Ergens in maart 2007 ging een groep van ongeveer 25 mannen samen een weekend tegemoet. Het was in een pension (officieel een conferentiecentrum) naast een voetbalveld, ergens in het mooie rustige dorp De Glind. Een zeer geschikte plek voor het weekend vond ik, waar de rust en landelijkheid een goede invloed op ons hadden. Het was een ultieme plek om even stil te zijn. En die stilte hadden we nodig om geheel tot onszelf te komen.

We waren met 25 mannen, waarvan een gedeelte elkaar al kenden van de workshops bij de Stichting. Sommige hadden al jaren geleden een dergelijk mannenweekend gehad, en wilden de sfeer wederom proeven. De een kwam uit Drenthe, de ander kwam uit Noord-Brabant, de een is oud en de ander jong… de groep bestond uit een leuke diversiteit van verschillende mannen. Persoonlijk was ik de jongste en was ik de enige uit een heel ander cultuur, namelijk Maleisië. Maar dat schuwde me niet om hier aan mee te doen.

Iedereen moest voor het weekend een kinderfoto naar keuze meenemen, om daar in loop naar de workshop zo nu en dan even naar te kijken. Bij mijn eigen foto zag ik in dat ik al veel van vroeger had. Nog steeds dezelfde rustige jongen was ik J .

Iedereen was erg open (of deed een poging daartoe) in zijn verhalen, en elk deelde zonder enig schaamtegevoel zijn levensverhaal. Dit was moeilijk voor mij, omdat ik niet gewend was om direct zo open te zijn. Bij veel van de vragen heb ik er nooit echt stil gestaan. Maar het was mooi om te zien… Ja, er was natuurlijk veel herkenning in de verhalen, zoals spanning bij contacten. Veel werd er tijdens het weekend gezegd, verhalen van vroeger die nu nog steeds een grote rol spelen. Pijn en verdriet, verlangens die niet bevredigd konden worden, alles werd op tafel gelegd (er werd wat afgehuild!). Niet iedereen heeft geleerd met de pijn om te gaan, wat tot de nodige consequenties voor nu leidt, zowel negatieve als positieve. Maar hoe dan ook, wat er werd gezegd, was voor iedereen herkenbaar. Nee, we waren niet 25 mensen, we waren eigenlijk samen 1… door onze open waren we in wezen gesynergeerd. Als er een sprak, sprak wezenlijk iedereen.

We hadden tevens veel oefeningen moeten doen. Rek en strekoefeningen, van ‘op je eigen regie door de ruimte lopen’ tot oefeningen met betrekking tot hoe dicht jij de ander bij jou laat komen. Dit waren oefeningen die bedoeld waren om beter tot de onderstroom van onszelf te komen. En ze zeggen veel over jou. Tevens werd er vaak gevraagd wat het met ons deed na een oefening, met wat er met ons gebeurde.  De hamvraag van dit weekend was ‘Waar gaat het me eigenlijk om in mijn leven nu?’ Voor mij persoonlijk was het het ‘zijn’. Hoe is het mogelijk om zoveel mogelijk te leven in het ‘nu’, zoals een kind dat doet…

Het mooiste wat mij bijgebleven is, was het lied dat Hendrik voor ons zong. We hadden een ‘bonte avond’, waar iedereen moest optreden. Dit kon dans zijn, maar ook een gedicht of iets wat je gewoon kwijt wil. Maar hij zong een mooi gevoelig lied, wat me erg aansprak.

Ik heb aan deze workshop meegedaan omdat ik het leuk vond om oude bekenden weer te zien van een eerdere workshop. En zo terugkijkend… ik heb er zeker geen spijt van gehad dat ik had meegedaan, en dit weekend blijft in mijn geheugen als mooi en inspiratievol. We hebben veel gedaan, gezongen, over onze diepste gevoelens gepraat, gelachen, gehuild, gelopen in het mooie dorp De Glind, ontspannen bij de bar… We zijn immers allemaal uit het zelfde kluitje geboren, en zijn dus wezenlijk dezelfde, in onze verlangens, angsten en dromen. Een open deur is het, ik weet het, maar telkens moet ik hier aan herinnerd worden. En het was mooi om dit in deze bijzondere groep mannen weer te ervaren.

Kai-Hoa