Home Customize Instructions Contact Category 5 Category 6 Category 7   Home Search Contact Us
 
Veel gestelde vragen Ervaringsverhalen   Geschiedenis Pers
 

In 1979 organiseerde Jan Andreae , bij de volkshogeschool "De Oorsprong", zijn eerste weekend voor mannen. Met dat weekend is eigenlijk het mannenwerk ontstaan. Niet Lang daarna verhuisde Jan Andreae met het mannenwerk naar Vormings centrum de Marnewier in Witmarsum.

 

Er was diversiteit onder de aanwezige mannen: mannen met kinderen, al dan niet voortgekomen uit een heterosexuele relatie, single en verbonden mannen, coming out als centraal & actueel thema of juist geen actueel thema (meer). De veiligheid die wij met elkaar hebben weten te creëren, mede door de kwetsbare en enthousiasmerende wijze waarop Johan de workshop begeleidde, maakte dat er voor een ieder ruimte was.

fijne dagen, veel ontvangen, ook iets gegeven, lieve mannen. Dank aan iedereen en vooral aan het team van Mannenwerk.

Zelden heb ik me eerder zo OK gevoeld in grote groepen mannen, ook al was het soms best eng. Maar door het enge te ervaren in een veilige omgeving, maakt dat wat 1st eng was, eigenlijk heel mooi is. En geloof me, ik heb veel mooie ervaringen nu !

Ook wil ik hierbij de hele organisatie bedanken want uiterlijk verliep alles op wieletjes maar je merkte wel dat hier veel ervaring in was verscholen.

Wat een steun is dat! Wat een respekt voor elkaar! Ik heb nog nooit in mijn leven zo genoten van een ander mens, heb zoveel bewondering voor een ieder, ben diep onder de indruk.'   

Het programma van de workshop kent structuur maar de inhoud creëer je als deelnemer zelf. Of de workshop je niets of heel veel zal brengen, hangt uiteindelijk dus helemaal van jezelf af. Een concept dat mij aanspreekt: ik ben zelf in charge

Om half negen begon de grote groep, de zogenaamde bonte avond, en het werd een avond die ik nooit van mijn leven meer vergeten zal! De entourage, met al die flakkerende waxinelichtjes, de mannen met hun liederen en ontroerende verhalen over hun dierbaarste voorwerp, echt zo waanzinnig gewoon. Het was een avond van grootse menselijkheid: mijn laatste oordelen smolten als sneeuw voor de zon in mijn hoofd'

De een kwam uit Drenthe, de ander kwam uit Noord-Brabant, de een is oud en de ander jong… de groep bestond uit een leuke diversiteit van verschillende mannen. Persoonlijk was ik de jongste en was ik de enige uit een heel ander cultuur, namelijk Maleisië. Maar dat schuwde me niet om hier aan mee te doen.'

'Het was heel intensief, verwarrend en liefdevol. Ieder van de 32 mannen heeft zijn hart opengesteld en heeft de moed gehad om diep in hun hart te laten kijken, zonder uitzondering. Een zo rijk gevoel dat je je diepste gevoelens kan en mag delen met zovele. Zonder oordeel en zonder rancunes. Het voelt enorm rijk om zo opgenomen te worden in een gemeenschap die voor mij alleen maar onbereikbaar leek.'

'De kringgesprekken waren leuk, interessant en tevens een beetje eng. Geheel anders dan “verwacht”en dat was nou juist datgene dat het zo interessant maakte. Eens wat anders dan anders hoewel het ook moeite kost je van je patronen los te maken.'

'In prettige vastberadenheid zoals een mededeelnemer het zei verliet ik op het einde van dit weekend het pand. Die prettige vastberadenheid heb ik nog als ik dit verslag afsluit. Het is inmiddels 3 weken verder'

'Ik heb spiegels gezien waar ik graag naar keek en ook spiegels waar ik minder graag naar keek maar heb ze toch durven aanschouwen.Waarbij zich weer deuren opende naar het verleden die ik vergeten was maar essentieel van belang zijn voor het begrijpen van het gedrag in het nu.'

