Home Customize Instructions Contact Category 5 Category 6 Category 7   Home Search Contact Us
 
Veel gestelde vragen Ervaringsverhalen   Geschiedenis Pers
 

In 1979 organiseerde Jan Andreae , bij de volkshogeschool "De Oorsprong", zijn eerste weekend voor mannen. Met dat weekend is eigenlijk het mannenwerk ontstaan. Niet Lang daarna verhuisde Jan Andreae met het mannenwerk naar Vormings centrum de Marnewier in Witmarsum.

 

Er was diversiteit onder de aanwezige mannen: mannen met kinderen, al dan niet voortgekomen uit een heterosexuele relatie, single en verbonden mannen, coming out als centraal & actueel thema of juist geen actueel thema (meer). De veiligheid die wij met elkaar hebben weten te creëren, mede door de kwetsbare en enthousiasmerende wijze waarop Johan de workshop begeleidde, maakte dat er voor een ieder ruimte was.

fijne dagen, veel ontvangen, ook iets gegeven, lieve mannen. Dank aan iedereen en vooral aan het team van Mannenwerk.

Zelden heb ik me eerder zo OK gevoeld in grote groepen mannen, ook al was het soms best eng. Maar door het enge te ervaren in een veilige omgeving, maakt dat wat 1st eng was, eigenlijk heel mooi is. En geloof me, ik heb veel mooie ervaringen nu !

Ook wil ik hierbij de hele organisatie bedanken want uiterlijk verliep alles op wieletjes maar je merkte wel dat hier veel ervaring in was verscholen.

Wat een steun is dat! Wat een respekt voor elkaar! Ik heb nog nooit in mijn leven zo genoten van een ander mens, heb zoveel bewondering voor een ieder, ben diep onder de indruk.'   

Het programma van de workshop kent structuur maar de inhoud creëer je als deelnemer zelf. Of de workshop je niets of heel veel zal brengen, hangt uiteindelijk dus helemaal van jezelf af. Een concept dat mij aanspreekt: ik ben zelf in charge

Om half negen begon de grote groep, de zogenaamde bonte avond, en het werd een avond die ik nooit van mijn leven meer vergeten zal! De entourage, met al die flakkerende waxinelichtjes, de mannen met hun liederen en ontroerende verhalen over hun dierbaarste voorwerp, echt zo waanzinnig gewoon. Het was een avond van grootse menselijkheid: mijn laatste oordelen smolten als sneeuw voor de zon in mijn hoofd'

De een kwam uit Drenthe, de ander kwam uit Noord-Brabant, de een is oud en de ander jong… de groep bestond uit een leuke diversiteit van verschillende mannen. Persoonlijk was ik de jongste en was ik de enige uit een heel ander cultuur, namelijk Maleisië. Maar dat schuwde me niet om hier aan mee te doen.'

'Het was heel intensief, verwarrend en liefdevol. Ieder van de 32 mannen heeft zijn hart opengesteld en heeft de moed gehad om diep in hun hart te laten kijken, zonder uitzondering. Een zo rijk gevoel dat je je diepste gevoelens kan en mag delen met zovele. Zonder oordeel en zonder rancunes. Het voelt enorm rijk om zo opgenomen te worden in een gemeenschap die voor mij alleen maar onbereikbaar leek.'

'De kringgesprekken waren leuk, interessant en tevens een beetje eng. Geheel anders dan “verwacht”en dat was nou juist datgene dat het zo interessant maakte. Eens wat anders dan anders hoewel het ook moeite kost je van je patronen los te maken.'

'In prettige vastberadenheid zoals een mededeelnemer het zei verliet ik op het einde van dit weekend het pand. Die prettige vastberadenheid heb ik nog als ik dit verslag afsluit. Het is inmiddels 3 weken verder'

'Ik heb spiegels gezien waar ik graag naar keek en ook spiegels waar ik minder graag naar keek maar heb ze toch durven aanschouwen.Waarbij zich weer deuren opende naar het verleden die ik vergeten was maar essentieel van belang zijn voor het begrijpen van het gedrag in het nu.'

