The day after the weekend before  

Het is maandagochtend 28 maart 2011, 11.32 uur. Ik voel me wat brak en heb last van een spier aan de linkerkant van mijn rug. Een beetje verrekt denk ik. Ik was vanochtend veel te vroeg wakker en kon niet meer in slaap komen. Beelden, gedachten en gevoelens van het afgelopen weekend drongen zich aan mij op. Dus toch maar en met enige tegenzin uit bed gestapt. Met op de achtergrond Miles Davis, het zachte geluid van een draaiende wasmachine en de verwarming die aanslaat zit ik achter mijn laptop om een stukje te schrijven. Natuurlijk is het afgelopen weekend de aanleiding hiervoor. Na lange tijd heb ik weer inspiratie om een stukje over mijn belevenissen aan het papier toe te vertrouwen. Was het dan zo’n bijzonder weekend? Ja en nee, ik weet het eigenlijk niet zo goed. 

De gay soul workshop was er een zoals ik al vele heb meegemaakt. Of toch voor mij niet?. Als ik me op mijn lijf concentreer voel ik mij geraakt, geëmotioneerd en een beetje zweven. Dat zweefeffect heb ik wel vaker als ik iets heb gedaan of meegemaakt wat bijzonder voor mij is en aan mijn oorspronkelijkheid en spontaniteit raakt. Het is voor mij een meer dan goed weekend geweest, niet alleen als deelnemer maar ook in de leidersgroep. Het heeft er toe bijdragen dat ik zondag na het ontbijt met een goed gevoel en ontspannen de regio taxi in kon stappen die mij naar Amersfoort en de trein naar Amsterdam bracht. 

Het gesprek met de chauffeur was leuk en spontaan. Ik vertelde wat het mannenwerk zoal organiseert en hoe wij werken. Spontaan zei hij: “Het gaat bij jullie om leiderschap”, daarmee aangevend dat hij begreep wat het Mannenwerk beoogd. De jongeman, begin twintig naar mijn schatting, studeerde veiligheidskunde aan de Hoge School Utrecht. Van die studie maakt leiderschap ook deel uit vertelde hij. En wellicht konden de Hoge school en het Mannenwerk iets voor elkaar betekenen, zei hij even later.

Tegen mijn gewoonte in was ik eerder naar huis gegaan omdat mijn kleindochter die dag haar 10^e verjaardag vierde. Een klein beetje opzien tegen die verjaardag deed ik wel. Ik zou daar de moeder van mijn dochters zeker weer zien. Ik zag er tegen op omdat zij mij bij de laatste gelegenheid dat we elkaar tegenkwamen, de verjaardag van mijn oudste dochter, tegenover wildvreemden had aangeduid als de biologische vader. Ik vond dat kwetsend, stuitend en buiten alle proporties. Alsof ik niet meer was geweest dan de eerste de beste zaadleverancier die er verder niet meer toedeed.  Kortom ik was gekwetst. Omdat ik dit voorval na een week nog niet van mij af kon zetten en afdoen als een botte opmerking van een kennelijk gefrustreerd mens heb ik mijn gevoelens over dit voorval aan haar gemaild. Haar reactie was even kort als koel: “Ik heb er kennis van genomen”. Daar zakte mijn broek spontaan van af ondanks dat ik niet veel verwachtte van mijn mail. Kennelijk toch nog te veel.

Onderweg naar de verjaardag besloot ik om mijn mildheid aan te boren en goed te kijken en voelen wat er NU aan de hand was. Dat besluit werkte. Er was eigenlijk helemaal niets bijzonders aan de hand. Mijn kleindochter was blij met het boek van Carry Slee, mijn dochter was wat gespannen door de verjaardagsdrukte en van mijn jongste dochter kreeg ik een spontane stevige omhelzing. In kon zelfs, en dat was voor het eerst, tederheid zien van mijn ex naar haar huidige partner toen zij met een tissue dat ik haar had aangereikt, een vlekje op zijn neus zachtjes wegpoetste.

