|
 Ik
stel me graag even aan je voor. Mijn naam is
Robbert Overmeer .
Ik ben sinds 1 januari 2010 de nieuwe voorzitter
van Stichting
Mannenwerk. Tevens
ben ik sinds kort een
van de groepsleiders
bij onze workshops.
Sinds
2002 bezoek ik regelmatig als deelnemer
de workshops van Stichting
Mannenwerk. Iedere keer raak ik weer opnieuw geïnspireerd en meer
in contact met mijn bezieling
Ik
wil me graag voor
Stichting Mannenwerk
inzetten om o.a.
meer mannen
in contact te laten komen met dit bijzondere werk!
Mijn
voorzitterschap zal vanwege mijn organisatorische achtergrond en
expertise waarschijnlijk net een ander accent krijgen dan dat van
mijn voorganger.
Behalve
het bewaken
van de grote
lijnen zie ik mijn rol vooral als ondersteunen en stimuleren van
het geheel; gezamenlijke ideeën, intuïties en visie van het
mannenwerk in juiste banen leiden; een vertaalslag van onze
uitgangspunten (ruimte, aandacht en liefde) blijven maken naar de
concrete werkelijkheid.
ruimzicht
©1993
Johan van Breukelen
‘We
are Stardust’
Joni
Mitchell
De dagen worden weer langzaam langer en lichter. Deze week voor
het eerst sneeuwklokjes gezien. Op een beschutte plek in het bos
groeiden ze dwars door de sneeuw heen. Wat een bemoedigende
gedachte dat de cyclus van het leven gewoon door gaat. Dat we daar
allemaal deel van uit maken. Deel van een groter geheel. Van het
heelal.
Dit klinkt voor sommigen misschien wel te groot en te
‘verlicht’. Vaak plaatsen we een begrip als ‘verlichting’
buiten onszelf. Dat
is iets voor hele bijzondere, wijze en heldere mensen die veel
gemediteerd hebben. Ik denk dat iedereen verlicht is! We zijn
alleen niet altijd wakker genoeg om dat voortdurend te zien.
Deze week sprak ik met mijn 17 jarige dochter over wat nou
‘werkelijkheid’ is. Uiteindelijk brachten we de werkelijkheid
terug tot dat we allemaal moleculen zijn: de mensen en de dingen.
Afhankelijk
van de bewegingen
nemen ze hun eigen vorm aan; een stoel, een poes, een plant, een
mens etc. Zij vond dat een ontmoedigende gedachte. ‘Wat stelt
het dan allemaal nog voor! Wat stel ‘ik’ dan nog voor?
Ik las in een interview met een astronoom: ‘Wij
zijn sterrenstof
! De atomen
in ons lichaam hebben hun oorsprong in het inwendige van andere
sterren. Joni Mitchell zong het in 1969 al in de song ‘Woodstock’-
We are stardust, we are golden. We zijn inderdaad een met het
heelal; we bestaan uit dezelfde bouwstenen!’
Tijdens
de laatste workshop die ik leidde voor
Stichting Mannenwerk
hoorde ik mezelf een keer zeggen: ‘Ik ben voor de duvel en z’n
ouwe moer niet bang!’. Wat
voor mij betekende dat ik me helemaal voor alles en iedereen kon
openen, dat er alle ruimte was, zoals een sterrenhemel bij een
heldere nacht.
Ik heb heel lang in mijn leven niet echt naar de
sterrenhemel durven te kijken, bang om ‘mezelf’ daarin te
verliezen. Het was me veel te ruim daarboven! Dat volstrekte
alleen zijn in de oneindigheid. Hier beneden was het me trouwens
vaak ook te benauwd, vooral in groepen! Ook hierin kon ik mezelf
kwijtraken.
Halverwege die workshop realiseerde ik
me dat ik ook nog in een chemokuur zit. Ik voelde wat het voor
impact het op me heeft. Regelmatig urenlang aangesloten te zijn op
een infuus met gif. En al maanden lang te voelen hoe de bouwstenen
van mijn lichaam worden afgebroken.
Ik heb nu elf
van de twaalf
behandelingen achter de rug. Mensen om me heen reageren
enthousiast: Nu nog maar een! Het is een prettig vooruitzicht, dat
zeker. Maar eigenlijk ben ik daar niet zo mee bezig. Elke dag is
er een! Elke dag moet je er weer iets van maken.
En wat kan een mens over een geestkracht beschikken! Ik heb het
tijdens de vierdaagse workshop aan den lijve ervaren: met
twee en twintig mannen in de leeftijd
van zeven en dertig tot een en zeventig jaar. Samen
achttienhonderd en zes en tachtig jaar aan wijsheid en ervaring.
Het samenzijn als bron van inspiratie. De wereld in een notendop.
Binnen een structuur van ruimte, liefde en aandacht. Door in die
ruimte te zijn met alles wat er is voelde ik me aangesloten op het
universum. Het heelal!
Uiteindelijk gaat het om de ruimte en het vermogen om werkelijk
contact te maken met ‘wat er is’ en daarmee te ‘zijn’. We
leven vaak in het misverstand dat het allemaal nog moet gaan
gebeuren, terwijl als je goed kijkt en luistert gebeurt het waar
je bij staat!
Over ‘zijn met wat er is’ bestaat vaak het misverstand dat het
iets passiefs zou zijn. Alsof je je er bij neer legt zoals het is.
Ik zie het ‘zijn met wat er is’ als een energieke staat van
wakker en ‘in beweging zijn’, die je wat mij betreft ook
‘verlichting’ kan noemen.
De energie zit voor mij in de schijnbare tegenstelling: Het is
goed zoals het is! En: Alles kan beter!
Aan de ene
kant is alles zoals het is, inclusief honger in Afrika, de
aardbeving in Haïti, kanker en oorlogen!
Aan de andere
kant is er ook altijd een innerlijke drang (of noem het een
universele oproep) tot verbetering en verandering.
Het is nooit alleen of het een of het ander. Door beide kanten
samen te brengen maken we een nieuwe ruimte met meer vrijheid. Dit
kan ons er toe aanzetten om de wereld beter te maken. In feite
doen we dit al door ons hiervan bewust te worden: ‘Geen
stap die je zet laat de wereld onveranderd!’.
Ik denk dat we voor een groot deel onze eigen, en onze
gezamenlijke werkelijkheid creëren. En dat de waarheid in ‘ons
midden’ ligt. Daar waar ons hart zit. Onze liefde.
Johan van Breukelen
Utrecht
8 februari 2010
|
