Home Customize Instructions Contact Category 5 Category 6 Category 7   Home Search Contact Us
 
Veel gestelde vragen Ervaringsverhalen   Geschiedenis Pers
 

In 1979 organiseerde Jan Andreae , bij de volkshogeschool "De Oorsprong", zijn eerste weekend voor mannen. Met dat weekend is eigenlijk het mannenwerk ontstaan. Niet Lang daarna verhuisde Jan Andreae met het mannenwerk naar Vormings centrum de Marnewier in Witmarsum.

 

Er was diversiteit onder de aanwezige mannen: mannen met kinderen, al dan niet voortgekomen uit een heterosexuele relatie, single en verbonden mannen, coming out als centraal & actueel thema of juist geen actueel thema (meer). De veiligheid die wij met elkaar hebben weten te creëren, mede door de kwetsbare en enthousiasmerende wijze waarop Johan de workshop begeleidde, maakte dat er voor een ieder ruimte was.

fijne dagen, veel ontvangen, ook iets gegeven, lieve mannen. Dank aan iedereen en vooral aan het team van Mannenwerk.

Zelden heb ik me eerder zo OK gevoeld in grote groepen mannen, ook al was het soms best eng. Maar door het enge te ervaren in een veilige omgeving, maakt dat wat 1st eng was, eigenlijk heel mooi is. En geloof me, ik heb veel mooie ervaringen nu !

Ook wil ik hierbij de hele organisatie bedanken want uiterlijk verliep alles op wieletjes maar je merkte wel dat hier veel ervaring in was verscholen.

Wat een steun is dat! Wat een respekt voor elkaar! Ik heb nog nooit in mijn leven zo genoten van een ander mens, heb zoveel bewondering voor een ieder, ben diep onder de indruk.'   

Het programma van de workshop kent structuur maar de inhoud creëer je als deelnemer zelf. Of de workshop je niets of heel veel zal brengen, hangt uiteindelijk dus helemaal van jezelf af. Een concept dat mij aanspreekt: ik ben zelf in charge

Om half negen begon de grote groep, de zogenaamde bonte avond, en het werd een avond die ik nooit van mijn leven meer vergeten zal! De entourage, met al die flakkerende waxinelichtjes, de mannen met hun liederen en ontroerende verhalen over hun dierbaarste voorwerp, echt zo waanzinnig gewoon. Het was een avond van grootse menselijkheid: mijn laatste oordelen smolten als sneeuw voor de zon in mijn hoofd'

De een kwam uit Drenthe, de ander kwam uit Noord-Brabant, de een is oud en de ander jong… de groep bestond uit een leuke diversiteit van verschillende mannen. Persoonlijk was ik de jongste en was ik de enige uit een heel ander cultuur, namelijk Maleisië. Maar dat schuwde me niet om hier aan mee te doen.'

'Het was heel intensief, verwarrend en liefdevol. Ieder van de 32 mannen heeft zijn hart opengesteld en heeft de moed gehad om diep in hun hart te laten kijken, zonder uitzondering. Een zo rijk gevoel dat je je diepste gevoelens kan en mag delen met zovele. Zonder oordeel en zonder rancunes. Het voelt enorm rijk om zo opgenomen te worden in een gemeenschap die voor mij alleen maar onbereikbaar leek.'

'De kringgesprekken waren leuk, interessant en tevens een beetje eng. Geheel anders dan “verwacht”en dat was nou juist datgene dat het zo interessant maakte. Eens wat anders dan anders hoewel het ook moeite kost je van je patronen los te maken.'

'In prettige vastberadenheid zoals een mededeelnemer het zei verliet ik op het einde van dit weekend het pand. Die prettige vastberadenheid heb ik nog als ik dit verslag afsluit. Het is inmiddels 3 weken verder'

'Ik heb spiegels gezien waar ik graag naar keek en ook spiegels waar ik minder graag naar keek maar heb ze toch durven aanschouwen.Waarbij zich weer deuren opende naar het verleden die ik vergeten was maar essentieel van belang zijn voor het begrijpen van het gedrag in het nu.'