'het mannenweekend heeft voor mij deze cirkel doorbroken door mij goed te laten kijken en ervaren wat echt belangrijk is op dit moment in het Hier en Nu. Voor mij was dit alles zo verhelderend en duidelijk. Mijn eigen mist is opgetrokken en mijn spoor heb ik weer gevonden. Loslaten was mijn verlangen voor en van dit weekend

'Naast de ontspannende stoelendans en de lachwekkende en ontroerende acts van de ontspanningsavond, heeft dit weekend mij een krachtige impuls gegeven in het proces van “ weer in mijn mannelijke kracht komen”. Kortom een aanrader voor de twijfelaars !

Ik wil de mannen van Stichting Mannenwerk voor dit weekend bedanken. Erg knap dat ze niet alleen als begeleider, maar ook als deelnemer zo’n veilige positieve en ongedwongen sfeer kunnen neerzetten.'

Ik wil tot slot alle mannen uitnodigen om eens open en eerlijk in de spiegel te kijken, om vervolgens de vraag te stellen: hoe vrij ben ik eigenlijk? Let wel: er is helemaal niets om op voorhand te problematiseren. Ik bijvoorbeeld functioneer volwaardig in het dagelijks leven, maar het zou wel wat liefdevoller mogen zijn. En ik sta daarin niet alleen; dat weet ik zeker.

Ja, het is voor mij een bijzondere jaarswisseling geweest. Na al die jaren heb ik in dit weekend alles gedurfd, ‘alles’ gedaan, veel ontvangen, veel gegeten, eeeh…ik bedoel natuurlijk: veel gegeven. Veel van anderen gezien, goede en leuke optredens, zelf veel gevoelens laten zien, lekker gedanst, lekker (vals) gezongen, goede gesprekken gevoerd, onderuitgezakt op de bank gezeten, gedold, geplaagd, gekeet, geproest en geproost, maar ook verstild geweest, naar binnen gekeken, en goud gevonden.

Onderweg in de trein naar Amersfoort, op weg naar het mannenweekend, kwam de vraag in mij op van: ‘wat gaat er nu in je om?’ Als reactie op deze vraag overmande mij, een rustig maar ook een verheugend en zeker gevoel. Vraag niet hoe, maar ergens diep in mijzelf wist ik dat dit weekend bijzonder voor mij zou worden. Ik zal een sleutel vinden die mij een nieuw inzicht zou geven in het leven. ‘s Avonds na aankomst werd ik vriendelijk welkom geheten en ontving ik de kamersleutel en het programma van de weekendworkshop. In de bar waar soep en broodjes klaar stonden, voelde je meteen een erg goede en ongedwongen sfeer.

Ik heb iets geleerd over mezelf. Inzicht waar ik normaal niet goed bij kan. Waar je daadwerkelijk iets voor moet ondernemen. Man­nen­werk kan iets betekenen voor wie daarvoor open­staat.

Een handvol huizen en boerderijen, een school en een internaat, een kerk en een voetbalveld en het YMCA gebouw. We praten over De Glind, een zonnig weekend in september en 21 mannen op de workshop met de spannende titel:’ seksualiteit en innerlijke vrijheid’.

Terug in mijn dagelijks leven merk ik dat ik soms wat anders reageer dan ik gewend was te doen; wat meer bewust van mijn gevoelens en ik geef daar ook blijk van. Het is een goede impuls aan een verdere persoonlijke ontwikkeling en ik ben daar heel blij mee.

Ondanks mijn beperkingen heb ik me geen buitenstaander gevoeld in deze groep. Ik voelde me er bijhoren. Dat is winst, omdat ik me vaak een eenling en loner voel.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Mannenwerk ervaringsverhalen;  Ad

`PEOPLE ARE STRANGE, WHEN YOU'RE A STRANGER; FACES LOOK UGLY WHEN YOU'RE ALONE'

(THE DOORS)

Op vrijdag de dertiende (september) 's avonds gaat het weekend `seksualiteit & innerlijke vrijheid' van start. Ruim dertig mannen zetten hun bijgeloof opzij en reizen af naar De Glind. Menigeen wordt zwaar op de proef gesteld in de vrijdagmiddagspits. Veel ongelukken waar ook minder bijgelovigen niet omheen kunnen.