'het mannenweekend heeft voor mij deze cirkel doorbroken door mij goed te laten kijken en ervaren wat echt belangrijk is op dit moment in het Hier en Nu. Voor mij was dit alles zo verhelderend en duidelijk. Mijn eigen mist is opgetrokken en mijn spoor heb ik weer gevonden. Loslaten was mijn verlangen voor en van dit weekend

'Naast de ontspannende stoelendans en de lachwekkende en ontroerende acts van de ontspanningsavond, heeft dit weekend mij een krachtige impuls gegeven in het proces van “ weer in mijn mannelijke kracht komen”. Kortom een aanrader voor de twijfelaars !

Ik wil de mannen van Stichting Mannenwerk voor dit weekend bedanken. Erg knap dat ze niet alleen als begeleider, maar ook als deelnemer zo’n veilige positieve en ongedwongen sfeer kunnen neerzetten.'

Ik wil tot slot alle mannen uitnodigen om eens open en eerlijk in de spiegel te kijken, om vervolgens de vraag te stellen: hoe vrij ben ik eigenlijk? Let wel: er is helemaal niets om op voorhand te problematiseren. Ik bijvoorbeeld functioneer volwaardig in het dagelijks leven, maar het zou wel wat liefdevoller mogen zijn. En ik sta daarin niet alleen; dat weet ik zeker.

Ja, het is voor mij een bijzondere jaarswisseling geweest. Na al die jaren heb ik in dit weekend alles gedurfd, ‘alles’ gedaan, veel ontvangen, veel gegeten, eeeh…ik bedoel natuurlijk: veel gegeven. Veel van anderen gezien, goede en leuke optredens, zelf veel gevoelens laten zien,  lekker gedanst, lekker (vals) gezongen, goede gesprekken gevoerd, onderuitgezakt op de bank gezeten, gedold, geplaagd, gekeet, geproest en geproost, maar ook verstild geweest, naar binnen gekeken, en goud gevonden.

Onderweg in de trein naar Amersfoort, op weg naar het mannenweekend, kwam de vraag in mij op van: ‘wat gaat er nu in je om?’ Als reactie op deze vraag overmande mij, een rustig maar ook een verheugend en zeker gevoel. Vraag niet hoe, maar ergens diep in mijzelf wist ik dat dit weekend bijzonder voor mij zou worden. Ik zal een sleutel vinden die mij een nieuw inzicht zou geven in het leven. ‘s Avonds na aankomst werd ik vriendelijk welkom geheten en ontving ik de kamersleutel en het programma van de weekendworkshop. In de bar waar soep en broodjes klaar stonden, voelde je meteen een erg goede en ongedwongen sfeer.

Ik heb iets geleerd over mezelf. Inzicht waar ik normaal niet goed bij kan. Waar je daadwerkelijk iets voor moet ondernemen. Man­nen­werk kan iets betekenen voor wie daarvoor open­staat.

Een handvol huizen en boerderijen, een school en een internaat, een kerk en een voetbalveld en het YMCA gebouw. We praten over De Glind, een zonnig weekend in september en 21 mannen op de workshop met de spannende titel:’ seksualiteit en innerlijke vrijheid’.

Terug in mijn dagelijks leven merk ik dat ik soms wat anders reageer dan ik gewend was te doen; wat meer bewust van mijn gevoelens en ik geef daar ook blijk van. Het is een goede impuls aan een verdere persoonlijke ontwikkeling en ik ben daar heel blij mee.

Ondanks mijn  beperkingen heb ik me geen buitenstaander gevoeld in deze groep. Ik voelde me er bijhoren. Dat is winst, omdat ik me vaak een eenling en loner voel.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Mannenwerk ervaringsverhalen;  Abel 

Gedachten en gevoelens over de workshop ‘oude pijn’

Ik hou ervan om met de deur in huis te vallen; dat is ook de essentie van het vak dat ik uitoefen bij de Wereldomroep. Dus: wat me het meest heeft getroffen tijdens de workshop in maart is het beeld van een groep van 18 mannen die zo hard moeten werken om hun gevoelens te uiten, maar dat ook doen! Dat is iets om alleen maar groot respect voor te hebben en liefdevol over te voelen. Zo’n ervaring blijft een mens bij, en de workshop is alleen daarom al de moeite waard. Ik beschouw dit als een mooi aandenken van een lang weekeinde waar ik – heel mannelijk - tamelijk doelgericht aan was begonnen.

