Home Customize Instructions Contact Category 5 Category 6 Category 7   Home Search Contact Us
 
Veel gestelde vragen Ervaringsverhalen   Geschiedenis Pers
 

In 1979 organiseerde Jan Andreae , bij de volkshogeschool "De Oorsprong", zijn eerste weekend voor mannen. Met dat weekend is eigenlijk het mannenwerk ontstaan. Niet Lang daarna verhuisde Jan Andreae met het mannenwerk naar Vormings centrum de Marnewier in Witmarsum.

 

Er was diversiteit onder de aanwezige mannen: mannen met kinderen, al dan niet voortgekomen uit een heterosexuele relatie, single en verbonden mannen, coming out als centraal & actueel thema of juist geen actueel thema (meer). De veiligheid die wij met elkaar hebben weten te creëren, mede door de kwetsbare en enthousiasmerende wijze waarop Johan de workshop begeleidde, maakte dat er voor een ieder ruimte was.

fijne dagen, veel ontvangen, ook iets gegeven, lieve mannen. Dank aan iedereen en vooral aan het team van Mannenwerk.

Zelden heb ik me eerder zo OK gevoeld in grote groepen mannen, ook al was het soms best eng. Maar door het enge te ervaren in een veilige omgeving, maakt dat wat 1st eng was, eigenlijk heel mooi is. En geloof me, ik heb veel mooie ervaringen nu !

Ook wil ik hierbij de hele organisatie bedanken want uiterlijk verliep alles op wieletjes maar je merkte wel dat hier veel ervaring in was verscholen.

Wat een steun is dat! Wat een respekt voor elkaar! Ik heb nog nooit in mijn leven zo genoten van een ander mens, heb zoveel bewondering voor een ieder, ben diep onder de indruk.'   

Het programma van de workshop kent structuur maar de inhoud creëer je als deelnemer zelf. Of de workshop je niets of heel veel zal brengen, hangt uiteindelijk dus helemaal van jezelf af. Een concept dat mij aanspreekt: ik ben zelf in charge

Om half negen begon de grote groep, de zogenaamde bonte avond, en het werd een avond die ik nooit van mijn leven meer vergeten zal! De entourage, met al die flakkerende waxinelichtjes, de mannen met hun liederen en ontroerende verhalen over hun dierbaarste voorwerp, echt zo waanzinnig gewoon. Het was een avond van grootse menselijkheid: mijn laatste oordelen smolten als sneeuw voor de zon in mijn hoofd'

De een kwam uit Drenthe, de ander kwam uit Noord-Brabant, de een is oud en de ander jong… de groep bestond uit een leuke diversiteit van verschillende mannen. Persoonlijk was ik de jongste en was ik de enige uit een heel ander cultuur, namelijk Maleisië. Maar dat schuwde me niet om hier aan mee te doen.'

'Het was heel intensief, verwarrend en liefdevol. Ieder van de 32 mannen heeft zijn hart opengesteld en heeft de moed gehad om diep in hun hart te laten kijken, zonder uitzondering. Een zo rijk gevoel dat je je diepste gevoelens kan en mag delen met zovele. Zonder oordeel en zonder rancunes. Het voelt enorm rijk om zo opgenomen te worden in een gemeenschap die voor mij alleen maar onbereikbaar leek.'

'De kringgesprekken waren leuk, interessant en tevens een beetje eng. Geheel anders dan “verwacht”en dat was nou juist datgene dat het zo interessant maakte. Eens wat anders dan anders hoewel het ook moeite kost je van je patronen los te maken.'

'In prettige vastberadenheid zoals een mededeelnemer het zei verliet ik op het einde van dit weekend het pand. Die prettige vastberadenheid heb ik nog als ik dit verslag afsluit. Het is inmiddels 3 weken verder'

'Ik heb spiegels gezien waar ik graag naar keek en ook spiegels waar ik minder graag naar keek maar heb ze toch durven aanschouwen.Waarbij zich weer deuren opende naar het verleden die ik vergeten was maar essentieel van belang zijn voor het begrijpen van het gedrag in het nu.'

'het mannenweekend heeft voor mij deze cirkel doorbroken door mij goed te laten kijken en ervaren wat echt belangrijk is op dit moment in het Hier en Nu. Voor mij was dit alles zo verhelderend en duidelijk. Mijn eigen mist is opgetrokken en mijn spoor heb ik weer gevonden. Loslaten was mijn verlangen voor en van dit weekend

'Naast de ontspannende stoelendans en de lachwekkende en ontroerende acts van de ontspanningsavond, heeft dit weekend mij een krachtige impuls gegeven in het proces van “ weer in mijn mannelijke kracht komen”. Kortom een aanrader voor de twijfelaars !

