De liefde moet uitgedragen worden. Onvoorwaardelijk!  

Interview met Jan Huinder voormalig workshopleider binnen het mannenwerk

Ter introductie, voor wie hem nog niet kennen; Jan Huinder heeft als workshopleider binnen het mannenwerk gedurende de periode 1991 en 2001 gestalte gegeven aan een bijzonder soort leiderschap. Tijdens zijn leiderschap binnen het Mannenwerk heeft zich een cultuur ontwikkeld van grote ruimte, aandacht en acceptatie voor alles wat mannen van zichzelf meebrachten naar onze workshops.

Zijn stijl van leiderschap kenmerkte zich door grote gedrevenheid, ruimte, nuchterheid, eenvoud en een gevoel van rechtvaardigheid. Jan Huinder kon binnen zijn leiderschap tegelijkertijd ook zijn onzekerheden laten zien, de emoties, de twijfels. Door deze doorzichtige stijl en het ontbreken van alle pretenties lag het niet zo voor de hand dat er op hem een ‘goeroebeeld’ geprojecteerd kon worden. In plaats daarvan gaf hij mannen de eigen verantwoordelijkheid en het eigen leiderschap weer terug.

Mooi ook was zijn verbinding met het aardse, met het gewone, menselijke geworstel, met zijn arbeidersachtergrond en de vette klei van zijn geboortegrond op het hoge land van Groningen.

Tegenwoordig woont Jan Huinder samen met zijn vriend Dick in Frankrijk. Hier beheren zij ‘Domaine la Fontaine’ een paradijselijk oord waar je voor een paar dagen (of weken) tot rust kunt komen en genieten van de gastvrijheid van Jan en Dick.

Jan was even een paar dagen in Nederland vanwege de crematie van Trudes Hoenders. Voor ons een mooie gelegenheid om hem weer te ontmoeten en hem onze drie kern vragen voor te leggen.  

Vraag 1; Waar haal jij je Kracht en bezieling uit?

‘Uit Mezelf! Uit het werk wat ik nu doe en kan doen. Ons huis in Frankrijk, de tuin, de bloemen en planten. Het restaurant wat ik beheer. Menu’s samenstellen, koken, de mensen verrassen met mijn kookkunst en het genoegen wat ik daaraan beleef! Het is niet alleen het koken, maar alles er op en er aan, zoals de aankleding, de serviezen, het glaswerk, bestek. Ik heb het in alle soorten en maten. Kasten vol ! De versiering van de tafel en de gerechten, heerlijk om te doen. Het is het eerste wat de gasten zien! Dat is zo inspirerend! Ik geniet dan van wat mensen eraan beleven. Als ze bijvoorbeeld iets fijns proeven, zoals een bepaald kruid, dan denk ik: Zo, goed opgelet !  De waardering die ik krijg. Soms uit dat zich in cadeautjes en in de reacties die mensen schrijven in het gastenboek of die ze rechtstreeks geven.

Het is ook echt een dagelijkse bezigheid, brocantes afstruinen voor schalen, etc. om maar te kunnen versieren. Het moet een totaal plaatje zijn, de entourage, het huis, de eettafel maar ook het terras en alles er omheen. Ik heb dit niet van huis uit mee gekregen hoor, maar hoe meer ik het doe, hoe meer ik bedenk! Ik bewaar ook van alles, want je kan het altijd wel weer ergens voor gebruiken om iets te versieren. Ons restaurant in Frankrijk is net een museumpje met de geschiedenis van twee mannen! Als mensen binnenkomen zijn ze verrast en wat ze zien brengt hen op verhalen. Daar komt heel veel samen!

Dit alles bij elkaar, zowel de voorbereiding van de diners als de uitvoering, daar kan ik me zo in uitleven. Ik doe het allemaal ook heel precies, ik schrijf alles uit zodat ik het later allemaal weer terug kan vinden. Ik denk dat dit werk wel een van mijn grote passies is. Ik kan hier altijd mee bezig zijn. Ik ken het in mijn leven wel dat ik vaak moeilijk opgang komt, maar ik hoef maar bij het aanrecht te staan en het is er! Het verschil met vroeger is dat ik het toen af en toe kon doen. Nu is het mijn dagelijkse werk. Magnifiek! 

Het hele simpele. Ook dat alles weer schoon de kast in gaat. Als ik de hele boel zo ziet staan in de kast, dat is zo mmmmmm heerlijk al die spullen!!’

Waar staat het voor deze fascinatie, deze passie?

