Home Customize Instructions Contact Category 5 Category 6 Category 7   Home Search Contact Us
 
Veel gestelde vragen Ervaringsverhalen   Geschiedenis Pers
 

In 1979 organiseerde Jan Andreae , bij de volkshogeschool "De Oorsprong", zijn eerste weekend voor mannen. Met dat weekend is eigenlijk het mannenwerk ontstaan. Niet Lang daarna verhuisde Jan Andreae met het mannenwerk naar Vormings centrum de Marnewier in Witmarsum.

 

Er was diversiteit onder de aanwezige mannen: mannen met kinderen, al dan niet voortgekomen uit een heterosexuele relatie, single en verbonden mannen, coming out als centraal & actueel thema of juist geen actueel thema (meer). De veiligheid die wij met elkaar hebben weten te creëren, mede door de kwetsbare en enthousiasmerende wijze waarop Johan de workshop begeleidde, maakte dat er voor een ieder ruimte was.

fijne dagen, veel ontvangen, ook iets gegeven, lieve mannen. Dank aan iedereen en vooral aan het team van Mannenwerk.

Zelden heb ik me eerder zo OK gevoeld in grote groepen mannen, ook al was het soms best eng. Maar door het enge te ervaren in een veilige omgeving, maakt dat wat 1st eng was, eigenlijk heel mooi is. En geloof me, ik heb veel mooie ervaringen nu !

Ook wil ik hierbij de hele organisatie bedanken want uiterlijk verliep alles op wieletjes maar je merkte wel dat hier veel ervaring in was verscholen.

Wat een steun is dat! Wat een respekt voor elkaar! Ik heb nog nooit in mijn leven zo genoten van een ander mens, heb zoveel bewondering voor een ieder, ben diep onder de indruk.'   

Het programma van de workshop kent structuur maar de inhoud creëer je als deelnemer zelf. Of de workshop je niets of heel veel zal brengen, hangt uiteindelijk dus helemaal van jezelf af. Een concept dat mij aanspreekt: ik ben zelf in charge

Om half negen begon de grote groep, de zogenaamde bonte avond, en het werd een avond die ik nooit van mijn leven meer vergeten zal! De entourage, met al die flakkerende waxinelichtjes, de mannen met hun liederen en ontroerende verhalen over hun dierbaarste voorwerp, echt zo waanzinnig gewoon. Het was een avond van grootse menselijkheid: mijn laatste oordelen smolten als sneeuw voor de zon in mijn hoofd'

De een kwam uit Drenthe, de ander kwam uit Noord-Brabant, de een is oud en de ander jong… de groep bestond uit een leuke diversiteit van verschillende mannen. Persoonlijk was ik de jongste en was ik de enige uit een heel ander cultuur, namelijk Maleisië. Maar dat schuwde me niet om hier aan mee te doen.'

'Het was heel intensief, verwarrend en liefdevol. Ieder van de 32 mannen heeft zijn hart opengesteld en heeft de moed gehad om diep in hun hart te laten kijken, zonder uitzondering. Een zo rijk gevoel dat je je diepste gevoelens kan en mag delen met zovele. Zonder oordeel en zonder rancunes. Het voelt enorm rijk om zo opgenomen te worden in een gemeenschap die voor mij alleen maar onbereikbaar leek.'

'De kringgesprekken waren leuk, interessant en tevens een beetje eng. Geheel anders dan “verwacht”en dat was nou juist datgene dat het zo interessant maakte. Eens wat anders dan anders hoewel het ook moeite kost je van je patronen los te maken.'

'In prettige vastberadenheid zoals een mededeelnemer het zei verliet ik op het einde van dit weekend het pand. Die prettige vastberadenheid heb ik nog als ik dit verslag afsluit. Het is inmiddels 3 weken verder'

'Ik heb spiegels gezien waar ik graag naar keek en ook spiegels waar ik minder graag naar keek maar heb ze toch durven aanschouwen.Waarbij zich weer deuren opende naar het verleden die ik vergeten was maar essentieel van belang zijn voor het begrijpen van het gedrag in het nu.'

'het mannenweekend heeft voor mij deze cirkel doorbroken door mij goed te laten kijken en ervaren wat echt belangrijk is op dit moment in het Hier en Nu. Voor mij was dit alles zo verhelderend en duidelijk. Mijn eigen mist is opgetrokken en mijn spoor heb ik weer gevonden. Loslaten was mijn verlangen voor en van dit weekend

'Naast de ontspannende stoelendans en de lachwekkende en ontroerende acts van de ontspanningsavond, heeft dit weekend mij een krachtige impuls gegeven in het proces van “ weer in mijn mannelijke kracht komen”. Kortom een aanrader voor de twijfelaars !

