mannenwerk magazine

Cover zomermagazine Peter de Weerd / foto@ Johan van Breukelen

Peter van de Weerd:

student aan de faculteit Religiewetenschappen aan de Radboud Universiteit in Nijmegen. Hij probeert door middel van een onderzoek inzicht te krijgen in de aard van het mannenwerk, vanuit het perspectief van transformatie binnen religie.

'Voor even niet anders'

Het is lekker om me even schrijvend buiten de kaders van de wetenschap te begeven, iets te zeggen over mijn onderzoek vanuit een persoonlijk perspectief zonder na te hoeven denken over ieder woord dat ik gebruik en zonder verwijzingen naar autoriteiten op het vakgebied van de religiewetenschappen, de invalshoek van mijn scriptie.

Ik wil allereerst iets vertellen over mijn fascinatie met Mannenwerk. Binnen het onderzoek naar religie is een ding duidelijk: traditionele vormen van religie nemen in Westerse maatschappijen steeds verder af. Dat wil zeggen mensen gaan minder naar de kerk of de moskee. Daar staat tegenover dat uit hetzelfde onderzoek blijkt dat een groot aantal mensen zegt religieus of spiritueel te zijn. Wellicht is de aloude uitspraak ‘geloven doe je in de kerk’ voor een deel van de bevolking niet meer van deze tijd en moeten we voor een goed inzicht in het fenomeen religie ook elders ons licht opsteken.

Zo kwam ik bijna een jaar geleden terecht bij Mannenwerk, een organisatie die workshops verzorgd, zich niet gebonden weet aan traditionele religie en ‘spiritualiteit met beide benen op de grond’ biedt. Een interessante casus voor onderzoek, immers wat houdt die spiritualiteit precies in? Om deze vraag te kunnen beantwoorden heb ik vanaf september 2010 aan alle activiteiten van Mannenwerk deelgenomen en tevens interviews afgenomen met zowel deelnemers als medewerkers. Een zeer boeiende en leerzame tijd waarover ik in de aankomende tijd op deze plek steeds een tipje van de sluier zal laten oplichten. Hou dit magazine in de gaten!

“Als homoman zichtbaar zijn en tot je dood aan toe zichtbaar blijven! ”

Peter Rehwinkel

Groningen mag zich in 2011 Roze Stad noemen. Dit betekent dat Groningen in 2011 de Roze Zaterdag zal organiseren en het hele jaar als Roze Stad activiteiten kan programmeren. Een mooie aanleiding voor het mannenwerk magazine om de burgemeester onze drie vragen voor te leggen.

“Ik denk dat je als homoman altijd een voorbeeld moet vervullen voor anderen en jezelf afvragen wat je aan verdere homo-emancipatie kan bijdragen. Het is toch fantastisch dat wij in de gelegenheid zijn om ook een burgerlijk huwelijk te sluiten. Ik heb daar, samen met anderen, voor mogen vechten. Ik voel het zelf als een plicht om wat dat betreft altijd mijn rol te vervullen. En nogmaals, ik stoor mij als ik hooggeplaatste personen zie die op een gegeven moment in hun carrière wegkruipen. In feite moet je wat mij betreft als homoman zichtbaar zijn en tot je dood aan toe zichtbaar blijven!

Het is al weer lang geleden dat Roze Zaterdag in Groningen gehouden is. Ik verheug me er op. Wij willen laten zien dat in Groningen iedereen verschillend is maar dat iedereen wel zichzelf kan zijn. Eens in de zoveel tijd heb je ook als stad de plicht om dat onder de aandacht te brengen. En dat gaan wij dit jaar weer doen. "

lees hier het interview verder

Een kleine geschiedenisles over homo's

'Heteroseksuele jongens vinden homo's een beetje eng.'

In 'Het Symposium' laat Plato de komedieschrijver Aristofanes vertellen dat er oorspronkelijk drie menselijke seksen waren: mannen, vrouwen en manwijven. Toen ze te veel praatjes kregen, hakte Zeus ze allemaal in tweeën, en sindsdien zoek de ene helft wanhopig naar de andere.

Plato en Aristofanes hebben een sterke voorkeur voor de mannelijke sekse. 'Zolang ze nog jongens zijn houden ze, als stukjes van het mannelijke, van mannen en vinden het heerlijk in een omstrengeling bij mannen te liggen. Dat zijn de beste jongens omdat ze van nature het mannelijkst zijn.' Kon je Plato in augustus maar vragen of hij de beste jongens nu nog steeds het mannelijkst vindt, als hij vanaf zijn hoge wolk de jaarlijkse gaypride in Amsterdam voorbij ziet varen.