Ik wil de mannen van Stichting Mannenwerk voor dit weekend bedanken. Erg knap dat ze niet alleen als begeleider, maar ook als deelnemer zo’n veilige positieve en ongedwongen sfeer kunnen neerzetten.'

Ik wil tot slot alle mannen uitnodigen om eens open en eerlijk in de spiegel te kijken, om vervolgens de vraag te stellen: hoe vrij ben ik eigenlijk? Let wel: er is helemaal niets om op voorhand te problematiseren. Ik bijvoorbeeld functioneer volwaardig in het dagelijks leven, maar het zou wel wat liefdevoller mogen zijn. En ik sta daarin niet alleen; dat weet ik zeker.

Ja, het is voor mij een bijzondere jaarswisseling geweest. Na al die jaren heb ik in dit weekend alles gedurfd, ‘alles’ gedaan, veel ontvangen, veel gegeten, eeeh…ik bedoel natuurlijk: veel gegeven. Veel van anderen gezien, goede en leuke optredens, zelf veel gevoelens laten zien, lekker gedanst, lekker (vals) gezongen, goede gesprekken gevoerd, onderuitgezakt op de bank gezeten, gedold, geplaagd, gekeet, geproest en geproost, maar ook verstild geweest, naar binnen gekeken, en goud gevonden.

Onderweg in de trein naar Amersfoort, op weg naar het mannenweekend, kwam de vraag in mij op van: ‘wat gaat er nu in je om?’ Als reactie op deze vraag overmande mij, een rustig maar ook een verheugend en zeker gevoel. Vraag niet hoe, maar ergens diep in mijzelf wist ik dat dit weekend bijzonder voor mij zou worden. Ik zal een sleutel vinden die mij een nieuw inzicht zou geven in het leven. ‘s Avonds na aankomst werd ik vriendelijk welkom geheten en ontving ik de kamersleutel en het programma van de weekendworkshop. In de bar waar soep en broodjes klaar stonden, voelde je meteen een erg goede en ongedwongen sfeer.

Ik heb iets geleerd over mezelf. Inzicht waar ik normaal niet goed bij kan. Waar je daadwerkelijk iets voor moet ondernemen. Man­nen­werk kan iets betekenen voor wie daarvoor open­staat.

Een handvol huizen en boerderijen, een school en een internaat, een kerk en een voetbalveld en het YMCA gebouw. We praten over De Glind, een zonnig weekend in september en 21 mannen op de workshop met de spannende titel:’ seksualiteit en innerlijke vrijheid’.

Terug in mijn dagelijks leven merk ik dat ik soms wat anders reageer dan ik gewend was te doen; wat meer bewust van mijn gevoelens en ik geef daar ook blijk van. Het is een goede impuls aan een verdere persoonlijke ontwikkeling en ik ben daar heel blij mee.

Ondanks mijn beperkingen heb ik me geen buitenstaander gevoeld in deze groep. Ik voelde me er bijhoren. Dat is winst, omdat ik me vaak een eenling en loner voel.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Mannenwerk ervaringsverhalen   

(maart 2003) 'Ik zie wel '

‘Wat verwacht je van het weekend’, vroeg een vriendin die Vrijdagmiddag 7 maart kort voor mijn vertrek naar De Glind belde. ‘Ontspanning, ontmoeting. Tja, ik heb er niet zo goed over nagedacht. Ik ga er blanco naartoe, ik zie wel’, antwoordde ik.

Nu is het maandagavond na het weekend en heb ik een dag lang gezweefd op mijn eerste ervaring met een mannenwerkworkshop. Vrijdagmiddag bij vertrek had ik niet gedacht dit goede gevoel over te houden. Want hoe ging het?

Kom er maar eens achter

Het programma begon met een vraag. ‘Wat kun je doen (wat je nu niet doet) dat een enorm positief effect op je leven zou hebben als je dat regelmatig zou doen’. Workshopleider Walter van Ruitenbeek had de vraag groot op een flip-over geschreven.

