Feliz
ano novo
Dit
SMS-berichtje kreeg ik op Nieuwjaarsdag van mijn broer tijdens de Oud en
Nieuw training van Mannenwerk. Hij was met zijn gezin op vakantie in
Portugal.
Feliz
ano novo . . . Klinkt
goed, vind ik. Leuk ook dat uitgerekend hij mij een berichtje stuurt.
Hoewel hij natuurlijk één van de mensen is die ik het langst ken (meer
dan 40 jaar), heb ik pas het laatste jaar goed contact met hem.
En
hij is niet de enige met wie het contact beter is geworden. Ook met de
leidersgroep van Mannenwerk, die ik al bijna tien jaar ken, is het
contact voor mij inmiddels heel ontspannen geworden.
En
dáárdoor zie ik mijn groei in die tien jaar: door de trainingen bij
Mannenwerk en ook door andere trainingen, therapieën en workshops
elders (al dan niet gay).
Wat
ik bij Mannenwerk vooral ervaren heb, is het stapsgewijs meer kunnen
durven. Van het veilige duo, via de overzichtelijke kleine groep, naar
de voor mij spannende, soms
nog steeds een beetje enge, grote groep. Dat laatste blijkt voor mij
hier nog steeds een grote uitdaging: mijzelf in de grote groep uiten,
mij laten zien, de ruimte en tijd nemen, en gevoelens tonen. Ook nu
Walter van Ruitenbeek het stokje heeft overgenomen van Jan Huinder, is
deze opzet van duo, kleine en grote groep
ongewijzigd gebleven. En wat voor mij een geweldige meerwaarde
heeft, is het model van Jean Jenson waarmee nu gewerkt wordt. Dit model
beschrijft het enorme aandeel van het kinderbewustzijn in de negatieve
aspecten van iemands volwassen leven.
Aansluitend
doe ik hierbij meteen maar een gewaagd en vrijwel onhaalbaar voorstel:
Wat
zou het een kick zijn om die vrouw eens te ontmoeten, en dan natuurlijk
wèl op een training van Mannenwerk graag. Kan dat een keer geregeld
worden ?!
Het
was de eerste keer dat ik weer eens op een Mannenweekend was, sinds Jan
Huinder afscheid nam. En eerlijk gezegd, kwam ik vooral binnen met het
idee om leuk Oud en Nieuw te vieren. Want Walter als workshopleider: dat
kon ik mij niet zo goed voorstellen. Jan was zo’n instituut voor mij,
hoewel ik inmiddels toch was uitgekeken op zijn vorm van workshop-geven.
Ik volgde al een paar jaar vrijwel geen workshops meer bij hem.
Maar
ook Walter geeft op een professionele wijze gestalte aan de workshop. Ik
zei al halverwege tegen hem: petje af.
Ik
miste overigens ook nu weer de mogelijkheid om ook achteraf nog feedback
te geven. Op weekenden van andere instellingen is er vaak een evaluatieformulier
of wordt er in kleinere kring een evaluatierondje gehouden, wat volgens
mij beter werkt. Ik kan natuurlijk ook zelf op iemand afstappen, maar in
de hectiek aan het eind van de workshop vergeet ik zoiets; om nog even
met iemand van de leidersgroep te reflecteren. Dat doe ik dan pas in de
auto met deelnemers op weg naar huis.
Je
begrijpt, ik grijp nu de kans voor feedback:
Wat
mij opviel was dat het laatste en belangrijkste onderdeel van de
workshop het minst duidelijk werd gepresenteerd. Het ging over de
ombuiging in het nieuwe jaar van een steeds terugkerend, pijn
veroorzakend gedrag. Ik miste een goed uitgewerkt voorbeeld. Er
ontbraken dus heldere illustraties, zoals Walter wel regelmatig bij de
overige onderdelen had aangereikt. Gelukkig kwam iedereen er
uiteindelijk wel uit, denk ik.
Voor
het overige ben ik zeer tevreden over de workshop en over het weekend in
z’n geheel. Alhoewel: nu ik toch bezig ben, neem ik nu tevens de
gelegenheid om hier meteen maar mijn allergrootste ongenoegen te uiten:
de oliebollen en appelflappen waren NIET TE VRETEN.
En
dat is achteraf gezien maar goed ook, want ik wil wat aan mijn
zwembandje gaan doen. Dus
toch een compliment voor de kok, mocht hij ze zelf gebakken hebben. Maar
even onder ons: wat een leuke kok, hè ?
Ja,
het is voor mij een bijzondere jaarswisseling geweest. Na al die jaren
heb ik in dit weekend alles gedurfd, ‘alles’ gedaan, veel ontvangen,
veel gegeten, eeeh…ik bedoel natuurlijk: veel gegeven. Veel van
anderen gezien, goede en leuke optredens, zelf veel gevoelens laten
zien, lekker gedanst,
lekker (vals) gezongen, goede gesprekken gevoerd, onderuitgezakt op de
bank gezeten, gedold, geplaagd, gekeet, geproest en geproost, maar ook
verstild geweest, naar binnen gekeken, en goud gevonden.
Ik
wens iedereen een: Feliz ano novo.
Evert
Verhagen.
deelnemer mannenweekend oud
en nieuw 2001- 2002
|
