|
Mannenwerk
& Spiritualiteit
door
Johan van Breukelen
volgens
wikipedia: Spiritualiteit heeft in de breedste zin te maken met
zaken die de geest (Latijn spiritus) betreffen. Het woord wordt op vele manieren
gebruikt en kan te maken hebben met religie of bovennatuurlijke krachten, maar
de nadruk ligt op de persoonlijke innerlijke ervaring.’ |
De betekenis van het woord spiritualiteit
zocht ik op
n.a.v. een
vraag van Peter
van der Weerd, een
student
aan de faculteit
Religiewetenschappen
aan de Radboud
Universiteit in Nijmegen. Hij probeert door middel van een onderzoek
inzicht te krijgen in de aard
van het mannenwerk, vanuit het perspectief van transformatie binnen
religie. (In het volgende magazine doen we daar uitgebreid verslag
over.)
Hij
vroeg mij wanneer het begrip 'spiritualiteit' een plek heeft gekregen
binnen het mannenwerk. Ik denk dat het, zonder dat het zo benoemd
werd, altijd een dimensie van ons werk is geweest.
Ik
loop al vanaf 1984 mee in het mannenwerk en associeerde het woord
spiritualiteit altijd met ‘geloof en kerk’. Ik had daar ervaringen mee
en oordelen over. Als kind verveelde ik me meestal dood in de kerk.
Ik associeerde woorden als ziel, religie, spiritualiteit met
‘dodelijk saai’.
Gaandeweg
ontdekte ik dat deze woorden steeds beter pasten bij mijn
persoonlijke innerlijke ervaringen; het vermogen om de verbinding
met een groter geheel te voelen, het leven in en achter de vormen,
de onderstroom. En dat allemaal klein en dichtbij, heel concreet,
voor iedereen op elk moment toegankelijk, in
het hier en nu.
Ik vind dat de kerken
(als
instituut) of andere (semi) religieuze bewegingen niet het alleenrecht hebben om deze woorden te gebruiken.
Het begrip ‘spiritualiteit’, zoals het volgens mij
oorspronkelijk bedoeld is, kwam voor mij weer helemaal tot leven
binnen het mannenwerk. Ik was in staat om er opnieuw betekenis
aan te geven.
Er
wordt ons wel eens gevraagd van welke ‘gezindheid’ het
mannenwerk is. We horen niet bij een kerk of bij een politieke
overtuiging. We hebben sinds het bestaan van dit werk, en zeker
vanaf het moment dat we een
stichting zijn, altijd ‘de ruimte’ opgezocht. De
ruimte waar alles, in wat voor vorm dan ook, naast elkaar kan
bestaan.
We
hebben in het mannenwerk allerlei stromingen als ingangen gebruikt
om die (spirituele) ruimte te betreden. In de jaren 80 en 90 o.a. het
Herwaarderings en het ‘Aanwezigheids’
Counselen, en later
invloeden o.a. uit Past Reality Integration en ‘De Kracht van het
Nu’ van Eckart Tolle.
Over
welke stroming of invloed het ook ging, wij zijn er nooit dogmatisch
in geweest. We hebben altijd de ruimte opgezocht, altijd
meer van
‘de geest’ dan van ‘de letter’. Als mens hebben we vaak
behoefte aan houvast. Maar in het leven beweegt en verandert alles,
tenzij je het tegenhoudt! Het inzicht van vandaag kan de
gevangenis van morgen zijn!
Het
volgende fragment uit ‘Herfst’ van de dichteres
Vasalis, raakt voor mij de kern
van de ruimte van
het mannenwerk:
'Zo,
aan de rand
Van
het nog niet en niet meer zijn
En
van het tomeloze leven,
Voel
ik voor het eerst in zijn volledig zijn;
Een
orde, waarin ruimte voor de chaos is,
En
voel de vrijheid van een grote liefde,
Die
plaats voor wanhoop laat en twijfel en gemis'
|