'het mannenweekend heeft voor mij deze cirkel doorbroken door mij goed te laten kijken en ervaren wat echt belangrijk is op dit moment in het Hier en Nu. Voor mij was dit alles zo verhelderend en duidelijk. Mijn eigen mist is opgetrokken en mijn spoor heb ik weer gevonden. Loslaten was mijn verlangen voor en van dit weekend

'Naast de ontspannende stoelendans en de lachwekkende en ontroerende acts van de ontspanningsavond, heeft dit weekend mij een krachtige impuls gegeven in het proces van “ weer in mijn mannelijke kracht komen”. Kortom een aanrader voor de twijfelaars !

Ik wil de mannen van Stichting Mannenwerk voor dit weekend bedanken. Erg knap dat ze niet alleen als begeleider, maar ook als deelnemer zo’n veilige positieve en ongedwongen sfeer kunnen neerzetten.'

Ik wil tot slot alle mannen uitnodigen om eens open en eerlijk in de spiegel te kijken, om vervolgens de vraag te stellen: hoe vrij ben ik eigenlijk? Let wel: er is helemaal niets om op voorhand te problematiseren. Ik bijvoorbeeld functioneer volwaardig in het dagelijks leven, maar het zou wel wat liefdevoller mogen zijn. En ik sta daarin niet alleen; dat weet ik zeker.

Ja, het is voor mij een bijzondere jaarswisseling geweest. Na al die jaren heb ik in dit weekend alles gedurfd, ‘alles’ gedaan, veel ontvangen, veel gegeten, eeeh…ik bedoel natuurlijk: veel gegeven. Veel van anderen gezien, goede en leuke optredens, zelf veel gevoelens laten zien,  lekker gedanst, lekker (vals) gezongen, goede gesprekken gevoerd, onderuitgezakt op de bank gezeten, gedold, geplaagd, gekeet, geproest en geproost, maar ook verstild geweest, naar binnen gekeken, en goud gevonden.

Onderweg in de trein naar Amersfoort, op weg naar het mannenweekend, kwam de vraag in mij op van: ‘wat gaat er nu in je om?’ Als reactie op deze vraag overmande mij, een rustig maar ook een verheugend en zeker gevoel. Vraag niet hoe, maar ergens diep in mijzelf wist ik dat dit weekend bijzonder voor mij zou worden. Ik zal een sleutel vinden die mij een nieuw inzicht zou geven in het leven. ‘s Avonds na aankomst werd ik vriendelijk welkom geheten en ontving ik de kamersleutel en het programma van de weekendworkshop. In de bar waar soep en broodjes klaar stonden, voelde je meteen een erg goede en ongedwongen sfeer.

Ik heb iets geleerd over mezelf. Inzicht waar ik normaal niet goed bij kan. Waar je daadwerkelijk iets voor moet ondernemen. Man­nen­werk kan iets betekenen voor wie daarvoor open­staat.

Een handvol huizen en boerderijen, een school en een internaat, een kerk en een voetbalveld en het YMCA gebouw. We praten over De Glind, een zonnig weekend in september en 21 mannen op de workshop met de spannende titel:’ seksualiteit en innerlijke vrijheid’.

Terug in mijn dagelijks leven merk ik dat ik soms wat anders reageer dan ik gewend was te doen; wat meer bewust van mijn gevoelens en ik geef daar ook blijk van. Het is een goede impuls aan een verdere persoonlijke ontwikkeling en ik ben daar heel blij mee.

Ondanks mijn  beperkingen heb ik me geen buitenstaander gevoeld in deze groep. Ik voelde me er bijhoren. Dat is winst, omdat ik me vaak een eenling en loner voel.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Mannenwerk ervaringsverhalen;  Kai Hoa 

Ergens in maart 2007 ging een groep van ongeveer 25 mannen samen een weekend tegemoet. Het was in een pension (officieel een conferentiecentrum) naast een voetbalveld, ergens in het mooie rustige dorp De Glind. Een zeer geschikte plek voor het weekend vond ik, waar de rust en landelijkheid een goede invloed op ons hadden. Het was een ultieme plek om even stil te zijn. En die stilte hadden we nodig om geheel tot onszelf te komen.

