt met T., we zoeken buiten een rustig, zonnig plekje
op en ik leg uit wat ik ervaren heb. Ik voel me schuldig, wil hem niet
kwetsen, maar besef me goed dat de oorzaak bij mij ligt. Ik heb niet
aangegeven dat ik dat niet wilde, ik heb mijn grenzen niet aangegeven en
dat is niet eerlijk. Ik respekteer hem erg, het is een ontzettende lieve,
zorgzame en integere man, ik vind het fijn hem af en toe aan te raken of
even te omhelzen, maar als het te lang duurt voel ik me benauwd, ben ik
bang voor eventuele seksuele gevoelens. Gelukkig begrijpt en herkent hij
mijn geworstel met grenzen en dat geeft weer een mooie verbinding met
wederzijds respekt, wat dan toch weer even uitmondt in een omhelzing, maar
eentje waar ik 100% achter sta!
Plotseling
word ik vastgepakt door E. en onze gezichten raken elkaar kort in een golf
van tederheid.
Ik
raak ontroerd door zijn toenadering en warmte en zijn meelevende
hoofdschudden omtrent mijn ervaring met hem. “Ik heb het anders
ervaren” zegt hij en ik voel de warmte van zijn hand als deze de mijne
pakt. Er is geen tijd om nu te praten, maar we spreken af na de sluiting
elkaar nog even op te zoeken.
Het
uiten in de grote kring en de gesprekken met T. en E. hebben me zo goed
gedaan dat tijdens de kleine groep ik me voor 100% mezelf voel. Een grote
genade is op mij neergedaald, ik voel een intense rust en reinheid, er is
niets vuils meer aan mij, ik ben compleet open en geheel wie ik
oospronkelijk ben. Een andere man in de groep zit juist gevangen in het
tegendeel, wat ik maar al te goed ken van vroeger: dat onvermogen, het
geen uitweg zien, geen kontakt kunnen maken, het doet me pijn om te zien,
maar verandert mijn eigen stemming niet.
Dan
is het tijd voor de laatste lunch. Een kop warme erwtensoep is welkom,
verder ben ik wat stilletjes.
Ik
heb nog een gesprekje met J. omdat ik toch wel in verwarring ben geraakt
over mijn behoefte aan intimiteit en knuffels en wat hij daar
gisterenmiddag in de grote kring over zei en waar E. tijdens mijn
omhelzing gisteravond aan refereerde. Ik merk op dat het helemaal niet
aangekomen is wat hij me gezegd had, ik zat teveel in mijn eigen gevoel
opgesloten. Het gesprek brengt helderheid in deze materie. Ik besef dat ik
als kind knuffels en intimiteit nodig had, maar niet gekregen heb. Dat
heeft een tekort opgeleverd waar ik nog steeds om zeur. Maar nu ben ik
volwassen en moet ik mezelf vervullen. Ik
maak mezelf klein ten opzichte van de ander door de ander te vragen
het tekort op te vullen. Het is dan geen gelijkwaardig kontakt meer en dat
verstoort de verbinding. Natuurlijk, als je werkelijk niet meer verder
kunt, kan je vragen om een knuffel, maar dan gaat het om werkelijk
verdriet in het hier-en-nu.
Door
steeds te knuffelen, raak ik bovendien verwijderd van de gevoelens van
pijn, verdriet en eenzaamheid die eraan ten grondslag liggen. Ik kan ook
kiezen deze gevoelens juist wel toe te laten, te beleven, om ze zo te
verzachten en ruimte te maken voor nieuw leven. Ik begrijp goed wat J. me
probeert te zeggen. Ik blijf nog te graag hangen in dat kind-stuk, heb
moeite om me te laten zien zoals ik ben met mijn primaire gevoelens, maak
er met gedachten en handelingen emoties van die niet meer echt zijn en
waardoor ik mensen op afstand zet.
Zondagmiddag,
de afsluiting in grote kring. De tijd is snel gegaan, maar God, wat is er
veel gebeurd! Met bonkend hart doe ook ik mijn verhaal, staande in de
kring. Ik heb zoveel ervaren, ik heb anderen in de ogen gekeken en de
prachtige ziel daarachter gezien, los van alle uiterlijkheden en los van
al mijn oordelen. Ik heb de waarheid gesproken in plaats van deze uit de
weg te gaan en zo oprechte verbinding gevonden. Ik ben genadig voor mezelf
geweest, door mijn oorsprong, mijn ziel, mijn werkelijkheid in alle
kwetsbaarheid te laten zien en heb zo oprechte liefde van de ander
ontvangen.
Het
heeft veel opgeleverd! Ik kan ongelooflijk negatief en veeleisend zijn ten
aanzien van mezelf, maar als ik kijk waar ik vandaan kom (ik durfde als
kind zelfs geen brood bij de bakker te halen…!) en waar ik nu ben (alles
delen in de groep) dan is dat iets om trots op te zijn!
