Pride Photo Award: 

      expositie en films over seksuele diversiteit

De Nederlandse fotografe Trea van Drunen is de winnaar van de eerste Pride Photo Award. Zij won met de afbeelding Leon die zij eerder dit jaar maakte. Dat heeft de organisatie van de fotowedstrijd over seksuele en genderdiversiteit woensdag bekendgemaakt.

Leon is een 12-jarige transgenderjongen die werd geboren als Lisanne. Van Drunen gaat hem de komende tien jaar volgen en vastleggen. De foto werd als beste gekozen uit ruim veertienhonderd inzendingen van ongeveer tweehonderdvijftig deelnemers. De jury noemde het werk 'sterk en iconisch'.

Amsterdam, 14 september 2011- Tot en met zondag 2 oktober is in Gebouw Het Sieraad in Amsterdam West de overzichtstentoonstelling te bezichtigen van alle winnende foto’s van Pride Photo Award 2011.

Pride Photo Award is een internationale fotowedstrijd over seksuele en gender diversiteit. De foto’s zetten mensen aan het denken over mannelijkheid en vrouwelijkheid: over stereotypen en over jezelf kunnen zijn.

Expositie

Een homo is een verwijfde man en een lesbienne een manwijf. Die stereotype beeldvorming bij jongeren is vaak de basis voor intolerantie en geweld tegen LGBT’s. Pride Photo Award laat hen hun beeld bijstellen.

Drag queens en schaars geklede mannen tijdens de gay pride.  Wie op de media afgaat, krijgt een eenzijdige indruk van de  LGBT gemeenschap. Pride Photo Award is een internationale fotowedstrijd die juist de diversiteit binnen de LGBT gemeenschap in beeld wil brengen.                    
                                                                              
Met een wedstrijd voor foto’s die seksuele- en gender diversiteit laten zien wil Pride Photo Award de vooroordelen tegengaan.  Een internationale vakjury selecteert de winnende foto’s die in september op een centrale expositie in Amsterdam worden getoond.

Vervolgens worden door de stad fotopanelen geplaatst en debatten georganiseerd om jongeren aan het denken en het praten te krijgen. Openminded Amsterdammers kunnen meedoen en zelf vanaf juli foto’s aanleveren rond het thema ‘identiteit’ voor de mini-expositie  ‘Look at me!’     
                                                                                  
‘Onze boodschap is dat je jezelf mag zijn en niet aan stereotypes hoeft te voldoen’, zegt Joeri Kempen, projectleider van Pride Photo Award. ‘ We zetten mensen aan het denken met de foto’s om te voorkomen dat vooroordelen eindoordelen worden.’

De expositie van de winnende foto’s, samengesteld door curator Roderick van der Lee van Foam Fotografiemuseum Amsterdam, is nog tot en met zondag 2 oktober te zien in Gebouw Het Sieraad, Postjesweg 1 in Amsterdam. Op de expositie worden ook fotodrieluiken van het Amsterdamse fotoproject Look at me! geprojecteerd. Door mee te doen aan Look at me! laten Amsterdammers zien dat ze staan voor een diverse en tolerante stad. Wie nog mee wil doen kan foto’s insturen via www.pridephotoaward.org/look-at-me

Mannenwerk in September

14	Start van een nieuwe supportgroep in Amsterdam o.l.v. Martin Brans en Walter van Ruitenbeek. Zes woensdag avonden Contact en Bezieling. meer info
18	Contactdag voor mannen die die in hun leven betrokken zijn geweest bij seksueel misbruik. meer info
30	Een thema mannenweekend 'seksualiteit & innerlijke vrijheid' voor alle mannen. (homo, biseksueel, trans en hetero) die met meer innerlijke vrijheid en verbinding met hun seksualiteit om willen gaan.   meer info
Op 10 oktober start er weer een supportgroep in Utrecht op de maandagavond meer info

‘Aangeraakt door ontelbare mannen alsmaar op zoek naar het volle leven, wisselend van donker naar licht’

Tekst fragment uit ‘aangeraakt’ korte film (2004) van Dzul Sungit, Johan van Breukelen en Martin Brans

De tekst gaat over de ervaring van een man, die als kind seksueel misbruikt is, en door deze ervaring in zijn leven in duistere situaties verzeild raakt. Hij is altijd op zoek naar contact met mannen, naar een beeld van degene die hem ooit misbruikte, maar in wezen is hij op zoek naar zichzelf. En uiteindelijk gaat het om de transformatie van donker naar licht.