‘Ik hou me daar niet zo mee bezig, het is heel erg van mij! Dat ik steeds meer ben gaan doen wat ik echt wil en dat ik er heel erg mijn eigen gang in kan gaan. Ik moet me daarin door niemand laten leiden. Ik doe volstrekt mijn eigen dingen daarin!’

Mooi om te horen Jan, dit was vroeger toen je nog workshopleider was bij ons al een droom van je. Wat je beschrijft is toch puur zichtbaar gemaakte liefde ?

‘Dat is het!’

Door naar de tweede vraag: Wat hebben (homo) mannen in deze tijd nodig?

‘Helder krijgen: Waar ga je voor!? Wat is je talent!? Het heeft bij mij lang geduurd. Ik ben daar bijna 65 jaar voor moeten worden eer ik dat wist. Het is belangrijk om te weten waar je je ziel en zaligheid in kunt leggen. Ik heb me daarin veel te lang laten weerhouden! Ik heb te vaak geluisterd naar; zal je dat wel doen? Wat zeggen de buren ervan? Enzovoorts. Dat speelt me nog wel parten. In het koken heb ik iets eigens ontwikkeld. Maar als er een kok aan tafel zit dan is het er weer. In die kookwereld zijn ze ook zó streng. Ik heb wel heel lang dingen gedaan die niet helemaal van mij waren. Niet helemaal uit mijn hart! Meer wat er van je werd verwacht. Zoals een huwelijk, werk, etc.

De ommekeer was toen ik voor het eerst naar een mannenweekend ging. Dat heeft me het meest bewust gemaakt. De manier van counselen. Te gaan staan voor wat en wie je bent. Het toegeven aan mijn homoseksualiteit. Dat heeft bij mij wel alles op gang gezet om echt mijn eigen weg te gaan en niets meer in de weg te laten staan en me niets meer van anderen aan te trekken. Daar heb ik heel lang over gedaan. Het is nu zelfs zo dat ik geouwehoer niet meer verdraag. Mensen die elke keer weer komen zeuren en klagen. Ik kan nu echt zeggen: O.k. ik vind je hartstikke aardig. Ik luister tien minuten naar je. Daarna gaan we het over iets leuks hebben! Ik ben het zo zat, dat gezeur, ga maar therapie doen! Ik ben daar radicaal in geworden. De ruimte die ik vroeger als workshopleider had kon er nu wel eens heel anders uitzien! Voor mij is dat echt goed, veel vrijer nu.’

Je bent ruim tien jaar workshopleider geweest. Hoe is dat nog bij je?

‘Het allerbelangrijkste voor mij in die tijd was het contact en het werken met homo en biseksuele mannen. Als het gaat om mijn leiderschap binnen het mannenwerk, heb ik heel veel afstand genomen. Mijn eenzaamheid in die functie was onbeschrijfelijk. Alleen, toen ik daarin zat had ik dat niet in de gaten. Behalve als iemand dat zei. En daar moest ik ook maar niet in gaan op dat moment want dan was de beer los! Ik denk dat ik me daarna me heel erg sterk heb moeten maken om het mannenwerk ver van me weg te zetten. Het was goed om echt ver weg te gaan naar Frankrijk. Geen contact meer, letterlijk en figuurlijk. Pas na jaren kon ik daar weer milder en met voldoende afstand naar kijken. Leiderschap maakt ook alleen. Het is nu in mijn werk soms ook wel eens aan de orde , alleen nu ga ik daar meer mijn eigen weg in. Ik bepaal nu zelf veel meer!’

Raakt het aan oude pijnlijke verhalen?

‘Ongetwijfeld. Ik wacht af en moet eerst weten wat de ander wil. Voordat ik dingen doe heb ik mensen nodig om te weten hoe of wat. Het is belangrijk om te weten wie je bent. Ik heb me in het verleden heel erg door mijn lijf laten leiden.  Ik heb dingen afgezegd omdat ik mezelf te dik vond. Ik noemde dat dan heel netjes: Esthetisch niet verantwoord! Als ik nu stevige mensen zie denk ik: Het zal me worst wezen. Vroeger  cijferde ik mezelf weg zodra ik er maar iets over hoorde. Ik had als kind een slank vriendje en zijn moeder, nota bene zelf een dik propje, zeurde altijd over mijn dik zijn. Daar heb ik veel last van gehad. In mijn familie gebeurde dat ook wel. Nu zeg ik: Ik wil het er niet over hebben! Dat komt er wel vaak heftig uit, omdat ik eerst het kookpunt heb bereikt, maar ik zeg het wel! Met het werk wat ik nu doe moet ik natuurlijk wel diplomatiek zijn met wat ik zeg en me een beetje beheersen, anders gooi ik mijn eigen glazen in.’