Samenvattend
kan ik dan ook stellen dat ik heb genoten (en dat is niet mijn sterkste
kant)! Ik heb grote stappen gezet in het mezelf laten zien zoals ik
werkelijk ben! Door te oefenen in het aangaan van verbindingen, door op te
zoeken waar ik bang voor ben, mijn kwetsbaarheid en angsten te laten zien,
door mijn essentie te laten stromen. Wat ik ervoor terug kreeg was een
groeiend besef van zelfvertrouwen, veel liefde en een ongelooflijk mooi
gevoel van genade. Fantastisch!
Ik
weet dat er nog veel te doen valt als ik weer thuis ben. In mijn hoofd ben
ik al bezig mijn ervaringen, inzichten en gevoelens op te schrijven om het
zo te verankeren in mijn leven en te kunnen gebruiken in mijn dagelijks
bestaan. Ik ga in ieder geval thuis een plek voor mezelf creëren waar ik
even tot rust en bewustzijn kan komen. Rituelen zijn belangrijk voor me,
anders verdwijn ik in de hektiek en sleur van elke dag. Verder zal ik
moeten blijven oefenen met mijn verlangens en kwetsbaarheden, elke dag, op
elk moment als zich iets voordoet. Patronen laten zich niet makkelijk
doorbreken, het blijft oefenen, oefenen, oefenen. En ik ben vastbesloten
vaker zo’n weekend of week te doen, het is me goed bevallen en het is
een vertrouwde omgeving om te leren mezelf te uiten, verbindingen aan te
gaan, te ervaren en te beleven.
Afscheid
valt me altijd zwaar, maar nu is dat anders. Ik heb nu goed kontakt met
mezelf en ga met meer geestelijke en emotionele bagage naar huis, ben
minder afhankelijk van deze omgeving en deze mensen. Ik maak er dan ook
geen drama van zoals vroeger, maar ben selektief in wie ik wel omhels en
wie niet. Ik blijf trouw aan mijn gevoel, doe me niet anders voor dan ik
ben.
Als
E. en ik elkaar opzoeken, word ik wel even emotioneel. Ik voel me zó fijn
bij die man en vind het moeilijk hem los te laten, hem wellicht nooit meer
te zien. We hebben nog wat uit te praten, maar dat lost zich vanzelf op in
ons afscheid, in een warme lichamelijke omhelzing en in de intimiteit van
onze spirituele verbinding. Als ik fluister “ik wil je meenemen”
reageert hij snel met “dat kan niet”. Ik weet het en besef dat hij
toch met me mee zal reizen als
een ontroerende ervaring van verbinding, welke een blijvend plekje heeft
gekregen in mijn hart. Een ontroerende ervaring waar ik met vreugde op
terugkijk en die dan een volle glimlach op mijn gezicht tekent!
Ik
besef dat ik deze verbindingen niet zo ken. Ik heb met verbazing geschouwd
naar wat er in mezelf en tussen ons gebeurde. Ik heb met verwondering
ervaren hoe de chemie ons als een magneet naar elkaar toetrok, als
toenadering plaatsvond. Als hij een beweging naar me toe maakte, voelde ik
zelfs op afstand al zijn energie, zijn warmte, zijn ziel. Als zijn
gezicht de mijne naderde, werd ik daar voor een moment onweerstaanbaar
naar toe getrokken. Voor mij een nieuwe, fantastische ervaring, temeer
omdat het geen verliefdheid is, geen seksuele lust is, maar puur het
gevoel van zielsverbinding, zonder hem zelfs nog te kennen. Prachtig, wat
mooi!
We
hebben niet veel gepraat en dat is oké. Wat ik met hem heb gedeeld was
meer dan woorden kunnen uitdrukken. Het hem zo intens voelen was heerlijk! Ik
heb hem ervaren als een ontzettend fijne man met een prachtig innerlijk,
zo puur en open, zo gevoelig en integer, zo vriendelijk en zacht, zo
licht en sprankelend, zo hartstochtelijk en warm. Ik ben hem dankbaar dat
ik daar verbinding mee heb mogen maken, dat hij open voor me hebt gestaan!
Deze ervaring heeft me inspiratie, vreugde en levenskracht gegeven!
Nog
een bakje koffie en dan breng ik T. en P. naar de trein en rij terug naar
het Noorden. Moe maar voldaan kijk ik terug op het afgelopen weekend. Ik
ben J. en het team heel erg dankbaar voor alles wat ze voor me gedaan
hebben. Door er gewoon te zijn, te delen in gevoelens, open te staan voor
een ieder en het creëren van een vertrouwde omgeving. Voor mij een ideale
situatie om te kunnen groeien. Eenmaal thuis geef ik me dan ook direkt op
voor de zomerweek. De toevoeging daar van tantra is voor mij een juiste,
volgende stap in mijn proces mezelf te ontdekken en ik zie er nu al naar
uit!
Dirk.