Een verhaal waarin donker en licht bij elkaar horen, en dat de dingen zijn zoals ze zijn. Dat je overal een verhaal van kunt maken en dat iedereen ook daar weer een eigen verhaal van kan maken. De mogelijkheid om te scheppen en de mogelijkheid om te herscheppen!   

Martin Brans: 'Ik denk dat aanraken vaak verward wordt met (vast)pakken, (beet)nemen.

In 2004 heb je een belangrijke bijdrage geleverd in de korte film 'Aangeraakt', hoe kijk je daar nu op terug? Is het al zo lang geleden? Tjemig! Ik bedenk me opeens dat er eigenlijk een acteur zou worden ingehuurd, maar dat dat te duur werd. Aangezien ik het lied opgenomen had lag het voor de hand dat ik gevraagd werd voor de rol. En tja, dat doet Martin dan gewoon... Ik kijk op het project met vooral trots terug. Toch zijn er allerlei gevoelens die bovenkomen. Verdriet als ik zie hoe ziek mijn lijf was toen. Het schreeuwde om zorg en aandacht. Ook weet ik hoe gespannen en onhandig (onthand) ik was om mijn lijf zo te laten zien en vast te laten leggen. Mijzelf laten horen en zien via mijn stem was ik wel gewend. Maar om mijn lichaam te verbinden aan sensualiteit, seksualiteit en zelfs seksueel misbruik: dat was wel heel 'naakt'! Ook komt geluk bij me op. Dat ik mijn verlangen om te dansen, te zingen en zelfs een beetje te acteren heb kunnen combineren en dat dat vastgelegd is en nog steeds een zichtbare plek in de wereld heeft. Het project heeft een zeer bijzondere plek in mijn leven en in mijn hart. Zo fijn om met een groep mensen iets te creëren. En dit raakt en inspireert me nu, terwijl ik dit schrijf, weer! Zo is terugkijken toch ook weer vooruitzien! Wat heb jij met het thema 'aangeraakt' ? Heel veel. Alles. Anders had ik de tekst van het lied 'Aangeraakt' ook nooit iedere keer opnieuw zo intens en oprecht kunnen zingen. Trouwens.. heel veel liedjes die ik zing gaan over aanraken, voelen en zoeken. Vanaf dat ik geboren werd tot op het moment dat ik deze woorden schrijf gaat mijn leven over aangeraakt worden, geraakt worden, aanraken en vooral het zoeken hiernaar. Zowel op een goede als een minder goede manier. Door mannen (mijn vader?) te weinig aangeraakt of later vaak op een verkeerde manier of om een verkeerde reden. Door vrouwen meer of makkelijker, maar ook vaak verstikkend en verzorgend. Aanraken zou meer tasten, voelen moeten zijn. Ik denk dat aanraken vaak verward wordt met (vast)pakken, (beet)nemen. Er komen nog regelmatig reacties binnen van mensen die schrijven 'geraakt' te zijn door wat er in de film te zien en te horen is, hoe is dat voor jou? Mooier kan het toch niet? Dat een film die 'Aangeraakt' heet en over aanraking gaat, anderen raakt? En dat dit nog steeds gebeurt raakt bij mij weer iets. Mijn ervaring is inmiddels dat de film voor sommigen soms ook te dichtbij komt, te kwetsbaar is, te intiem wordt. Mooi als anderen er naar kunnen kijken en het binnen kunnen laten, zich durven te laten raken. En tja, als zij dit dan ook nog teruggeven is de cirkel rond. Prachtig! Zijn er nieuwe plannen met zingen? Goeie vraag! Ik begrijp dat er een idee bestaat om een CD met de titel 'Mannenwerk' te gaan samen stellen. Nou. Kom maar op! Verder ga ik de komende tijd kijken naar de invulling van werk en muziek in mijn leven. Daar zal zingen ook zeker een plek in gaan krijgen. In oktober word ik 45 jaar (ssst, niet doorvertellen!) en dit wil ik 'groots' gaan vieren. Mijn idee is om hierbij zang en muziek een belangrijke plek te geven...een podium!   ------------------------------------------------------------------------ Stichting Mannenwerk organiseert op zondag 18 september een contactdag voor mannen die in hun leven betrokken zijn geweest bij seksueel misbruik. We nodigen je deze dag dan ook uit om aanwezig te zijn met alles wat er is. Er is ruimte om je kenbaar te maken met datgene wat voor jou belangrijk is rondom dit thema. Door je licht hierover te laten schijnen maak je zichtbaar wat ooit geheim gebied was.   lees verder

