Home Customize Instructions Contact Category 5 Category 6 Category 7   Home Search Contact Us
 
Veel gestelde vragen Ervaringsverhalen   Geschiedenis Pers
 

In 1979 organiseerde Jan Andreae , bij de volkshogeschool "De Oorsprong", zijn eerste weekend voor mannen. Met dat weekend is eigenlijk het mannenwerk ontstaan. Niet Lang daarna verhuisde Jan Andreae met het mannenwerk naar Vormings centrum de Marnewier in Witmarsum.

 

Er was diversiteit onder de aanwezige mannen: mannen met kinderen, al dan niet voortgekomen uit een heterosexuele relatie, single en verbonden mannen, coming out als centraal & actueel thema of juist geen actueel thema (meer). De veiligheid die wij met elkaar hebben weten te creëren, mede door de kwetsbare en enthousiasmerende wijze waarop Johan de workshop begeleidde, maakte dat er voor een ieder ruimte was.

fijne dagen, veel ontvangen, ook iets gegeven, lieve mannen. Dank aan iedereen en vooral aan het team van Mannenwerk.

Zelden heb ik me eerder zo OK gevoeld in grote groepen mannen, ook al was het soms best eng. Maar door het enge te ervaren in een veilige omgeving, maakt dat wat 1st eng was, eigenlijk heel mooi is. En geloof me, ik heb veel mooie ervaringen nu !

Ook wil ik hierbij de hele organisatie bedanken want uiterlijk verliep alles op wieletjes maar je merkte wel dat hier veel ervaring in was verscholen.

Wat een steun is dat! Wat een respekt voor elkaar! Ik heb nog nooit in mijn leven zo genoten van een ander mens, heb zoveel bewondering voor een ieder, ben diep onder de indruk.'   

Het programma van de workshop kent structuur maar de inhoud creëer je als deelnemer zelf. Of de workshop je niets of heel veel zal brengen, hangt uiteindelijk dus helemaal van jezelf af. Een concept dat mij aanspreekt: ik ben zelf in charge

Om half negen begon de grote groep, de zogenaamde bonte avond, en het werd een avond die ik nooit van mijn leven meer vergeten zal! De entourage, met al die flakkerende waxinelichtjes, de mannen met hun liederen en ontroerende verhalen over hun dierbaarste voorwerp, echt zo waanzinnig gewoon. Het was een avond van grootse menselijkheid: mijn laatste oordelen smolten als sneeuw voor de zon in mijn hoofd'

De een kwam uit Drenthe, de ander kwam uit Noord-Brabant, de een is oud en de ander jong… de groep bestond uit een leuke diversiteit van verschillende mannen. Persoonlijk was ik de jongste en was ik de enige uit een heel ander cultuur, namelijk Maleisië. Maar dat schuwde me niet om hier aan mee te doen.'

'Het was heel intensief, verwarrend en liefdevol. Ieder van de 32 mannen heeft zijn hart opengesteld en heeft de moed gehad om diep in hun hart te laten kijken, zonder uitzondering. Een zo rijk gevoel dat je je diepste gevoelens kan en mag delen met zovele. Zonder oordeel en zonder rancunes. Het voelt enorm rijk om zo opgenomen te worden in een gemeenschap die voor mij alleen maar onbereikbaar leek.'

'De kringgesprekken waren leuk, interessant en tevens een beetje eng. Geheel anders dan “verwacht”en dat was nou juist datgene dat het zo interessant maakte. Eens wat anders dan anders hoewel het ook moeite kost je van je patronen los te maken.'

'In prettige vastberadenheid zoals een mededeelnemer het zei verliet ik op het einde van dit weekend het pand. Die prettige vastberadenheid heb ik nog als ik dit verslag afsluit. Het is inmiddels 3 weken verder'

'Ik heb spiegels gezien waar ik graag naar keek en ook spiegels waar ik minder graag naar keek maar heb ze toch durven aanschouwen.Waarbij zich weer deuren opende naar het verleden die ik vergeten was maar essentieel van belang zijn voor het begrijpen van het gedrag in het nu.'