Vivan Mell

Joan de Roos

Sinds 1969 ben ik  inwoner van Amsterdam en genieter van het gay life aldaar. Vanaf het prille begin ben ik deelnemer geweest aan weekenden, weken en groepen van het Mannenwerk. Dat is altijd een belangrijke inspiratie en steun voor me geweest. 

Hier en nu

Zolang ik in het Mannengroepwerk met enige regelmaat meedoe hoor ik daar de oproep om me vooral op het “hier en nu”  te concentreren.

Ik voel dan soms een innerlijk verzet  en brom in mezelf: “Mooie mantra. Maar in het  hier en nu treur ik om vroeger en maak ik me zorgen om de toekomst”.

Op de één of andere manier heb ik uit de “hier-en-nu-boodschap” begrepen dat je gelukkiger kunt worden als je je nu juist niet druk maakt om al die ballast uit het verleden en zorgen over  de toekomst.

Als ik er over na blijf denken zie ik ook niet alleen maar moois in een gedurig verblijf in het hier en nu. Een baby en peuter verblijft optimaal in het hier en nu, maar de opvoeders kunnen niet snel genoeg het hen toevertrouwde kroost aanleren om toch op zijn minst met een zeer nabije toekomst of nabij verleden  rekening te gaan houden: “Pas op, op de straat kan een auto rijden!”, of: “Morgen komt opa!”, of: “Weet je nog dat we gisteren bij de nijlpaarden zijn geweest?”.  

Ook een ouder persoon die het ongeluk heeft door de ziekte van Alzheimer te worden getroffen kan het overkomen om steeds meer in het hier en nu te moeten verblijven. Met de nodige hulp kan dat heel goed gaan. Maar dat  is toch niet de ideale situatie waar we naar streven?

Er is nog iets anders geks als je goed gaat nadenken over het zijn in het “hier-en-nu”

Zodra het je lukt om in het hier en nu te zijn is het moment al weer voorbij en is er al weer een heel ander hier en nu.  Je kunt er geen moment in blijven hangen. In die zin is “hier en nu” tijdloos of misschien wel eeuwig.

Tijdens het schrijven van dit stukje heb ik een warme maaltijd genuttigd. Ik voel me schuldig. Dat was nu niet een fraai voorbeeld van  zijn in het hier en nu. Ik proefde niet goed wat ik at, en ik piekerde al weer over de kwaliteit van dit geschrijf en wat de mensen zouden denken die het onder ogen gaan krijgen.

 Met een dogmatische kijk op hoe je “hier -en-nu” zou moeten beleven ben ik niet echt geholpen als ik mezelf daarmee een schuldgevoel bezorg.

Ik ben niet zo van boodschappen en van dikke boeken van guru’s die over het hier en nu pagina’s volschrijven . Ik merk dat ik er met te veel nadenken niet kom.

Gewoon doen of horen: wees nu eens in het hier-en-nu”. Dan lijk ik het ineens te begrijpen. Wat gaat er dan precies werken? Het is een wonder!

De praktijk van het oefenen om in het hier en nu te zijn blijkt juist wel iets voor me te zijn..

Zenmeditatie, aandacht voor het lichaam in mindfullness, en last but not least de bijeenkomsten in steungroepen van het Mannenwerk brengen me regelmatig steun in het dagelijks leven. De  aansporing om  even in het hier en nu te zijn maakt me vrij om mijn gevoel te laten stromen en te delen met de mannen die aanwezig zijn.

Hoe dat precies werkt ondanks mijn reserves die ik hierboven heb genoteerd weet ik niet precies.

Er komt vast een moment dat ik dat raadsel kan ontrafelen, Zou dat dan verlichting heten?

Stichting Mannenwerk organiseert op zondag 29 mei weer een open contactdag voor mannen die leiderschap op zich nemen in centrum De Roos in Amsterdam.

