Gay Soul

terugblik op het GaySoul weekend van 2009

Ik kijk terug op een waardevol samenzijn met een groep van 22 ‘gay’ mannen, allen met hun persoonlijke geschiedenissen. 

22 oorspronkelijke kerels, die de moed hadden om een weekend samen te komen om contact te maken, de verdieping te zoeken en plezier te met elkaar te hebben.

Vaak wordt gedacht dat je eerst uitgebreid moet leren mediteren, spirituele boeken moet lezen en een lange en moeilijke weg  moet afleggen om in contact te komen met je ziel en zaligheid. Ik denk dat het veel dichterbij ligt dan we vaak denken. Het creëren van ruimte, liefde en goede aandacht in een groep maakt de weg vrij voor je eigen wijsheid en je levensvreugde.

De kunst is om te beseffen wat er in het hier en nu al is, en het vermogen om daar contact mee te maken.

Dit weekend liet ons zien dat het mogelijk is om met een groep homo- bi mannen  op een krachtige en liefdevolle wijze bij elkaar te zijn. Met ruimte voor wanhoop en gemis en de mogelijkheid om in contact te zijn met je ziel en zaligheid. Je bewust te zijn van je eigen oordelen en daarvan een milde toeschouwer te worden. Uniek in de ‘homo gemeenschap’!

Door ons dit weekend iedere keer weer op te richten en met goede aandacht te zijn met wat er is hebben we gezamenlijk een bron gecreëerd. Een reservoir van inspiratie waar tegelijkertijd ook ruimte was voor de pijn, het ongemak, het onvermogen soms.  

In de gelaagdheid van ieders leven reisden we naar onze bezieling. We hebben onze diepste verlangens uitgesproken en  zichtbaar gemaakt. We hebben ons uitgesproken over wat ons te doen staat om dit verlangen werkelijk te maken. We konden zien dat het vaak al werkelijkheid werd door je er alleen maar over uit te spreken. We hebben het verschil gemaakt tussen babbelen, praten en je uitspreken.

Het kenbaar maken in de groep van datgene waar je nooit over spreekt, waar je soms denkt dat je de enige bent.  Door daarvoor te gaan staan hebben we ‘levende monumenten’ voor onszelf en elkaar opgericht. 

De 'gay soul', met andere woorden 'onze oorspronkelijke levendige ziel', werd op zaterdagavond nog zichtbaarder in de poëzie, de verhalen, de kunst en de muziek van de mannen. 

Er opende zich een wereld aan mogelijkheden: 22 unieke mannen die met hernieuwde bezieling, allen op hun volstrekt eigen manier, hun dagelijks leven leiden en vormgeven. En daarmee een groot verschil maken voor de samenleving, voor de wereld.

Terugblik op het GaySoul weekend  2008

Ik neem de uitnodiging aan, om mijn ervaringen van het weekend onder woorden te brengen, om me de inzichten beter te kunnen herinneren, ze in mijzelf te verankeren en door te laten werken in mijn dagelijkse leven, in de wereld.

Dit is geen verslag. Ik wil associatief en intuïtief woorden en beelden beschrijven die ik met me mee draag; 

Het ritueel van het aansteken van onze lichtjes aan het begin van elke bijeenkomst: de individuele vlammen die samen een lichtbron vormden, symbool voor innerlijk licht, maar ook voor een gezellig kampvuur waaromheen 32 mannen zaten en elkaar vertelden over hun diepste verlangens.

De momenten van gezamenlijke stilte en inkeer in onszelf, luisteren naar onze adem en voelen wat er in ons bewoog en leefde.

De roze flappen aan de muren met onze diepste verlangens in kernwoorden. Hoe in de loop van het weekend enkele flappen zo nu en dan loskwamen van de muren en ook dát weer iets was.

De rondes om met een eenvoudige zin of soms alleen een woord uit te drukken wat zich in ons geopend had.

Johan als aangever voor de groep,  bevlogen leider, levendig, met hart en ziel, lachend en in tranen, wijs en kinderlijk tegelijkertijd, een venster, soms een poort.

Het in vrede met elkaar in een kring zitten van wildvreemde mannen.

Niets moeten, contact maken met waar ik ben en wat er is. Zijn met wat er is.

Het in twee cirkels staan met de armen om elkaars schouders, licht heen en weer bewegen en zingen : A Boat, A Boat To Cross The Ferry, We’ll Float And Sing And All Be Merry, We’ll Float And Sing And All Be Merry! 

Het gaan staan en elkaar aankijken van mannen die tot verschillende groepen behoren; kunstenaars, slachtoffers en daders van geweld en misbruik, leraren, mannen die leiderschap op zich hebben genomen, (ex)cliënten in de GGZ, hulpverleners, vaders, genezers, en vele anderen.

Het zingen van: Amor, Amor, Amor, Amor, Hermanos Mios, Dios Es Amor, Amos Todos Como Hermanos, Dios Es Amor 

Mannen ontmoeten, levendig in contact zijn. Soms even stilstaan bij de pijn van het kind van toen;  bij alleenheid en verlatenheid van toen, het niet werkelijk gehoord en gezien worden, geen plek hebben, er niet bij horen.

Kinder en jeugdfoto’s aan de muren. Uitwisselen met mannen over: wat voor kind was jij eigenlijk?

Op zaterdagavond de ronde van inspirerende dierbare voorwerpen, stenen, beeldjes, een houten kruisje in mijn handen houden en zegenen, het samen zingen van een mantra uit India, het door iemand voorzingen van een lied uit een getijdenboek.   

Het aansteken van kaarsjes voor dierbaren, voorouders, gestorven vrienden en vriendinnen, levende vrienden in Afrika, homoseksuele mannen en vrouwen in delen van de wereld waar vervolging en (dreiging van) executie actueel zijn.

De kracht en de creativiteit, het begin van gemeenschap met elkaar, de samenhang met een groter geheel, de potentie van het ‘anders’ zijn, de intuïties, de vergezichten, de mogelijkheid van vrede op aarde.    

Binnen een dag na de workshop initiatieven van meerdere deelnemers aan het weekend: uitnodigingen om een petitie te tekenen tegen het uitzetten van een 19 jarige homoseksuele Iraniër wiens vriend al drie jaar eerder is opgehangen.

We zijn niet alleen en staan niet los van elkaar!

Binnen een dag na de workshop initiatieven van meerdere deelnemers aan het weekend: uitnodigingen om een petitie te tekenen tegen het uitzetten van een 19 jarige homoseksuele Iraniër wiens vriend al drie jaar eerder is opgehangen.

We zijn niet alleen en staan niet los van elkaar!

Liefs, Hendrik