'het mannenweekend heeft voor mij deze cirkel doorbroken door mij goed te laten kijken en ervaren wat echt belangrijk is op dit moment in het Hier en Nu. Voor mij was dit alles zo verhelderend en duidelijk. Mijn eigen mist is opgetrokken en mijn spoor heb ik weer gevonden. Loslaten was mijn verlangen voor en van dit weekend

'Naast de ontspannende stoelendans en de lachwekkende en ontroerende acts van de ontspanningsavond, heeft dit weekend mij een krachtige impuls gegeven in het proces van “ weer in mijn mannelijke kracht komen”. Kortom een aanrader voor de twijfelaars !

Ik wil de mannen van Stichting Mannenwerk voor dit weekend bedanken. Erg knap dat ze niet alleen als begeleider, maar ook als deelnemer zo’n veilige positieve en ongedwongen sfeer kunnen neerzetten.'

Ik wil tot slot alle mannen uitnodigen om eens open en eerlijk in de spiegel te kijken, om vervolgens de vraag te stellen: hoe vrij ben ik eigenlijk? Let wel: er is helemaal niets om op voorhand te problematiseren. Ik bijvoorbeeld functioneer volwaardig in het dagelijks leven, maar het zou wel wat liefdevoller mogen zijn. En ik sta daarin niet alleen; dat weet ik zeker.

Ja, het is voor mij een bijzondere jaarswisseling geweest. Na al die jaren heb ik in dit weekend alles gedurfd, ‘alles’ gedaan, veel ontvangen, veel gegeten, eeeh…ik bedoel natuurlijk: veel gegeven. Veel van anderen gezien, goede en leuke optredens, zelf veel gevoelens laten zien,  lekker gedanst, lekker (vals) gezongen, goede gesprekken gevoerd, onderuitgezakt op de bank gezeten, gedold, geplaagd, gekeet, geproest en geproost, maar ook verstild geweest, naar binnen gekeken, en goud gevonden.

Onderweg in de trein naar Amersfoort, op weg naar het mannenweekend, kwam de vraag in mij op van: ‘wat gaat er nu in je om?’ Als reactie op deze vraag overmande mij, een rustig maar ook een verheugend en zeker gevoel. Vraag niet hoe, maar ergens diep in mijzelf wist ik dat dit weekend bijzonder voor mij zou worden. Ik zal een sleutel vinden die mij een nieuw inzicht zou geven in het leven. ‘s Avonds na aankomst werd ik vriendelijk welkom geheten en ontving ik de kamersleutel en het programma van de weekendworkshop. In de bar waar soep en broodjes klaar stonden, voelde je meteen een erg goede en ongedwongen sfeer.

Ik heb iets geleerd over mezelf. Inzicht waar ik normaal niet goed bij kan. Waar je daadwerkelijk iets voor moet ondernemen. Man­nen­werk kan iets betekenen voor wie daarvoor open­staat.

Een handvol huizen en boerderijen, een school en een internaat, een kerk en een voetbalveld en het YMCA gebouw. We praten over De Glind, een zonnig weekend in september en 21 mannen op de workshop met de spannende titel:’ seksualiteit en innerlijke vrijheid’.

Terug in mijn dagelijks leven merk ik dat ik soms wat anders reageer dan ik gewend was te doen; wat meer bewust van mijn gevoelens en ik geef daar ook blijk van. Het is een goede impuls aan een verdere persoonlijke ontwikkeling en ik ben daar heel blij mee.

Ondanks mijn  beperkingen heb ik me geen buitenstaander gevoeld in deze groep. Ik voelde me er bijhoren. Dat is winst, omdat ik me vaak een eenling en loner voel.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Mannenwerk ervaringsverhalen;  Evert 

Feliz  ano  novo

Dit SMS-berichtje kreeg ik op Nieuwjaarsdag van mijn broer tijdens de Oud en Nieuw training van Mannenwerk. Hij was met zijn gezin op vakantie in Portugal.

Feliz ano novo . . .  Klinkt goed, vind ik. Leuk ook dat uitgerekend hij mij een berichtje stuurt. Hoewel hij natuurlijk één van de mensen is die ik het langst ken (meer dan 40 jaar), heb ik pas het laatste jaar goed contact met hem.

En hij is niet de enige met wie het contact beter is geworden. Ook met de leidersgroep van Mannenwerk, die ik al bijna tien jaar ken, is het contact voor mij inmiddels heel ontspannen geworden.