Vroeger op de workshops begrensde je mannen ook wel als je inschatte dat het niet goed was voor het geheel.

‘Ja, maar toen vond ik het functioneel. Ik ben geen workshopleider in het restaurant. Ik ben wel de chef van de keuken en ik eet vaak mee. Je moet dan wel je oordelen voor je houden. Tijdens mijn workshopleiderschap zat mijn denken over mijn lijf me altijd in de weg. Ik had het er wel eens over, maar het was er altijd! Dat sloot ook mooi aan bij dat alleen voelen. Als je dat denken opzij kunt zetten en dat je gewoon jezelf bent met alles erop en eraan, maakt het bijvoorbeeld gemakkelijker om van een verslaving af te komen. Zolang je invloed en oordelen van anderen toelaat en niet je eigen weg gaat, dan los je niets op.’

Hoe gaat het je nu af, heb je vrede met jezelf zoals het nu is?

‘Een kok die een beetje een buik heeft dat is heel geaccepteerd. Tussen homomannen speelt het wel weer, vooral als ik nog wel eens uitga. Maar wel veel minder dan vroeger! Andere mensen blijven aan een beeld hangen. Het is belangrijker dat ik er niet aan blijf hangen! Ik was zo gevoelig voor de oordelen. Vroeger in het mannenwerk was dat ook iets wat me echt aan het hart ging: Mensen helpen om beter naar zich zelf te kijken en op een spoor te zetten. Te leren kijken naar de oordelen, dit is van de ander en dat is van jou. Wat van jou is, daar kun je wat aan doen.

Dat is het mooie van het mannenwerk. Daar kijk ik met plezier op terug. Dat is ook nog wel iets om weer te willen doen. Goed luisteren, zoals jij me nu ook bevraagd. Als ik dichterbij woonde was ik ook allang weer geweest als deelnemer en ook om weer een kleine groep te leiden. Nu ik dit zo zeg wordt ik er emotioneel van. …..Het raakt me nu ontzettend. Ondanks de eenzaamheid ervan heb ik het ook met zoveel plezier gedaan! Ik heb het niet voor niks 10 jaar gedaan en gekund! Het klinkt arrogant maar ik had anderen ook wel wat te vertellen. Ik denk dat ik goed naar andere mensen kan kijken en luisteren. Het was heel erg mooi werk!’

Wat raakt je zo?

‘Precies waar het voor mij omgaat: Bij jezelf komen! Al die kerels die naar het mannenwerk kwamen, en dat zal nog steeds zo zijn, zijn allemaal op zoek naar iets, naar zichzelf, wie ben ik, wat wil ik, hoe ga ik met mezelf om en wat betekent dat voor anderen. Ik vind het mooi als ik daar een handreiking in kan doen. Dan zie ik natuurlijk de handreiking terug die ik zelf ook heb gehad.’

Wat staat je als (homo) man te doen?

‘Milder zijn. In de hele wereld vind ik dat passend. We zijn niet aardig genoeg voor elkaar. Soms zijn homomannen zo kritisch en oordelend naar elkaar. Vaak is dat vooral voor jezelf zo beschadigend. De liefde moet uitgedragen worden. Onvoorwaardelijk!  Dit raakt me ook weer! Als ik kijk naar al die mensen die op Trudes zijn crematie waren. Ik vond sommige mannen die ik jaren niet had gezien zo mooi, zo prachtig! Dat is ook allemaal liefde!’

zomer 2011 interview Johan van Breukelen

“Domaine la Fontaine” is een prachtig gerestaureerde boerderij van 250 jaar oud, het woonhuis van Jan en Dick met enkele bijgebouwen, de “grange” en de “bergerie” en een terras.

Het dorp Montgesty, met ongeveer 180 inwoners, ligt op vijf minuten loopafstand in de provincie Le Lot. Montgesty ligt op ongeveer 25 km van de hoofdstad Cahors, dat aan de rivier Le Lot ligt. Het gebied rond Cahors is o.a. beroemd vanwege de Cahorswijnen.
Montgesty ligt in een prachtig glooiend landschap met een schitterende natuur, dat rijk is aan cultuur en historie.

Meer info

http://www.lafontaine-dj.com/