Een enorm positief effect op je leven, kom daar maar eens achter noteerde ik sceptisch in mijn hoofd en mijn gedachten gleden weg. De afgelopen weken passeerden de revue. Op mijn werk zat ik al langer niet lekker in mijn vel. De sleur was toegeslagen en ik moest er wat aan doen. Vijfenveertig en dan al op de automatische piloot, dat nooit. Ideeën genoeg, maar evenzoveel blokkades. Als ik dit - ja maar dan dat. Het verhaal in mijn hoofd kwam op stoom en ik trok mijn eigen conclusies. Nee, dat schoot allemaal niet op. In het eerste tweegesprek van de workshop bracht ik mijn worstelingen naar voren. Ik had echter niet de illusie dat er dit weekend een antwoord op de vraag van Walter zou komen.

De vrede was ver te zoeken

Met dit gevoel begon ik aan dag twee. ‘Welkom, heet jezelf welkom. Heet je lichaam welkom‘, begroette medeworkshopleider Johan van Breukelen ons en ontspanning stroomde door mijn lichaam. Al mijn zintuigen stonden open.‘Moed’ en ‘verantwoordelijkheid’ waren de kernbegrippen deze ochtend, maar ik kon er niet veel mee. In de kleine groep zat ik naar de spelregels van de groep te zoeken en was snel uitgesproken. Ik keerde me in mezelf en het bekende gevoel van onbehagen kwam over me heen. Waarom zei ik nou niks, woorden schoten me tekort. Waarom zou ik iets zeggen, ik had toch niets te melden. Buitenkant opmerkingen kwamen wel over mijn lippen, maar van het gesprek in mijn hoofd meldde ik niks. Dat overkomt mij nou altijd. Ik registreerde dat anderen ook niet veel spraken.

Weer een buitenkantopmerking, een uitdaging. Een ander haakte daar op in en een woordenspel ontstond. Zou dat de bedoeling zijn? Ik hield mijn mond maar weer tot de grote kring van de middag. De vrede in mij was even ver te zoeken en de middag maakte mij aanvankelijk nog stiller.

Walter legde ons een schema uit en schetste daarvan de achtergronden en diepere bedoelingen. Het schema in trefwoorden: primaire afweer, valse hoop, valse schaamte en helemaal boven aan ontkenning van behoefte. De raderen begonnen te draaien. 

Want daar werd ik geraakt, het begon in mijn lijf te borrelen. Wat bij me opkwam? Ik heb behoefte aan een rijk gevoelsleven dat ik graag wil delen met een ander. En dan is delen meer dan het uitwisselen van verhaaltjes. Delen is werkelijk contact maken, aansluiting vinden, samen een weg opgaan. Bij delen hoort ook even raken aan pijn om te kunnen voelen, meldde Walter en verdomd, ik had het te pakken. Want raken aan de pijn om te kunnen voelen levert inzicht op en inzicht leidt tot verdieping. En verdieping leidt tot doorbreken van sleur. Daar ligt de sleutel. Gewoon, bij mezelf. Ik moet mezelf meer laten zien, want alleen zo kan een ander contact maken, werkelijk contact. En alleen zo kan ik ook weer inhoud geven aan werk. Want in werkelijk contact, in werkelijke verdieping hoeven angsten geen blokkades te vormen. Ineens begreep ik de woorden in de wokshopgids:

Elke weg wordt stap voor stap begaan

Geen woord dat je spreekt laat de wereld onveranderd:

Elke zin wordt woord voor woord gevormd.

Al doorzie je niet altijd de weg,

Aarzel niet vooruit te gaan.

Als doorzie je niet altijd de zin,

Schroom niet om te spreken.

Deze laatste woorden vormden voor mij de essentie van het weekend. Vrolijk begon ik aan de laatste dag. In het tweegesprek van de ochtend zette mijn  tegenspeler mijn uitkomst van het weekend nog even heel goed in het juiste perspectief: zoek het bij jezelf, maak de stappen niet te groot en keer je naar buiten. Dat is het, ik moet me laten zien, want wat zei Johan zaterdagochtend: `Welkom, heet jezelf welkom`. Natuurlijk hoe kon ik dat vergeten, het plaatje werd compleet. Als ik mezelf welkom kan heten, kan ik ook een ander welkom heten.

In prettige vastberadenheid zoals een mededeelnemer het zei verliet ik op het einde van dit weekend het pand. Die prettige vastberadenheid heb ik nog als ik dit verslag afsluit. Het is inmiddels drie weken verder.