We doen allemaal bijzondere dingen in de wereld, allemaal vanuit eigen kwaliteiten. We doen dat op een of andere manier vaak alleen, of voelen ons daarin (soms) alleen, vanuit  onze socialisatie en persoonlijke geschiedenissen.

Het doel van deze dag is om met elkaar een netwerk te creëren om elkaar te inspireren, te enthousiasmeren, te bevragen, scherp te houden, en vooral te dragen! Zodat we het vol kunnen houden om te doen wat we werkelijk willen doen, voor onszelf, in ons eigen leven, voor het ‘werk’, en voor een groter geheel.

Iedereen die eerder heeft deelgenomen aan deze dagen is weer van harte uitgenodigd, maar ook jij als je dit leest en denkt / voelt  dat zo’n contactdag een bijdrage kan zijn in jouw leven, binnen je werk, weet dat je welkom bent. 

reserveer hier

Spiritualiteit & Mannenwerk door Johan van Breukelen, onze drie kernvragen aan Claire Felicie (fotografe), Ervaringsverhaal n.a.v het maart mannenweekend en de beelden van Peter de Kruif door Vivan Mell, de column van Joan de Roos, aandacht voor Trudes Hoenders, en 'het licht gezien' door Peter Adelaar.

wil je ook een bijdrage leveren?  mail ons; 

magazine@mannenwerk.nl

Hou dit magazine in de gaten. Regelmatig zijn er updates! 

Here are the Young Men
Claire Felicie

Pascal voor en na van Claire Felicie

In het kader van haar fotoproject bezoekt fotograaf/kunstenaar Claire Felicie in juni 2010 de jonge mannen van de 13e infanteriecompagnie van het Korps Mariniers in Afghanistan. De jongens verblijven op de thuisbasis van de mariniers: de vooruitgeschoven post Combat Outpost Tabar in Uruzgan. Van de eenheid zijn dan reeds vijf jongens gewond geraakt. In april van datzelfde jaar zijn twee mariniers van de 13e infanteriecompagnie met hun Vikingvoertuig op een bermbom gereden en gedood. Hun dood heeft een grote impact op de groep.

Het Korps Mariniers is een elite-eenheid die geen vrouwen toelaat. De opleiding geldt als een van de zwaarste van de Nederlandse krijgsmacht. In haar fotoserie Here are the Young Men onderzoekt Claire Felicie wie de jonge mannen zijn die voor deze opleiding kiezen en hoe ze een uitzending naar een oorlogsgebied doorstaan. Daarvoor fotografeerde ze de mariniers van de 13e infanterie compagnie voor, tijdens en na hun uitzending naar de Afghaanse provincie Uruzgan. Naast de mannen zelf fotografeerde Felicie ook hun talisman en de ‘boodschap voor een geliefde’ die ze hen vroeg te schrijven.

Emiel drieluik van Claire Felicie

De tentoonstelling in de Melkweg Galerie is de uitkomst van het project dat Here are the Young Men is. De centrale vraag die nu aan de orde komt is: is er iets te zien tussen het gezicht van voor, tijdens, en na de uitzending? De dubbelportretten en drieluiken die deze vraag onderzoeken, worden getoond in een context van portretten aan het front, foto’s van de ‘geluksdingetjes’ (talismannen), en de ‘boodschappen aan een geliefde’.

De titel Here are the Young Men is ontleend aan de openingszin van de song ‘Decades’ (1980) van de legendarische band Joy division. Een selectie van dit werk was op de manifestatie ‘Warzone’ van het fotofestival Noorderlicht te zien en is opgenomen in het gelijknamige boek ‘Warzone’ (uitgeverij Auralis Borealis, 2010).

Claire Felicie (1966) - autodidact - studeerde geschiedenis aan de Universiteit van Amsterdam. In 2003 had ze haar eerste solo-expositie in de Melkweg Galerie. Daarna volgden vele exposities in het hele land als ook presentaties en publicaties. Haar werk bevindt zich in particuliere en in bedrijfscollecties. Claire Felicie wordt vertegenwoordigd door Galerie Pennings in Eindhoven.