Laten we Gerry van der List nog eens citeren, de columnist die in 1998 helemaal akelig werd van al dat nichterige gedoe op die boten en in de Volkskrant schreef:'Vanuit het oogpunt van de beschaving valt het alleen maar toe te juichen dat de homo's, na hun Amsterdamse orgie van sperma, het publieke domein weer overlaten aan de burgerij en zich terugtrekken in hun darkrooms, waar ze zich anoniem en ongestoord kunnen overgeven aan hun troosteloze liefhebberijen. Opgeruimd staat netjes.'

Even goed vond ook het tolerante Nederland homo's eeuwenlang maar griezels. Tussen 1730 en 1733 werd in Nederland fanatiek jacht gemaakt op homoseksuelen, nadat een bewaker van de domtoren in Utrecht twee mannen ontuchtige handelingen had zien verrichten. Het gebied rond de Dom was een populaire ontmoetingsplek voor homo's- daar komt het scheldwoord Utrechtenaar vandaan. Toen bleek dat er sprake was van betrokkenheid van mannen uit andere steden begon de heksenjacht. Tientallen jongens en mannen werden opgehangen, gewurgd of onthoofd.

In de 19e eeuw werd het woord 'homoseksueel' bedacht, voor mannen die op mannen vielen. dat vrouwen ook mooie dingen met elkaar deden, bleef lang geheim. Homo's ontmoeten elkaar in het Haagse Bos of op het lange Voorhout, of in kroegen als 't Mandje op de Amsterdamse Zeedijk, dat strak werd geleid door de legendarische Bet van Beeren. Pas in de Twintigste eeuw kwam de emancipatie van de homo langzaam op gang, met de Zangeres zonder Naam, en Willeke Alberti als beschermvrouwen, en Jos Brink als geruststellend rolmodel.

tegel illustratie van Ien van Laanen Met de openstelling van het burgerlijk huwelijk voor homo's en lesbo's was de normalisering van de homo eindelijk een feit; maar ook in 2011 bestaan er nog ambtenaren die het vertikte een huwelijk tussen partners van het zelfde geslacht te voltrekken.

Politie en antidiscriminatiebureaus signaleren een toename van homofobe uitingen. Onder Middelbare scholieren is homo- of biseksualiteit nauwelijks een onderwerp van gesprek, bleek in 2010 uit het onderzoek 'Steeds gewoner, nooit gewoon' van het Sociaal en Cultureel Planbureau. Heteroseksuele jongens vinden homo's een beetje eng. je kunt beter maar niet bukken in hun bijzijn.

Toch is Nederland, meldt het SCP, nog altijd koploper in homotolerantie, afgemeten aan opvattingen over het homohuwelijk of adoptie van kinderen door homoparen. Zweden, Denemarken en België komen meteen achter Nederland aan; en in Oosteuropese landen en Turkije is de homotolerantie het laagst.

(bron Volkskrant 18-06-2011)

Pappa

De eerste man in je leven!

De vorm van het woord 'Papa' is in veel talen ongeveer gelijk. De Franse onderzoekers Pierre Bancel en Alain Matthey de L'Etang die dit onderzochten meenden tevens dat het woord 50.000 tot 100.000 jaar oud is.

De oorsprong van het woord ligt vooral fonetisch, gezien de klank, net als bij mama, een van de makkelijkst te maken klanken voor kleine kinderen is. Daarom is mama of papa veelal het eerste woord dat een kind kent. Volgens Don Ringe is het woord samen met het woord mama mogelijk het eerste bewust beleefde eigen geluid van baby's.

In het Maori betekent papa min of meer "aarde".

(bron: Wikipedia)

Je vader is de eerste man in je leven. Of hij nu aanwezig of afwezig was in je eerste jaren, jouw herinnering aan hem bepaalt voor een groot deel jouw blik op mannen. Van hem krijg je de eerste 'boodschappen' mee over wat 'mannelijk' is. In het mannenwerk horen we soms verhalen over afwezige vaders die altijd aan het werk waren om hun gezin te onderhouden. 'Hij was er nooit!' horen we dan vaak. Met terugwerkende kracht kunnen we nu zien dat het harde werken van die vaders ook een uitdrukking van liefde was.