Ik wil de mannen van Stichting Mannenwerk voor dit weekend bedanken. Erg knap dat ze niet alleen als begeleider, maar ook als deelnemer zo’n veilige positieve en ongedwongen sfeer kunnen neerzetten.'

Ik wil tot slot alle mannen uitnodigen om eens open en eerlijk in de spiegel te kijken, om vervolgens de vraag te stellen: hoe vrij ben ik eigenlijk? Let wel: er is helemaal niets om op voorhand te problematiseren. Ik bijvoorbeeld functioneer volwaardig in het dagelijks leven, maar het zou wel wat liefdevoller mogen zijn. En ik sta daarin niet alleen; dat weet ik zeker.

Ja, het is voor mij een bijzondere jaarswisseling geweest. Na al die jaren heb ik in dit weekend alles gedurfd, ‘alles’ gedaan, veel ontvangen, veel gegeten, eeeh…ik bedoel natuurlijk: veel gegeven. Veel van anderen gezien, goede en leuke optredens, zelf veel gevoelens laten zien,  lekker gedanst, lekker (vals) gezongen, goede gesprekken gevoerd, onderuitgezakt op de bank gezeten, gedold, geplaagd, gekeet, geproest en geproost, maar ook verstild geweest, naar binnen gekeken, en goud gevonden.

Onderweg in de trein naar Amersfoort, op weg naar het mannenweekend, kwam de vraag in mij op van: ‘wat gaat er nu in je om?’ Als reactie op deze vraag overmande mij, een rustig maar ook een verheugend en zeker gevoel. Vraag niet hoe, maar ergens diep in mijzelf wist ik dat dit weekend bijzonder voor mij zou worden. Ik zal een sleutel vinden die mij een nieuw inzicht zou geven in het leven. ‘s Avonds na aankomst werd ik vriendelijk welkom geheten en ontving ik de kamersleutel en het programma van de weekendworkshop. In de bar waar soep en broodjes klaar stonden, voelde je meteen een erg goede en ongedwongen sfeer.

Ik heb iets geleerd over mezelf. Inzicht waar ik normaal niet goed bij kan. Waar je daadwerkelijk iets voor moet ondernemen. Man­nen­werk kan iets betekenen voor wie daarvoor open­staat.

Een handvol huizen en boerderijen, een school en een internaat, een kerk en een voetbalveld en het YMCA gebouw. We praten over De Glind, een zonnig weekend in september en 21 mannen op de workshop met de spannende titel:’ seksualiteit en innerlijke vrijheid’.

Terug in mijn dagelijks leven merk ik dat ik soms wat anders reageer dan ik gewend was te doen; wat meer bewust van mijn gevoelens en ik geef daar ook blijk van. Het is een goede impuls aan een verdere persoonlijke ontwikkeling en ik ben daar heel blij mee.

Ondanks mijn  beperkingen heb ik me geen buitenstaander gevoeld in deze groep. Ik voelde me er bijhoren. Dat is winst, omdat ik me vaak een eenling en loner voel.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Mannenwerk ervaringsverhalen;  Ben 

Seksualiteit, geen seks.

Een handvol huizen en boerderijen, een school en een internaat, een kerk en een voetbalveld en het YMCA gebouw. We praten over De Glind, een zonnig weekend in september en 21 mannen op de workshop met de spannende titel:’ seksualiteit en innerlijke vrijheid’.

Op eigen kracht in het diepe springen

Ik was één van die 21 mannen en voor mij was dit de tweede reis naar De Glind. In het voorjaar luidde de titel van de workshop 'een nieuw begin en innerlijke vrijheid'. Die titel had ik toen als heel toepasselijk ervaren voor mijzelf. Na 30 jaar huwelijk, dat abrupt eindigde door de dood van mijn vrouw, kwam de leegte en daarmee ook de ruimte om de altijd aanwezige homoseksuele kant van mijn geaardheid, te erkennen en een nieuwe betekenis te geven.