En dáárdoor zie ik mijn groei in die tien jaar: door de trainingen bij Mannenwerk en ook door andere trainingen, therapieën en workshops elders (al dan niet gay). 

Wat ik bij Mannenwerk vooral ervaren heb, is het stapsgewijs meer kunnen durven. Van het veilige duo, via de overzichtelijke kleine groep, naar de  voor mij spannende, soms nog steeds een beetje enge, grote groep. Dat laatste blijkt voor mij hier nog steeds een grote uitdaging: mijzelf in de grote groep uiten, mij laten zien, de ruimte en tijd nemen, en gevoelens tonen. Ook nu Walter van Ruitenbeek het stokje heeft overgenomen van Jan Huinder, is deze opzet van duo, kleine en grote groep  ongewijzigd gebleven. En wat voor mij een geweldige meerwaarde heeft, is het model van Jean Jenson waarmee nu gewerkt wordt. Dit model beschrijft het enorme aandeel van het kinderbewustzijn in de negatieve aspecten van iemands volwassen leven.

Aansluitend doe ik hierbij meteen maar een gewaagd en vrijwel onhaalbaar voorstel:

Wat zou het een kick zijn om die vrouw eens te ontmoeten, en dan natuurlijk wèl op een training van Mannenwerk graag. Kan dat een keer geregeld worden ?!

Het was de eerste keer dat ik weer eens op een Mannenweekend was, sinds Jan Huinder afscheid nam. En eerlijk gezegd, kwam ik vooral binnen met het idee om leuk Oud en Nieuw te vieren. Want Walter als workshopleider: dat kon ik mij niet zo goed voorstellen. Jan was zo’n instituut voor mij, hoewel ik inmiddels toch was uitgekeken op zijn vorm van workshop-geven. Ik volgde al een paar jaar vrijwel geen workshops meer bij hem. 

Maar ook Walter geeft op een professionele wijze gestalte aan de workshop. Ik zei al halverwege tegen hem: petje af.

Ik miste overigens ook nu weer de mogelijkheid om ook achteraf nog feedback te geven. Op weekenden van andere instellingen is er vaak een evaluatieformulier of wordt er in kleinere kring een evaluatierondje gehouden, wat volgens mij beter werkt. Ik kan natuurlijk ook zelf op iemand afstappen, maar in de hectiek aan het eind van de workshop vergeet ik zoiets; om nog even met iemand van de leidersgroep te reflecteren. Dat doe ik dan pas in de auto met deelnemers op weg naar huis.

Je begrijpt, ik grijp nu de kans voor feedback:

Wat mij opviel was dat het laatste en belangrijkste onderdeel van de workshop het minst duidelijk werd gepresenteerd. Het ging over de ombuiging in het nieuwe jaar van een steeds terugkerend, pijn veroorzakend gedrag. Ik miste een goed uitgewerkt voorbeeld. Er ontbraken dus heldere illustraties, zoals Walter wel regelmatig bij de overige onderdelen had aangereikt. Gelukkig kwam iedereen er uiteindelijk wel uit, denk ik.

Voor het overige ben ik zeer tevreden over de workshop en over het weekend in z’n geheel. Alhoewel: nu ik toch bezig ben, neem ik nu tevens de gelegenheid om hier meteen maar mijn allergrootste ongenoegen te uiten: de oliebollen en appelflappen waren NIET TE VRETEN.

En dat is achteraf gezien maar goed ook, want ik wil wat aan mijn zwembandje gaan doen.  Dus toch een compliment voor de kok, mocht hij ze zelf gebakken hebben. Maar even onder ons: wat een leuke kok, hè ?   

Ja, het is voor mij een bijzondere jaarswisseling geweest. Na al die jaren heb ik in dit weekend alles gedurfd, ‘alles’ gedaan, veel ontvangen, veel gegeten, eeeh…ik bedoel natuurlijk: veel gegeven. Veel van anderen gezien, goede en leuke optredens, zelf veel gevoelens laten zien,  lekker gedanst, lekker (vals) gezongen, goede gesprekken gevoerd, onderuitgezakt op de bank gezeten, gedold, geplaagd, gekeet, geproest en geproost, maar ook verstild geweest, naar binnen gekeken, en goud gevonden.

Ik wens iedereen een: Feliz ano novo.

Evert Verhagen.

deelnemer mannenweekend oud en nieuw 2001- 2002