Een monument voor onze vaders in de vorm van een lied is 'Pappa' van Stef Bos.

In de veelgeroemde TV serie 'Op Volle Toeren' met Ali B waren o.a. Stef en de rapper Negativ te zien. 'Zeg je Stef Bos, dan zeg je ‘Papa’. Rapper Negativ is een rapper met een 'slecht' verleden. Vroeger deed hij allerlei verkeerde dingen, maar door de muziek en de geboorte van zijn dochter heeft hij zijn leven radicaal omgegooid. Hij rapt over dat omslagpunt in ‘Dingen Gedaan’. Stef kent deze kant van de maatschappij helemaal niet, die staat mijlenver van hem vandaan. Hij gaat met het nummer aan de slag en probeert er zijn eigen draai aan te geven. Negativ en Ali maken bewust samen een rap van het nummer ‘Papa’. Dat is best lastig voor ze, want ze hebben alle twee geen contact meer met hun vader. Twee persoonlijke dilemma’s en uiteenlopende werelden waarmee de artiesten aan de slag gaan.'

We benaderden Stef met onze drie kernvragen over kracht en bezieling:

Waar haal je kracht en bezieling vandaan voor je dagelijkse leven?

Uit de lucht! Ik denk dat ik lucht moet inademen voordat ik iets teweeg kan brengen. Het is iets vanzelfsprekends voor mij. Als ik opsta is er levenslust, dat heb ik van mijn moeder gekregen. Gelukkig doe ik iets waardoor ik me nooit deze vraag hoef te stellen: Het is zalig om met muziek en tekst bezig te zijn. Er is altijd wel een vonk waardoor de bougie aanslaat, waardoor de bezieling er is.

lees hier verder en zie de videoclips

Johan versus Johan

Seksueel misbruik heeft invloed op je leven, meer of minder dan je denkt. Door hier meer zicht op te krijgen kun je er beheer over nemen. Dit betekent dat het jou niet leidt, maar dat jij je leven leidt. In die zin is seksueel misbruik een gegeven waaraan je veel kan beleven, en dan niet alleen in negatieve zin. Het is algemeen geaccepteerd dat seksueel misbruik niet had mogen gebeuren en dat is ook waar. Maar het heeft plaats gevonden en NU gaat het erom wat je er mee doet.

Als het gaat over ervaringen met seksueel misbruik, hebben die meestal in het verleden plaatsgevonden. In het verleden kun je niets meer veranderen. Het is op zich belangrijk om met goede aandacht je verhaal te kunnen vertellen. Echter, het steeds maar weer opnieuw vertellen over wat er toen gebeurd is, kan na een bepaalde tijd ook zelfbeschadigend werken. Zonder dat je het beseft kun je blijven ronddraaien in het verleden. Het leven speelt zich altijd af in het hier en nu! De enige manier om aan je verleden te werken is dan ook je aanwezigheid in het hier en nu te vergroten.

We nodigen je deze dag dan ook uit om aanwezig te zijn met alles wat er is. Er is ruimte om je kenbaar te maken met datgene wat voor jou belangrijk is rondom dit thema. Door je licht hierover te laten schijnen maak je zichtbaar wat ooit geheim gebied was.

Een dag om contact te maken over alles wat jij rondom dit thema tegenkomt in je dagelijks leven. Tijdens deze contactdag kan je op speelse, krachtige en diepgaande wijze inzicht krijgen.

De mannenwerkmanier van: klein en dichtbij, in het hier en nu, je uitspreken, in contact met hoofd en hart, in het besef dat er andere mannen zijn die met aandacht naar je kijken en luisteren, met aandacht voor je persoonlijke geschiedenis, is een uitstekende manier om bij dit thema stil te staan en weer opnieuw in beweging te komen en je oorspronkelijkheid te herontdekken!

meer info en reserveren

bemoedigend

Peter Adelaar; Het lijkt deels zwartwit, of ik ermee in photoshop bezig ben geweest, maar dat is niet zo. Deze foto heb ik gemaakt op het terrein van een verlaten kolenmijn. Waar de natuur zich aan 't hernemen was. En dat heeft iets geruststellends: dat de verwoestingen die de mens in z'n industriële ijver aanricht, niet permanent lijken te zijn. Over 200 jaar zie je er niks meer van. Moeder aarde kan uitstekend zonder ons.