De workshop was voor mij niet het startpunt voor de ontdekkingsreis in de innerlijke wereld, maar een tussenstation. Ik had vooraf realistische verwachtingen; ik zou niet als herboren het conferentieoord in Lunteren (De Glind was ‘overgeboekt’) verlaten. Ik had de hoop weer iets meer over mezelf te leren kennen. Dat is ook gelukt. Alleen al het feit dat ik me heb geplaatst in een potentieel onveilige omgeving van vreemde mannen, om mezelf vervolgens ook nog (deels) bloot te geven, is een grote overwinning op zich. Ik heb het overleefd, hoera! Ik ben ook niet geridiculiseerd; sterker nog, ik heb respect en waardering ervaren voor mijn inbreng.

En dat beschouwend: wat zijn wij kerels toch emotioneel onderbedeeld gebleven in onze jonge jaren, door een gebrekkige opvoeding in de context van maatschappelijke conventies. Ik heb tijdens de workshop verhalen gehoord die heel schrijnend zijn. Accepteer maar dat onze ouders soms ernstig zijn tekortgeschoten, maar ook meestal de beste bedoelingen hadden. Over aandoenlijk gesproken.

Maar er is goed nieuws, mannen! In de eerste plaats staan we er niet alleen voor; we hoeven niet in een emotioneel isolement te leven. Er is beter nieuws: we zijn helemaal zelf verantwoordelijk voor het leven dat we nu leiden, en daarmee ook voor ons innerlijk bedrijf. Er wordt ons niets meer aangedaan terwijl we ons niet kunnen verweren. En ik heb het beste nieuws tot het laatst bewaard: we kunnen ons bevrijden van de oude pijn die we nagenoeg allemaal met ons meedragen, en die ons huidige volwassen bestaan ingewikkelder maken dan nodig is.

Dat is in een notedop de boodschap die de workshop van Mannenwerk beoogt over te brengen, met – in beknopte vorm – de instrumenten om aan de slag te gaan. En het werkt ook nog! Ik ben nog niet zo ver dat ik altijd een helder onderscheid kan maken tussen oude pijn en de pijn van nu, maar alleen al het inzicht dat er een verschil is, maakt het leven lichter. Het vraagt wel discipline, om elke dag niet alleen stil te staan bij het gevoel (blijf door de buik ademen, mannen), maar ook om het toe te laten en te verwerken. Het is echter zo de moeite waard, omdat het recht doet aan wie wij mensen in de kern zijn: intelligente gevoelswezens.

Ik ben nog niet toe aan het stadium van het verwerken van oude pijn. Waarschijnlijk is dat ook een klus voor het leven. Dat is niet iets om mismoedig over te zijn, zeker als je bedenkt dat heel veel mensen zo’n persoonlijke groei niet eens, of niet bewust, doormaken. Of ik ooit het stadium van verlichting bereik, ach, die vraag is eigenlijk niet van belang. Het gaat om de intentie, en de inzet.

Enkele weken na de workshop heb ik contact gezocht met Walter van Ruitenbeek, die de bijeenkomst heeft geleid. Ik denk dat het goed voor me is om mijn weg naar meer innerlijke vrijheid richting te geven door periodiek met Walter over dat proces te praten. Leermeesters zijn altijd nodig geweest om mensen beter te maken.

Ik weet niet of ik te zijner tijd nog zo’n workshop ga doen. Misschien wel, om te kijken waar ik dan sta. Ik heb wel besloten om in het najaar een training ‘mannen en seksualiteit’ bij Mannenwerk te gaan doen, om één van die grote krachten in mij, de seksuele energie, beter te hanteren.

Ik wil tot slot alle mannen uitnodigen om eens open en eerlijk in de spiegel te kijken, om vervolgens de vraag te stellen: hoe vrij ben ik eigenlijk? Let wel: er is helemaal niets om op voorhand te problematiseren. Ik bijvoorbeeld functioneer volwaardig in het dagelijks leven, maar het zou wel wat liefdevoller mogen zijn. En ik sta daarin niet alleen; dat weet ik zeker.  

Abel 

deelnemer mannenweekend  2002