Periode
21 april 2011 - 22 mei 2011

Locatie
Melkweg Galerie
Marnixstraat 409
1017 PJ Amsterdam

'De man in de wereld en de wereld in de man'

Stichting Mannenwerk vraagt met regelmaat verschillende mensen uit allerlei geledingen van de samenleving, (politiek, kunst, religie, etc.) om drie kernvragen te beantwoorden. Drie vragen die het mannenwerk zichzelf als organisatie ook regelmatig stelt en beantwoordt.

De eerste vraag is er een naar je inspiratiebronnen, de tweede vraag heeft betrekking op zelfonderzoek en een analyse van de tijd en de wereld waarin we leven, de derde kernvraag gaat over ons handelen in die wereld.

Het werk van fotografe Claire Felicie was voor de redactie van het mannenwerk magazine een mooie aanleiding om haar onze vragen voor te leggen.

Kracht en bezieling voor het dagelijks leven

Claire; Kunst geeft mij troost, vooral de door religie geïnspireerde, of mystieke kunst. De muziek van Bach, Mozart en Radiohead, de schilderijen van Rembrandt, Turner en Pollock, de boeken van Dostojewski en Tolstoy, de films van Tarkovski, de dode-dieren- en natuurfoto’s van Sally Mann, de video’s van Bill Viola, om maar wat te noemen, ontroeren en inspireren mij. Kunst moet wat mij betreft verwijzen naar iets buiten ons zelf; naar het hogere, schonere, betere. Wij zijn ons zelf niet genoeg. Kunst kan ons een weg wijzen uit een oppervlakkig, voorspelbaar en deprimerend bestaan en ons laten zien dat er méér is.

Wat mannen in deze tijd nodig hebben

Claire; Voor mijn twee opgroeiende zoons heb ik steeds naar inspirerende mannelijke voorbeelden in geschiedenis en samenleving gezocht om zich aan te kunnen spiegelen. Ik zocht voor hen voorbeelden van mannen die vol overgave en passie voor hun idealen gaan, daarbij een grote liefde voor hun naasten hebben en in vele gevallen grote offers hebben moeten brengen voor het verwezenlijken van die idealen. In de sport zijn er vele mannen die met discipline en doorzettingsvermogen heel ver zijn gekomen, en die met het geld dat zij verdienden goede dingen hebben gedaan: de voetballers Pele bijvoorbeeld, of Ronaldinho, of Cruyff. In de muziek zijn daar Bach en Mozart die met hun hemelse muziek zoveel troost en geluk hebben gebracht, in de geschiedenis zijn er Jezus Christus, Che Guevara, Buddha, Mahatma Ghandi en Franciscus van Assisi die een revolutionaire visie combineerden met een grote liefde tot de naaste. En in de hedendaagse politiek is er de bevlogenheid van Barack Obama.

Bevlogenheid, discipline en doorzettingsvermogen: als een man deze drie bezit is hij een gezegend mens. Heeft hij ze nog niet, dan is er voor hem werk aan de winkel! Wat ik heel mooi vind aan mannen, is hun beschermende vermogen: door zijn lichaamskracht is de man in staat de zwakkeren te hulp te schieten.

Wat de man in deze wereld te doen staat

Claire; Mijn ideale man zet zijn  mannelijke en beschermende kracht in om zijn zwakkere medemens te hulp te schieten. Hij combineert grote kracht met beschermende liefde: ten opzichte van zijn naaste, maar ook ten opzichte van de dieren en de natuur.

Dit is mijn wens voor de man van nu in deze wereld: Laat iedere man ontdekken waar zijn talenten liggen en deze ten volle inzetten om de wereld tot een mooiere en liefdevollere plaats te maken om in te wonen, en laat hij de zwakkeren beschermen tegen het geweld van hun onderdrukkers.