We waren met 25 mannen, waarvan een gedeelte elkaar al kenden van de workshops bij de Stichting. Sommige hadden al jaren geleden een dergelijk mannenweekend gehad, en wilden de sfeer wederom proeven. De een kwam uit Drenthe, de ander kwam uit Noord-Brabant, de een is oud en de ander jong… de groep bestond uit een leuke diversiteit van verschillende mannen. Persoonlijk was ik de jongste en was ik de enige uit een heel ander cultuur, namelijk Maleisië. Maar dat schuwde me niet om hier aan mee te doen.

Iedereen moest voor het weekend een kinderfoto naar keuze meenemen, om daar in loop naar de workshop zo nu en dan even naar te kijken. Bij mijn eigen foto zag ik in dat ik al veel van vroeger had. Nog steeds dezelfde rustige jongen was ik J .

Iedereen was erg open (of deed een poging daartoe) in zijn verhalen, en elk deelde zonder enig schaamtegevoel zijn levensverhaal. Dit was moeilijk voor mij, omdat ik niet gewend was om direct zo open te zijn. Bij veel van de vragen heb ik er nooit echt stil gestaan. Maar het was mooi om te zien… Ja, er was natuurlijk veel herkenning in de verhalen, zoals spanning bij contacten. Veel werd er tijdens het weekend gezegd, verhalen van vroeger die nu nog steeds een grote rol spelen. Pijn en verdriet, verlangens die niet bevredigd konden worden, alles werd op tafel gelegd (er werd wat afgehuild!). Niet iedereen heeft geleerd met de pijn om te gaan, wat tot de nodige consequenties voor nu leidt, zowel negatieve als positieve. Maar hoe dan ook, wat er werd gezegd, was voor iedereen herkenbaar. Nee, we waren niet 25 mensen, we waren eigenlijk samen 1… door onze open waren we in wezen gesynergeerd. Als er een sprak, sprak wezenlijk iedereen.

We hadden tevens veel oefeningen moeten doen. Rek en strekoefeningen, van ‘op je eigen regie door de ruimte lopen’ tot oefeningen met betrekking tot hoe dicht jij de ander bij jou laat komen. Dit waren oefeningen die bedoeld waren om beter tot de onderstroom van onszelf te komen. En ze zeggen veel over jou. Tevens werd er vaak gevraagd wat het met ons deed na een oefening, met wat er met ons gebeurde.  De hamvraag van dit weekend was ‘Waar gaat het me eigenlijk om in mijn leven nu?’ Voor mij persoonlijk was het het ‘zijn’. Hoe is het mogelijk om zoveel mogelijk te leven in het ‘nu’, zoals een kind dat doet…

Het mooiste wat mij bijgebleven is, was het lied dat Hendrik voor ons zong. We hadden een ‘bonte avond’, waar iedereen moest optreden. Dit kon dans zijn, maar ook een gedicht of iets wat je gewoon kwijt wil. Maar hij zong een mooi gevoelig lied, wat me erg aansprak.

Ik heb aan deze workshop meegedaan omdat ik het leuk vond om oude bekenden weer te zien van een eerdere workshop. En zo terugkijkend… ik heb er zeker geen spijt van gehad dat ik had meegedaan, en dit weekend blijft in mijn geheugen als mooi en inspiratievol. We hebben veel gedaan, gezongen, over onze diepste gevoelens gepraat, gelachen, gehuild, gelopen in het mooie dorp De Glind, ontspannen bij de bar… We zijn immers allemaal uit het zelfde kluitje geboren, en zijn dus wezenlijk dezelfde, in onze verlangens, angsten en dromen. Een open deur is het, ik weet het, maar telkens moet ik hier aan herinnerd worden. En het was mooi om dit in deze bijzondere groep mannen weer te ervaren.

Kai-Hoa

deelnemer workshop maart 2007