Gay Soul Vivan

Lang geleden besloot ik om aan mijn persoonlijke ontwikkeling te werken. Op dat moment was alles grijs in mijn leven en ik kon me maar met moeite staande houden. Mijn motivatie was dat ik op mijn vijftigste niet zo'n verzuurde oude man wilde zijn als mijn vader en dat ik een goede vader wilde zijn voor mijn dochters. Het is een lang traject geworden dat begon op mijn 37ste. Nu ben ik 63 en het proces van ontwikkeling en vooral verdieping gaat nog steeds door. Het is niet altijd even makkelijk geweest maar wel erg de moeite waard. 

Veel is er gebeurd in die tijd zowel op persoonlijk vlak als in mijn werkomgeving. Voor de tweede keer gescheiden, uit de kast gekomen, zeker op vijf mannen smoor verliefd geworden en vooral op de aandacht die ik van hen kreeg. Ik veranderde mijn werkomgeving en koos voor organisaties met banen die mij een hectische werkomgeving garandeerde. Een belangrijke gebeurtenis moet ik op dit platform vermelden, mijn eerste en vijfdaagse workshop van het Mannenwerk in de zomer van 1993. Ik heb er genoten, na eerst de groep van circa 45 man als achterlijk zooitje gekwalificeerd te hebben. Realiserende dat ik mij afzette tegen dat wat op de workshop geboden werd, ben ik gebleven. 

Die eerste workshop is er één van een lange reeks geworden en als laatste de workshop Gay Soul. In de loop der jaren werd mij helder dat onder het afzetten tegen de groep tijdens mijn eerste workshop een grote angst voor groepen aanwezig was. Ik heb een groep daarna, wellicht wat theatraal maar wel vele malen  een "duizendkoppig monster" genoemd. Door regelmatig aandacht te besteden aan het duizendkoppige monster is mijn angst voor groepen inmiddels fors afgezwakt. Wat nog resteert is spanning in mijn onderbuik die verminderd als ik er aandacht aan besteed door het in een groep te benoemen. Uiteraard was dat ook tijdens de start van de workshop Gay Soul aan de orde. Na afloop van de workshop bemerkte dat er in mijn fysiek wat was veranderd. Mijn onderbuik was helemaal ontspannen en voelde vanbinnen warm aan. Ik zou het zelfs als "liefdevol" willen kwalificeren, voor mij een bijzondere ervaring waarvan ik me niet meer kan herinneren dat ik dat op die plek in mijn lijf ooit heb gevoeld.

De volgende dag op mijn werk kwam ik Tarum tegen, de Turkse voorzitter van de ondernemingsraad in de organisatie waar ik werk. Ik zie, spreek en ontmoet hem regelmatig over OR-aangelegenheden maar ook op persoonlijk vlak. Zijn eerste opmerking was: "Wat zie je er goed uit. Je straalt helemaal".

Het was een mooi en welgemeend compliment die ik goed kon binnenlaten. Ik genoot ervan. Wat een doorlopend ontwikkelingsproces en een weekend "Gay Soul" allemaal niet teweeg kan brengen.