Home Customize Instructions Contact Category 5 Category 6 Category 7   Home Search Contact Us
 
Veel gestelde vragen Ervaringsverhalen   Geschiedenis Pers
 

In 1979 organiseerde Jan Andreae , bij de volkshogeschool "De Oorsprong", zijn eerste weekend voor mannen. Met dat weekend is eigenlijk het mannenwerk ontstaan. Niet Lang daarna verhuisde Jan Andreae met het mannenwerk naar Vormings centrum de Marnewier in Witmarsum.

 

Er was diversiteit onder de aanwezige mannen: mannen met kinderen, al dan niet voortgekomen uit een heterosexuele relatie, single en verbonden mannen, coming out als centraal & actueel thema of juist geen actueel thema (meer). De veiligheid die wij met elkaar hebben weten te creëren, mede door de kwetsbare en enthousiasmerende wijze waarop Johan de workshop begeleidde, maakte dat er voor een ieder ruimte was.

fijne dagen, veel ontvangen, ook iets gegeven, lieve mannen. Dank aan iedereen en vooral aan het team van Mannenwerk.

Zelden heb ik me eerder zo OK gevoeld in grote groepen mannen, ook al was het soms best eng. Maar door het enge te ervaren in een veilige omgeving, maakt dat wat 1st eng was, eigenlijk heel mooi is. En geloof me, ik heb veel mooie ervaringen nu !

Ook wil ik hierbij de hele organisatie bedanken want uiterlijk verliep alles op wieletjes maar je merkte wel dat hier veel ervaring in was verscholen.

Wat een steun is dat! Wat een respekt voor elkaar! Ik heb nog nooit in mijn leven zo genoten van een ander mens, heb zoveel bewondering voor een ieder, ben diep onder de indruk.'   

Het programma van de workshop kent structuur maar de inhoud creëer je als deelnemer zelf. Of de workshop je niets of heel veel zal brengen, hangt uiteindelijk dus helemaal van jezelf af. Een concept dat mij aanspreekt: ik ben zelf in charge

Om half negen begon de grote groep, de zogenaamde bonte avond, en het werd een avond die ik nooit van mijn leven meer vergeten zal! De entourage, met al die flakkerende waxinelichtjes, de mannen met hun liederen en ontroerende verhalen over hun dierbaarste voorwerp, echt zo waanzinnig gewoon. Het was een avond van grootse menselijkheid: mijn laatste oordelen smolten als sneeuw voor de zon in mijn hoofd'

De een kwam uit Drenthe, de ander kwam uit Noord-Brabant, de een is oud en de ander jong… de groep bestond uit een leuke diversiteit van verschillende mannen. Persoonlijk was ik de jongste en was ik de enige uit een heel ander cultuur, namelijk Maleisië. Maar dat schuwde me niet om hier aan mee te doen.'

'Het was heel intensief, verwarrend en liefdevol. Ieder van de 32 mannen heeft zijn hart opengesteld en heeft de moed gehad om diep in hun hart te laten kijken, zonder uitzondering. Een zo rijk gevoel dat je je diepste gevoelens kan en mag delen met zovele. Zonder oordeel en zonder rancunes. Het voelt enorm rijk om zo opgenomen te worden in een gemeenschap die voor mij alleen maar onbereikbaar leek.'

'De kringgesprekken waren leuk, interessant en tevens een beetje eng. Geheel anders dan “verwacht”en dat was nou juist datgene dat het zo interessant maakte. Eens wat anders dan anders hoewel het ook moeite kost je van je patronen los te maken.'

'In prettige vastberadenheid zoals een mededeelnemer het zei verliet ik op het einde van dit weekend het pand. Die prettige vastberadenheid heb ik nog als ik dit verslag afsluit. Het is inmiddels 3 weken verder'

'Ik heb spiegels gezien waar ik graag naar keek en ook spiegels waar ik minder graag naar keek maar heb ze toch durven aanschouwen.Waarbij zich weer deuren opende naar het verleden die ik vergeten was maar essentieel van belang zijn voor het begrijpen van het gedrag in het nu.'

'het mannenweekend heeft voor mij deze cirkel doorbroken door mij goed te laten kijken en ervaren wat echt belangrijk is op dit moment in het Hier en Nu. Voor mij was dit alles zo verhelderend en duidelijk. Mijn eigen mist is opgetrokken en mijn spoor heb ik weer gevonden. Loslaten was mijn verlangen voor en van dit weekend

'Naast de ontspannende stoelendans en de lachwekkende en ontroerende acts van de ontspanningsavond, heeft dit weekend mij een krachtige impuls gegeven in het proces van “ weer in mijn mannelijke kracht komen”. Kortom een aanrader voor de twijfelaars !

