|
Na een stevig aantal mannenweekenden zette ik een nieuwe
stap; een supportgroep en geleid door Johan; helder ziend, gevoelig,
ruimtegevend en met veel humor. Gecombineerd met een aantal zoekende
mannen een bijna ideale setting om de schaduwzijden van mijn leven te
benoemen.
Maar
al heel snel leerde ik mijn valkuilen zien en schakelde ik mijn afweer
in: niets zeggen, een beetje zeggen, selectief zijn, achterover hangen,
te veel luisteren, vermijden van moeilijke thema’s. Het raakt oude
pijn! In luisteren was ik opgevoed. Het verhaal van de ander, of als je
wilt, dat van mijn moeder was belangrijk. En liever dan woorden speelde
ik piano. Door alle bijeenkomsten heen werd het een continu gevecht;
praten of luisteren, ik of de ander, voelen of afschermen.
Uiteindelijk
heb ik daardoor veel laten liggen, mijn schaduwkant heb ik minder aan
bod laten komen terwijl ik dat als rode draad voor deze groep gekozen
had. Soms kan ik iets van mijn donkere kant benoemen; sex avonturen,
saunabezoeken, schaamte, behoefte aan contact. Ook merkte ik de macht
van het woord nemen en benoemen van wat in me leeft. Het haalt me uit
mijn isolement en geeft me doorgaans een gevoel van ruimte. Ik merkte
ook hoe ik dat vermogen kan inzetten en gebruiken op momenten dat ik de
neiging heb me terug te
trekken en/of afwezig te zijn.
Ondanks
mijn beperkingen heb ik me
geen buitenstaander gevoeld in deze groep. Ik voelde me er bijhoren. Dat
is winst, omdat ik me vaak een eenling en loner voel.
deelnemer supportgroep |