Een paar woorden stamelen

Het is de eerste keer dat Mannenwerk kiest voor seksualiteit als thema. Ik kom binnen op het moment dat de grote groep net begonnen is. Vrijwel meteen moet ik mezelf voorstel­len en de reden van mijn aanwezig­heid aangeven. In zo'n grote groep je diepere geheimen prijsgeven? Ik stamel een paar woorden. Vijf verplichte minuten praten tegen mijn toeval­lige buurman gaat me ook niet makkelijk af. Waar ben ik aan begonnen?

`People are strange, when you're a stranger; faces look ugly when you're alone' (the Doors). Ik moet hier overheen.

De grote groep zal elke keer worden afgewisseld met een klei­nere van zeven deelnemers. In mijn `vaste' kleine groep, begeleid door Erik, kom ik wat meer tot mij­zelf. Een voorge­voel dat ik daar wel een ingang kan krij­gen. Ik ga meteen na het vrijdagavondprogramma naar bed.

De enige hetero?

Na het zaterdagontbijt start het ochtendprogramma met `theo­rie'. De principes van de `past reality integrati­on therapie' van Ingeborg Bosch. Walter zet ze kort en helder uiteen. Hij benadrukt dat je bij jezelf moet blijven tijdens zijn uitleg, vooral nagaan wat de woorden met jou doen. Hij houdt daar als leider uit­ste­kend aan vast. Als de reacties te `academisch' dreigen te worden en te weinig persoonlijk, grijpt hij in.

Op grond van die tussentijdse reacties probeer ik in te schat­ten met wie ik zinvol van gedachten kan wisselen over seksualiteit. Ik begin te vermoeden dat ik de enige hetero tussen de aanwe­zigen ben. In de pauze stap ik op iemand af die iets gezegd heeft wat me aansprak. Dat gesprek vlot goed.

Ik zeg al dat ik het eng vind

's Middags wordt het principe van vaste kleine groepen doorbroken met een keuzeprogramma. Je hebt keuze uit vijf thema's. Ik kies voor Johan's groep: seks­verslaving en anonieme seks, een heftig onderwerp, verwacht ik. Hier zal ik zeker de enige hetero zijn. Ik zeg alvast tegen Johan dat ik het om die reden extra eng vind.

De openheid tijdens die ontmoeting doet me goed. De rode draad die in ieders verhaal opduikt, is het onmogelijke geschipper tussen opzoeken van spanning en behoud van ei­genwaar­de. Ook ik heb iets in te brengen. Ga me er sterk doorvoelen.

De Doors overwoekerd

De avondsessie met de hele groep duurt wat mij betreft te lang. Individueel ingebrachte stellingen worden een voor een besproken. Ik weet beroepshalve dat je niet op commando iemand een stelling onder zijn hoed vandaan kan laten toveren.

Het culturele programma aan het eind is des te meer een weldaad. Even niet te hoeven praten. Dat je mensen met zoveel verhalen, die je tot een dag geleden nog nooit gezien had, nu al van andere kant leert kennen' zie ik als klein won­der. ­De leiding ontpopt zich als `Trio Thijs' met inspi­re­rende teksten op muziek. Het deuntje van de Doors in mijn hoofd is allang overwoekerd, goddank.

Onrustig

Zondag de laatste dag. Ik ben onrustig. Het hoeft wat mij betreft niet langer meer te duren. Probeer nog een paar mensen een hart onder de riem te steken. Ik ben geraakt door de nood waarin sommigen verkeren. Het kost me tijdens de laatste sessies geen moeite meer om mijn voornemens onder woorden te brengen.

Verheug me op de terugreis. Een van de deelnemers, met wie ik achtergronden en idealen gemeen heb, lift met mij mee. Sluit niet uit dat ik hem vaker terug zal zien in het grote stadsleven.

Ik ben trots

Vlak voor het uiteengaan vraagt Johan mij of ik een stukje wil schrij­ven. Ik beschouw het als een eer. Voor mij was aanvankelijk het idee `misschien de enige hetero te zijn' een drempel om me op te geven. Nu ben ik trots dat ik me niet heb laten weerhouden. Ik heb iets geleerd over mezelf. Inzicht waar ik normaal niet goed bij kan. Waar je daadwerkelijk iets voor moet ondernemen. Man­nen­werk kan iets betekenen voor wie daarvoor open­staat.

   

Ad Boulanger

oktober 2002