Toen keek ik angstig en nieuwsgierig rond: ik hoorde nu bij deze groep, ik bekende me ook “zo” te zijn. Maar wat is in godsnaam “zo”? Toen moest ik ook wennen aan de methodiek, zoals die in de grote groep door Walter, de workshopleider, werd uitgelegd. Een methodiek waarin het erom gaat stil te staan bij wat er hier-en-nu in je omgaat en dat te uiten. Dus niet sociaal wenselijk zitten zijn, of filosoferen over van alles en nog wat, maar op eigen kracht in het diepe springen en ervaren dat je beter kunt zwemmen of op zijn minst kunt drijven, dan je dacht.

Verscheurend ontroerend

Dat ik besloot om opnieuw een weekend te gaan beleven, betekent dus dat ik een goede ervaring binnen had. Als ik voorbij mijn eigen ( voor)oordelen durf te gaan zie ik zoveel gemeenschappelijks en tegelijk zoveel kleurschakeringen  Dat stelt mij gerust want het betekent dat ik dat ik in zo’n omgeving mijn eigen plek kan vinden. En de methodiek geeft stimulerende uitgangspunten en een praktisch kader om meer inzicht te krijgen in eigen reacties, vooral om eigen pijn niet te hoeven aangaan.

Dus nu dan: “Seksualiteit en innerlijke vrijheid”

Nina Simone zingt zo verscheurend ontroerend: “I wish I would know how it feels to be free”. Hoe graag zou ik willen dat ik me vrij kon verhouden tot mijn seksualiteit, vrij van oordelen en angsten en vrij van afhankelijkheid van mijn driften.

Seksuele gevoelens en behoeften onder ogen zien.

Zon afspraak In de openingssessie werden we uitgenodigd drie woorden te noemen bij onze beleving van seksualiteit. De hele staalkaart werd uitgezet van wat er aan gevoelens en ideeën leeft: schaamte en levensenergie, confrontatie en angst, lichaamsbeleving en relaties, anonieme seks en loyaliteit. Daar ging dus ieder in een eigen traject mee aan de slag. Eén verzoek op die eerste avond onderstreepte duidelijkde verhouding tussen seksualiteit en seks en de functie die seks soms/ vaak vervult. Het verzoek luidde: wees op allerlei manieren met seksualiteit bezig, maar onthoud je van seks. Seks kan functioneren als een kortsluitingreactie om spanningen vanuit angst, onvrede, eenzaamheid en wat al niet meer aan onaangename gevoelens, kwijt te raken. De uitnodiging was dan ook om die gevoelens en de behoeften die daar achter zitten, onder ogen te zien. Zon afspraak brengt rust in de tent. Allerlei afleidende dynamiek wordt vermeden en het wordt veiliger om jezelf te laten zien.

   “Ik denk dat ik de enige ben die ….”

Dat zien en laten zien hebben we dan ook intensief gedaan, met name in één van de drie kleine groepen. In mijn groep heerste een sfeer van een zekere lichtheid in combinatie met het besef dat wat we deden en zeiden er verdomd toe deed, prachtig. Wat ik ook prachtig vond waren de muzikale ballades en gedichten op de zaterdagavond. En die keer dat ik van de stoel viel van het lachen, zoals ik me van lang geleden herinner. Het betrof de sessie waarin 7 mannen een stoelendans deden op 6 stoelen. Degene in de kring begon met de zin “Ik denk dat ik de enige ben die ….” En vervolgde dan met iets dat hij wellicht zo gênant vond dat hij dat wellicht nooit eerder had geuit. Wie datzelfde ook ooit had gedacht of gedaan, stond op.

Soms stond niemand op en moest de aangever wel tot schrik of trots erkennen dat hij uniek was (in dit groepje, wel te verstaan), en een andere keer bleek het met die gevreesde of gehoopte uniekheid wel mee te vallen als het om zich heen kijken opleverde dat daar zes mensen stonden. Het was fantastisch om zo kwetsbaar en speels, serieus en hilarisch samen te zijn. Ik hou erg van die combinatie, dat is wel duidelijk.

Prima

Tja, zo ben ik in homoland gekomen, als onderdeel van mensenland. Dit weekend gaf me herkenning, inspiratie en werkbare voornemens om mijn andere wereld weer in te gaan. En dat is prima.

Bedankt lezers, want de wetenschap dat jullie willen lezen, bracht me ertoe om dit stukje te schrijven en dat heeft voor mij weer een goede functie.

Ben Loth

deelnemer mannenweekend `seksualiteit & innerlijke vrijheid'  oktober 2003