Man & Soul. Mijn persoonlijke thema: een nieuwe bocht in de achtbaan van mijn leven.

Ik schrijf dit op omdat dit weekend nog steeds in mijn hoofd zit. 

Ik was bij een performance van Julidans in Amsterdam: Glasstepsss van Ilyas Odman (Turkije). Dans en balans op glaswerk. Ik moest aan het mannen weekend denken. Dit had een Mannenwerk performance kunnen zijn op de zaterdagavond. Over mannen die ondanks hun kwetsbaarheid toch dichter bij elkaar durven te komen.

Ik vertrek vroeg op vrijdagmiddag, bang voor files, maar de weg naar de Glind is voor mij geplaveid. Té vroeg àankomen, even wennen. Loop eerst naar gebouwen, waar de mannen NIET zitten. Dan in het YMCA gebouw ben ik de eerste. Een Mooie Man wijst me m'n kamer. Ga eerst nog maar wat slapen...

Om acht uur sluit ik aan bij de groep en vraag mij af wat mij bezielt, om hier te zijn, vreemde mannen kijken je aan, maar ook weer niet. Wil ik dit? Voorstellen, woorden die in mij opkomen. Wat wil ik wel? Ontdekken en Ontmoeten. Dat gebeurt ook.  De mannen gaan open. Ik zwier mee in hun bochtenwerk. Ik open en laat me zien. Ik luister, raak aan en voel. Zaterdagavond, alle Mannen zijn me nu lief. Ik leef mee, huil, bewonder, zing,  wat zijn ze mooi!

Ik geniet nog na, geef tot in het vroege uur en jij ontvangt. Zondag, afscheid nemen, de deur trek ik achter me dicht, maar ik neem wat bladzijden uit de mannenboeken mee. Ik ga een nieuwe bocht in van mijn achtbaan.

Paul

Peter;

Het is nu een jaar geleden dat ik via internet voor het eerst las over de Stichting Mannenwerk. Ik had er nog niet eerder over gehoord of gelezen.

Wat me precies geraakt heeft weet ik niet meer. Wat me aansprak is dat het erg persoonlijk was. 

Dingen bij jezelf onderzoeken, iets aangaan en er vervolgens ontdekken wat het met je doet.

Ik heb me ingeschreven voor een weekend in september vorig jaar.

Het werd een mooi weekend met veel persoonlijke verhalen van deelnemers.

Sommige heel herkenbaar; andere iets minder. Maar in elk verhaal zat ook iets kwetsbaars. En dat vond ik juist ook weer zo mooi, bijna stoer om dat met mannen onder elkaar aan elkaar te laten zien.

lees hier het hele verhaal van 

Peter Derks

Jan;

Over ziel, zielverwantschap, bezieling en soul……….

Jan Gits nam deel aan het weekend 'man en soul' juli 2011 in De Glind en schreef een verhaal over zijn ervaringen

'....Het heeft me goed gedaan..me weer iets bewuster gemaakt…Het heeft me iets heel essentieels doen inzien en ervaren namelijk het volgende.

Mijn lied klinkt zoveel mooier als jullie met me meezingen en het deed me goed mee te zingen met jullie lied

Mijn huid voelt zoveel zachter als jullie mij aanraken en het deed me ook deugd jullie te mogen aanraken, jullie te voelen.