Ik wil de mannen van Stichting Mannenwerk voor dit weekend bedanken. Erg knap dat ze niet alleen als begeleider, maar ook als deelnemer zo’n veilige positieve en ongedwongen sfeer kunnen neerzetten.'

Ik wil tot slot alle mannen uitnodigen om eens open en eerlijk in de spiegel te kijken, om vervolgens de vraag te stellen: hoe vrij ben ik eigenlijk? Let wel: er is helemaal niets om op voorhand te problematiseren. Ik bijvoorbeeld functioneer volwaardig in het dagelijks leven, maar het zou wel wat liefdevoller mogen zijn. En ik sta daarin niet alleen; dat weet ik zeker.

Ja, het is voor mij een bijzondere jaarswisseling geweest. Na al die jaren heb ik in dit weekend alles gedurfd, ‘alles’ gedaan, veel ontvangen, veel gegeten, eeeh…ik bedoel natuurlijk: veel gegeven. Veel van anderen gezien, goede en leuke optredens, zelf veel gevoelens laten zien,  lekker gedanst, lekker (vals) gezongen, goede gesprekken gevoerd, onderuitgezakt op de bank gezeten, gedold, geplaagd, gekeet, geproest en geproost, maar ook verstild geweest, naar binnen gekeken, en goud gevonden.

Onderweg in de trein naar Amersfoort, op weg naar het mannenweekend, kwam de vraag in mij op van: ‘wat gaat er nu in je om?’ Als reactie op deze vraag overmande mij, een rustig maar ook een verheugend en zeker gevoel. Vraag niet hoe, maar ergens diep in mijzelf wist ik dat dit weekend bijzonder voor mij zou worden. Ik zal een sleutel vinden die mij een nieuw inzicht zou geven in het leven. ‘s Avonds na aankomst werd ik vriendelijk welkom geheten en ontving ik de kamersleutel en het programma van de weekendworkshop. In de bar waar soep en broodjes klaar stonden, voelde je meteen een erg goede en ongedwongen sfeer.

Ik heb iets geleerd over mezelf. Inzicht waar ik normaal niet goed bij kan. Waar je daadwerkelijk iets voor moet ondernemen. Man­nen­werk kan iets betekenen voor wie daarvoor open­staat.

Een handvol huizen en boerderijen, een school en een internaat, een kerk en een voetbalveld en het YMCA gebouw. We praten over De Glind, een zonnig weekend in september en 21 mannen op de workshop met de spannende titel:’ seksualiteit en innerlijke vrijheid’.

Terug in mijn dagelijks leven merk ik dat ik soms wat anders reageer dan ik gewend was te doen; wat meer bewust van mijn gevoelens en ik geef daar ook blijk van. Het is een goede impuls aan een verdere persoonlijke ontwikkeling en ik ben daar heel blij mee.

Ondanks mijn  beperkingen heb ik me geen buitenstaander gevoeld in deze groep. Ik voelde me er bijhoren. Dat is winst, omdat ik me vaak een eenling en loner voel.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Mannenwerk ervaringsverhalen; Stan 

ZING, VECHT, HUIL, BID, LACH, WERK EN BEWONDER
 
Vorig jaar overwoog ik al deel te nemen aan deze workshop. Het bij elkaar komen en uiting geven aan 'homosexualiteit', inspirerende vragen als 'Hoe gaat het nu echt met me?' en 'Wat levert mijn gay-identiteit mij op en/of wat kost kost het me?' werkten op voorhand prikkelend. Zo prikkelend dat de keuze voor deelname aan deze workshop in feite was gemaakt. Het moment kwam echter te vroeg, ik was op dat moment teveel met andere dingen bezig. Dit jaar viel alles echter op z'n plaats en was ik er aan toe. Het voelde vooraf goed en een gezonde nieuwsgierigheid manifesteerde zich in  aanloop naar dit weekend.