'De man in de wereld

en de wereld in de man'

Stichting Mannenwerk vraagt met regelmaat verschillende mensen uit allerlei geledingen van de samenleving, (politiek, kunst, religie, etc.) om drie kernvragen te beantwoorden. Drie vragen die het mannenwerk zichzelf als organisatie ook regelmatig stelt en beantwoordt.

De eerste vraag is er een naar je inspiratiebronnen, de tweede vraag heeft betrekking op zelfonderzoek en een analyse van de tijd en de wereld waarin we leven, de derde kernvraag gaat over ons handelen in die wereld.

		Arthur Japin; 'Veel mensen maken de vergissing dat liefde iets zou moeten zijn dat iemand je komt brengen, terwijl het in eerste instantie iets is dat je zelf moet doen.'


klik op de foto's voor de antwoorden op onze vragen van Artur Japin, Peter Rhewinkel, Stef Bos, Kader Abdolah, Margriet van de Linden, Bright Richards, Jan Dirk Veenstra,Claire Felicie, Jens van Trigt, Jan Andreae, Thijs Heij, Antoine Bodar en Fatima Elatik

recensie film Howl

Het is vast een unicum, een rechtszaak die neerkomt op de intense bespreking van een twintig pagina's tellend gedicht. Maar wat een schouwspel levert het op in Howl, dat niet alleen een meeslepende verbeelding van Allen Ginsbergs revolutionaire, gelijknamige gedicht wil zijn, maar ook uitvoerig stilstaat bij het proces dat in 1957 rond het werk werd opgetrokken.

'Howl' is met zijn taalgebruik en de vele suggestieve beschrijvingen van seks ronduit obsceen, stelde het OM. Los van de artistieke waarde verdient ook een weerbarstige stem als die van Ginsberg het om in alle vrijheid gehoord te worden, bepleitte de verdediging.

Filmmakers Rob Epstein en Jeffrey Friedman wierpen zich met documentaires als The Celluloid Closet (1995) en The Times of Harvey Milk (1984) op als scherpzinnige chroniqueurs van de recente Amerikaanse geschiedenis van de homoseksualiteit.

In Howl maken ze even dankbaar gebruik van interviews en rechtbankverslagen als van het gedicht zelf, en gaat het hen minstens evenzeer om het gedicht als om Ginsbergs gevecht met zijn homoseksualiteit.

Terwijl Eric Drookers animatie-sequenties het gedicht zinderend visualiseren, vol apocalyptische panorama's en surrealistische seks, bieden de rechtbankscènes minstens zoveel spektakel; maar dan dankzij het spel van rasacteurs als Jon Hamm en David Strathairn, die de strafrechtelijke exegese van het gedicht even sober als spannend opvoeren; alsof niet een gedicht, maar een moordverdachte in de beklaagdenbank zit.

Het beste acteerwerk levert James Franco als de jonge, nog niet wereldberoemde Ginsberg. Afwezig tijdens het proces, maar middelpunt van alle aandacht wanneer hij in een rokerig café, voor een publiek vol aanstaande Beat Generation-beroemdheden als Jack Kerouac en Neal Cassady, zijn gedicht voordraagt. In uiterst authentiek aanvoelende interview-sessies vertelt Ginsberg daarnaast over zijn niet aflatende worsteling met zijn homoseksualiteit, die hij als een aandoening blijft zien; en bekent hij dat hij Howl eerst niet wou publiceren uit angst voor het oordeel van zijn vader.

Franco excelleert op alle fronten, beschikkend over een grandioos gevoel voor timing, dictie en lichaamsbeweging. Wanneer Ginsberg vertelt over zijn psychotherapeut, geloof je bijna dat Franco die therapeut zelf heeft gekend – zo soepel glipt hij in Ginsbergs huid.

Helemaal evenwichtig is de film niet; hij raakt net iets te versnipperd met al die verschillende vertel-niveaus, en de animatie-sequenties, hoe virtuoos ze ook mogen zijn, volgen Ginsbergs hallucinante woorden vaak veel te letterlijk. Maar op de beste momenten grijpen alle lagen wonderwel in elkaar, en ontstaat een volle en prikkelende interpretatie van het gedicht. Mooi hoe dezelfde strofen van animatie naar rechtbank worden getild, en dan een compleet andere, frisse klank krijgen. Je krijgt er hoe dan ook zin van om zelf aan het lezen te slaan

bron Volkskrant

agenda 2011

Magazine juni - juli 2011