Seksualiteit, geen seks.

Een handvol huizen en boerderijen, een school en een internaat, een kerk en een voetbalveld en het YMCA gebouw. We praten over De Glind, een zonnig weekend in september en 21 mannen op de workshop met de spannende titel:’ seksualiteit en innerlijke vrijheid’.

Op eigen kracht in het diepe springen

Ik was één van die 21 mannen en voor mij was dit de tweede reis naar De Glind. In het voorjaar luidde de titel van de workshop 'een nieuw begin en innerlijke vrijheid'. Die titel had ik toen als heel toepasselijk ervaren voor mijzelf. Na 30 jaar huwelijk, dat abrupt eindigde door de dood van mijn vrouw, kwam de leegte en daarmee ook de ruimte om de altijd aanwezige homoseksuele kant van mijn geaardheid, te erkennen en een nieuwe betekenis te geven.

Toen keek ik angstig en nieuwsgierig rond: ik hoorde nu bij deze groep, ik bekende me ook “zo” te zijn. Maar wat is in godsnaam “zo”? Toen moest ik ook wennen aan de methodiek, zoals die in de grote groep door Walter, de workshopleider, werd uitgelegd. Een methodiek waarin het erom gaat stil te staan bij wat er hier-en-nu in je omgaat en dat te uiten. Dus niet sociaal wenselijk zitten zijn, of filosoferen over van alles en nog wat, maar op eigen kracht in het diepe springen en ervaren dat je beter kunt zwemmen of op zijn minst kunt drijven, dan je dacht.

Verscheurend ontroerend

Dat ik besloot om opnieuw een weekend te gaan beleven, betekent dus dat ik een goede ervaring binnen had. Als ik voorbij mijn eigen ( voor)oordelen durf te gaan zie ik zoveel gemeenschappelijks en tegelijk zoveel kleurschakeringen  Dat stelt mij gerust want het betekent dat ik dat ik in zo’n omgeving mijn eigen plek kan vinden. En de methodiek geeft stimulerende uitgangspunten en een praktisch kader om meer inzicht te krijgen in eigen reacties, vooral om eigen pijn niet te hoeven aangaan.

Dus nu dan: “Seksualiteit en innerlijke vrijheid”

Nina Simone zingt zo verscheurend ontroerend: “I wish I would know how it feels to be free”. Hoe graag zou ik willen dat ik me vrij kon verhouden tot mijn seksualiteit, vrij van oordelen en angsten en vrij van afhankelijkheid van mijn driften.

Seksuele gevoelens en behoeften onder ogen zien.

Zo’n “afspraak In de openingssessie werden we uitgenodigd drie woorden te noemen bij onze beleving van seksualiteit. De hele staalkaart werd uitgezet van wat er aan gevoelens en ideeën leeft: schaamte en levensenergie, confrontatie en angst, lichaamsbeleving en relaties, anonieme seks en loyaliteit. Daar ging dus ieder in een eigen traject mee aan de slag. Eén verzoek op die eerste avond onderstreepte duidelijkde verhouding tussen seksualiteit en seks en de functie die seks soms/ vaak vervult. Het verzoek luidde: wees op allerlei manieren met seksualiteit bezig, maar onthoud je van seks. Seks kan functioneren als een kortsluitingreactie om spanningen vanuit angst, onvrede, eenzaamheid en wat al niet meer aan onaangename gevoelens, kwijt te raken. De uitnodiging was dan ook om die gevoelens en de behoeften die daar achter zitten, onder ogen te zien. Zo’n “afspraak” brengt rust in de tent. Allerlei afleidende dynamiek wordt vermeden en het wordt veiliger om jezelf te laten zien.

   “Ik denk dat ik de enige ben die ….”

Dat zien en laten zien hebben we dan ook intensief gedaan, met name in één van de drie kleine groepen. In mijn groep heerste een sfeer van een zekere lichtheid in combinatie met het besef dat wat we deden en zeiden er verdomd toe deed, prachtig. Wat ik ook prachtig vond waren de muzikale ballades en gedichten op de zaterdagavond. En die keer dat ik van de stoel viel van het lachen, zoals ik me van lang geleden herinner. Het betrof de sessie waarin 7 mannen een stoelendans deden op 6 stoelen. Degene in de kring begon met de zin “Ik denk dat ik de enige ben die ….” En vervolgde dan met iets dat hij wellicht zo gênant vond dat hij dat wellicht nooit eerder had geuit. Wie datzelfde ook ooit had gedacht of gedaan, stond op.

Soms stond niemand op en moest de aangever wel tot schrik of trots erkennen dat hij uniek was (in dit groepje, wel te verstaan), en een andere keer bleek het met die gevreesde of gehoopte uniekheid wel mee te vallen als het om zich heen kijken opleverde dat daar zes mensen stonden. Het was fantastisch om zo kwetsbaar en speels, serieus en hilarisch samen te zijn. Ik hou erg van die combinatie, dat is wel duidelijk.

Prima

Tja, zo ben ik in homoland gekomen, als onderdeel van mensenland. Dit weekend gaf me herkenning, inspiratie en werkbare voornemens om mijn andere wereld weer in te gaan. En dat is prima.

Bedankt lezers, want de wetenschap dat jullie willen lezen, bracht me ertoe om dit stukje te schrijven en dat heeft voor mij weer een goede functie.

Ben Loth

deelnemer mannenweekend `seksualiteit & innerlijke vrijheid'  oktober 2003