Na binnenkomst viel de voor mij ietwat beladen homosexuele grondslag van deze workshop eigenlijk gelijk weg. Iets dergelijks had ik tot nu toe (43 jaar oud) nog niet eerder ondernomen; homosexualiteit is zo een vanzelfsprekendheid voor mij. Het feit dat gelijkgezinden met elkaar verdieping zoeken en zich kwetsbaar opstellen was veeleer wat ik die eerste avond proefde. Ook gedurende de rest van het weekend bleef dit het uitgangspunt. Homosexualiteit als aanleiding om bij elkaar te komen, niet als hoger doel op zich. Er was diversiteit onder de aanwezige mannen: mannen met kinderen, al dan niet voortgekomen uit een heterosexuele relatie, single en verbonden mannen, coming out als centraal & actueel thema of juist geen actueel thema (meer). De veiligheid die wij met elkaar hebben weten te creëren, mede door de kwetsbare en enthousiasmerende wijze waarop Johan de workshop begeleidde, maakte dat er voor een ieder ruimte was. Uiteindelijk, en zo gaat het wat mij betreft ook in het dagelijkse leven, geven wij allen zelf sturing aan ons levensproces, zo ook tijdens deze workshop. Ik kon er zo veel uithalen als ik zelf wilde. Het aansteken van waxinelichtjes, de ademhalings- en contactoefeningen met andere mannen waren mooi, hartverwarmend en stimuleerde mij om tot bezinning en bezieling te komen.

 
Een eye-opener dit weekend lag in de waarde van mijn kinderjaren, die ik heel sterk naar boven voelde komen. Mede door de opdracht een kinder- en jeugdfoto mee te nemen maakte dat ik na lange tijd weer eens met aandacht aan die belangrijke en vormende beginjaren terugdacht. Een tijd die voelt als puur. Het pure, lieve jongetje zag ik ook heel goed terug op de foto's die ik had verzameld. Ik was goed als kind, en ik ben goed als man van 43, zo concludeerde ik. Ik durf dicht bij mezelf te komen, iets wat tussen mijn 14e en 34e veel minder het geval was door allerlei externe factoren binnen ondermeer de grote familie waaruit ik kom. Nu ik mijn eigen plek weer heb hervonden, leek de link naar het pure jongetje van vroeger zo logisch en voelde zo goed. Mijn uitdaging is vooral dit pure jongetje in mij te koesteren, aangevuld met de levenswijsheid van een volwassen man. Mooie woorden, nu ik het zo opschrijf, maar zo voel ik het echt; het is inmiddels ruim een week na de workshop.
 
De zaterdagavond bood een 'open podium'. Prachtig om te zien hoe een ieder daar invulling aan gaf. Van mooie gedichten, het voordragen van een hoofdstuk uit eigen werk tot aan zang en dans; het gaf een bijzondere sfeer. Ik heb het voor ons mooie en toepasselijke Ramses-nummer 'Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder' gezongen. Een lied over het vol omarmen van het leven, ondanks alle reserves die we onderweg opdoen en hindernissen die we tegenkomen. Een lied dat aansluit op Gay Soul. Heerlijk om te doen en in aanvang ook best spannend, ik zing en perform normaal met velen in een homomannenkoor.
Johan sprak zondag de woorden uit dat er best onzorgvuldig met ons homomannen is en wordt omgegaan. Een opmerking die mij recht in het hart raakte. Zo heb ik dat, zeker in mijn jonge jaren en bovenal in de puberteit, ervaren. De vanzelfsprekendheid dat jongetjes van meisjes houden v.v. maakt het moeilijk je aan dit beeld te onttrekken. Het zou mooi zijn als ouders van nu rekening houden met meer 'smaken' op dat vlak. Dat zou een hoop zoeken naar onze ware (gay)identiteit schelen. Tegelijkertijd heeft de zoektocht en het uitdragen van mijn homosexualiteit mij ook veel gebracht en vind ik het ook vaak wel leuk om een minderheidsgroep te vertegenwoordigen. Maar uiteindelijk zit het unieke in het individu, zo bleek maar al te zeer tijdens dit mooie weekend.

Of ik animo heb voor een vervolg werd mij meerdere malen gevraagd door andere deelnemers. Ik ben daar nog niet helemaal uit. Het zou zomaar kunnen, wel voel ik behoefte aan een soort van doelgroepbenadering. Wil ik een nadere verdieping, als vervolg op dit gay soul weekend, dan vind ik het prettig om met mannen samen te komen die al geruime tijd uit de kast zijn. Niets ten nadele van mannen die daar op dit moment nog sterk mee worstelen, het tempo wordt - zakelijk gezegd - binnen groepsprocessen snel bepaald door 'de traagste'. Of dit commercieel gezien voor Stichting Mannenwerk haalbaar is, blijft natuurlijk een afweging.
 
Stan
Maart 2010