 

 

 

 

lees ook:   Arthur Japin;  'Veel mensen maken de vergissing dat liefde iets zou moeten zijn dat iemand je komt brengen, terwijl het in eerste instantie iets is dat je zelf moet doen.'
klik op de foto's voor de antwoorden op onze vragen van Artur Japin, Kader Abdolah, Margriet van de Linden, Bright Richards, Jan Dirk Veenstra, Jens van Trigt, Jan Andreae, Thijs Heij, Antoine Bodar en Fatima Elatik

 

 

Trudes Hoenders

portret Trudes Hoenders (1989)

Trudes Hoenders in 1990: 'Ik heb vorig jaar besloten Johan ter gelegenheid van mijn veertigste verjaardag opdracht te geven voor een werk dat in eerste instantie bedoeld was als ontwerp voor de uitnodiging voor het feest dat ik wilde geven, in zekere zin een cadeautje voor mijn gasten. Het leek me uit blijdschap dat het zo goed met me gaat, een leuk idee mijn verjaardag op deze manier te markeren. 

Ik voelde me geschokt en ontroerd toen ik het definitieve ontwerp door Johan aangeboden kreeg; een samenvatting van m'n leven in een sfeer van welwillendheid, tegen de achtergrond van een oh zo bekende en vertrouwde verlegen lach. Ik raakte gefascineerd door de kracht van mijn portrettering; niet alleen kijk ik er naar, het portret, de portretten keken en kijken naar mij, volgen mij, blijven bij mij. Een prachtig beeld van de kwaliteit van mijn leven'

Trudes overleed op zaterdag 26 maart 2011

In Memoriam

Van 1988 tot 2002 was Trudes Hoenders actief betrokken bij het mannenwerk. Eerst als een verlegen en onzekere deelnemer en vervolgens als medebegeleider, gastworkshopleider, trainer van het leidersteam en bestuurslid van Stichting Mannenwerk. Voor sommigen van ons was Trudes behalve een collega ook een vriend.

Trudes is en blijft een onmiskenbaar belangrijk deel van de geschiedenis en ontwikkeling van het mannenwerk.

We denken aan de volstrekt eigenzinnige manier waarop hij voor veel mensen een voorbeeld is geweest van een oorspronkelijke geest. We danken hem voor de scherpe inzichten die hij met ons gedeeld heeft over de menselijke betrekkingen. Voor het licht dat hij heeft laten schijnen op de keuzes die een mens heeft om te bepalen hoe hij zich verhoudt tot wat zich aan hem voordoet. Over het belang van taal en tekst dat hij hierbij benadrukte, mede ook door zijn eigen , zeer precieze en zorgvuldige manier van uitdrukken.

Hoewel Trudes de laatste jaren steeds meer een teruggetrokken leven leidde, denken we toch met genoegen aan de manier waarop we zo nu en dan nog telefonisch ‘langszij’ kwamen (als schepen) en broze, vriendelijke woorden en ontroerende, inspirerende beelden met elkaar uitwisselden.  

Voor ons was het een voorrecht Trudes te kennen. We zullen met diepe genegenheid en respect aan hem blijven denken.

Namens Stichting Mannenwerk,

Hendrik Grashuis  

meer van Trudes 'Ik heb een hekel aan sociaal verkeer dat nergens over gáát. In een groep weet ik nooit tot wie ik me moet richten.'    Interview Mannen laten anderen barsten
	Teksten Ontmoeting & Overgave Mannen & Liefde Persoonlijk isolement als uitdaging

De passie van Peter de Kruif

Lees hier het hele interview 

Het licht gezien 

door Peter Adelaar

Theater

Bent > Theater na de Dam

De Engelenbak,Nes 71 1012KD Amsterdam

speellijst
wo 4 mei > aanvang 21.00 uur (na dodenherdenking)
do 5 t/m za 7 mei > aanvang 20.30 uur
zo 8 mei > matinee, aanvang 14.30 uur
wo 29 juni t/m za 2 juli > aanvang 20.30 uur

meer info

Vivan ging voor het mannenwerkmagazine kijken