Mijn woord klinkt zoveel forser als jullie naar me luisteren en ook mogen luisteren naar jullie verhalen deed me goed.

Mijn verhaal wordt zoveel mooier als jullie het verbeteren en aanvullen en het was ook leuk dat ik aan jullie verhaal iets mocht toevoegen,

Mijn angst wordt zoveel minder als jullie het beluisteren en het was sterk dat ik uit mijn kracht energie kon putten om jullie angsten te helpen dragen.

Mijn droom wordt zoveel krachtiger als jullie met me meedromen en als ik in jullie droom mag opstappen, er deel van mag worden.

Mijn verdriet wordt zoveel draaglijker als jullie even met me meehuilen en door stil te staan bij jullie verdriet werd het mijne onbelangrijker.

Mijn lach is zoveel aanstekelijker als jullie mee lachen en wat waren jullie toch soms grappig.

Mijn ogen twinkelen zoveel mooier als jullie ze aankijken en wat was het heerlijk om jullie gezichten soms te zien oplichten.

Kort en krachtig samengevat : Mensen kunnen er zijn voor elkaar. Wij mannen kunnen er zijn voor elkaar.  

De liefde moet uitgedragen worden. Onvoorwaardelijk!  

Interview met Jan Huinder voormalig workshopleider binnen het mannenwerk

Ter introductie, voor wie hem nog niet kennen; Jan Huinder heeft als workshopleider binnen het mannenwerk gedurende de periode 1991 en 2001 gestalte gegeven aan een bijzonder soort leiderschap. Tijdens zijn leiderschap binnen het Mannenwerk heeft zich een cultuur ontwikkeld van grote ruimte, aandacht en acceptatie voor alles wat mannen van zichzelf meebrachten naar onze workshops.

Zijn stijl van leiderschap kenmerkte zich door grote gedrevenheid, ruimte, nuchterheid, eenvoud en een gevoel van rechtvaardigheid. Jan Huinder kon binnen zijn leiderschap tegelijkertijd ook zijn onzekerheden laten zien, de emoties, de twijfels. Door deze doorzichtige stijl en het ontbreken van alle pretenties lag het niet zo voor de hand dat er op hem een ‘goeroebeeld’ geprojecteerd kon worden. In plaats daarvan gaf hij mannen de eigen verantwoordelijkheid en het eigen leiderschap weer terug.

Mooi ook was zijn verbinding met het aardse, met het gewone, menselijke geworstel, met zijn arbeidersachtergrond en de vette klei van zijn geboortegrond op het hoge land van Groningen.

Tegenwoordig woont Jan Huinder samen met zijn vriend Dick in Frankrijk. Hier beheren zij ‘Domaine la Fontaine’ een paradijselijk oord waar je voor een paar dagen (of weken) tot rust kunt komen en genieten van de gastvrijheid van Jan en Dick.

Jan was even een paar dagen in Nederland vanwege de crematie van Trudes Hoenders. Voor ons een mooie gelegenheid om hem weer te ontmoeten en hem onze drie kern vragen voor te leggen.

 lees hier verder

Oecumenische dienst in De Duif, zondag 21 augustus, aanvang 10.30 uur

De Duif, Prinsengracht 756, Amsterdam

Voorgangers:

* Jan Andreae 

* Johan Noorloos, yogadocent, schrijver van het boek “12 Goeroes, 13 Ongelukken”

Met medewerking van Thomas Oerlemans, Wahid Sanouji, Riligio Sedoc en Alberto Klein Goldewijk (piano)

“ Een intens lieve, gevoelige maar vooral openhartige jongen. Een oud geworden kind dat weet hoe theater te maken en de kijker te pleasen maar met evenveel liefde in zijn ziel laat kijken. Zonder vrees, sans gene.”

lees hier de hele recensie

kijk hier de uitzending via zomergasten.nl

In december verschijnt het beste van 2011 uit het mannenwerk magazine in een geprinte versie.  Als je belangstelling hebt vul dan hieronder je naam in en we houden je op de hoogte.