magazine

Oud & Nieuw 2010-2011

ervaringsverhalen

Peter D; Terugblik op oud en nieuw

Het is alweer een week geleden dat ik met Mannen op de Sparrenhorst in Ede was met Oud en Nieuw.

Ik kijk terug op een paar bijzondere dagen.

Woorden die bij me opkomen zijn warmte, openheid, eerlijkheid, licht en lucht, stromen en vooral bewustwording rondom mildheid.

Mildheid in eerste instantie naar mezelf toe. Mildheid ten aanzien van alles wat er is.

Daarmee hoef ik minder te presteren en word ik ook milder voor anderen.

En word ik gezelliger gezelschap.

Het klinkt zo simpel en eigenlijk is het ook niet iets nieuws.

En toch is het iets heel moois, iets heel kleins waar ik mee verder kan.

Zachtheid en mildheid vanuit een bepaalde onbekende oorsprong is voor mij wat er nu uit deze workshop komt stromen. En dat voelt heel lekker.

En verder heb ik ook genoten op oudejaarsavond; van alle creativiteit die er te zien was.

Heerlijk!

En ook van het feest dat na 12 uur. Heerlijke muziek, geweldige sfeer.

Peter D

Peter B; ‘enorm bedankt voor jullie inzet, betrokkenheid en de geweldige wijze waarop jullie dit alles hebben georganiseerd.

Deze dagen laten me niet los en zitten steeds in mijn gedachte, tot in de details.’

Robert: De stap om deel te nemen aan de 'einde jaarbijeenkomst' van stichting mannenwerk was groot voor me. De motivatie om het te doen moest helemaal uit mijzelf komen. Eenmaal in de sfeer van 'Johan' en zijn team, voelde ik me enorm welkom en gesteund. Een warm bad van respect, enthousiasme en toewijding. Hierdoor kon ik direct 'mijzelf zijn' en dus ontspannen. Er was geen enkele verplichting, geen druk van de groep. Wel was er interesse, in mijn persoon, in wat mij beweegt, wat ik heb meegemaakt en wat ik daarover wil vertellen. Er is ruimte om contact te maken zonder dat je daar je best voor 'moet' doen. Er wordt geluisterd. Ook als je stil wilt zijn. thanks! Robert

-respectvol-intiem-veilig-gezellig-spannend-ontspannen-ontroerend-grappig-licht-

William: “Wat heeft mij bezield om me hier voor op te geven?”, een gedachte die de eerste avond van de mannenworkshop rond oud en nieuw bij me opkwam. Tijdens de workshop ontdekte ik dat het antwoord in diezelfde vraag besloten lag.

Nieuwe mensen, veel indrukken en veel gedachten die eerste momenten. Verstand ging bijna als vanzelf over in weerstand. Op een groot vel karton stond mijn naam en een doel: “luisteren”. Een veilig doel, dan kun je altijd zeggen dat je in stilte aan je doel werkt als je een beetje ruimte om jezelf creëert. Toch bracht het luisteren mij bij ingrijpende verhalen van andere mannen. Verhalen over het leven. Emotioneel, indrukwekkend maar soms ook licht, ongedwongen en vrolijk. Het raakte me en denken ging over in voelen hoewel het aanvankelijk vooral ongemakkelijk voelde.

Ongemakkelijk omdat de opgevangen woorden van anderen in de veilige ruimte terecht kwamen die ik juist rond mezelf gecreëerd had. In de kleine groep spraken we over “van het hoofd naar het hart gaan”. Wat een worsteling, vooral als je dit verstandelijk probeert te doen. Maar door de hartverwarmende, prettig confronterende manier waarin ik hierin begeleid werd kwam het inzicht, ik moet geen ruimte maken om me heen, maar in mezelf. Ruimte om te voelen. En dat voelen is slechts het vervoermiddel tot onvoorwaardelijk liefhebben. Van jezelf en van anderen. Pas dan kun je echt luisteren en spreken. Dat is de tocht van het hoofd naar het hart. Dat heeft me bezield door de workshop mee te maken.

Het waren enerverende dagen, in een comfortabele omgeving . Naast de workshop was er alle ruimte voor ontspanning en de maaltijden waren heerlijk. De begeleiding was vriendelijk, begripvol en geduldig. Fijn dat ik 24 andere mannen en 1 begeleidingshond heb mogen ontmoeten in hun levenstocht. Het voelt goed, hartelijk bedankt hiervoor.

William

Jules: Waarom heb ik mij opgegeven? Ik heb in november mijn liefste verloren, en ik wil niet met Oud en Nieuw alleen zijn (al die verschrikkelijke feestdagen!), en van de website heb ik begrepen dat je daar kunt praten over wat er gebeurd is en hoe je verder moet. Ik leer meteen dat het niet gaat om praten maar om luisteren, niet om verstand maar om gevoel. Moeilijk voor mij, toch maar proberen anders had ik niet hoeven komen.

Een oefening: met z’n allen door de zaal lopen en als het belletje gaat stoppen en tegenover een ander gaan staan en elkaar een minuut in de ogen kijken. Vroeger (!) zou ik meteen zijn gaan rondkijken “met wie zal ik dat dadelijk doen “? Niks daarvan, gewoon op zijn beloop laten, en over me heen laten gaan hoe het uitvalt. Niet denken, geen analyse maken van die ander, hoofd stil zetten en alleen kijken met het hart. Valt niet mee en een minuut duurt erg lang. Maar ik leer om in alle rust die ander in de ogen te kijken, en hij kijkt mij ook aan. In alle rust aanvaarden, niet denken, bij mij naar binnen laten komen. Dat helpt en na een paar keer doet het mij goed.

Op de middag vóór Oudjaar schiet ik helemaal vol met verdriet; hoe had ik kunnen denken dat ik nu alleen zou zijn terwijl wij het jaar samen zo goed begonnen waren, leuk samen vakantie gehad, fietstochten gemaakt en allemaal leuke dingen gedaan en nu dit. Ik begin te praten: “Ik wil helemaal niet praten, jullie zijn goed voor mij en het is goed dat ik hier ben, maar ik had hier helemaal niet willen zijn, potverdomme nogantoe…”en een enorme huilbui. Het mooie hier is dat ik alle tijd krijg om te huilen; in de gewone wereld komt er meestal iemand mij troosten (ze bedoelen het goed dat is de ellende, ik moet ze nog dankbaar zijn ook, vinden ze) maar dat is “killing” want ik kan mijn verdriet dan niet echt kwijt. Hier kan ik dat wel, en als ik uitgehuild ben kan ik rustig nog verder zeggen wat ik kwijt wil. De kring is stil en vol aandacht, en dan pakt mijn buurman mij stevig vast bij mijn schouders en laat mij zo voelen dat het goed is. En wat is het resultaat: op Oudejaarsdag heb ik er helemaal geen last meer van, zelfs op Oudejaarsavond niet.

Die avond hebben wij een geweldig feest, samen in elkaar gezet. Om 12 uur wenst iedereen elkaar enthousiast Nieuwjaar, geweldig! Verschillende geven mij iets als een extra stevige handdruk of even vasthouden of aankijken, om mij zo te laten voelen dat ze weten wat ik heb doorgemaakt en om mij nu extra goede wensen te geven.

Daarna is er disco muziek en ze gaan dansen. Dat ik niks voor mij, nooit gedaan, ik ga zitten. Maar verschillende wenken mij en zeggen: “Doe mee, kun je best, is leuk! “ Ik ga mee doen, nog nooit gedaan, maar het lukt, wel met half de souplesse en snelheid van al dat jonge volk, maar toch. En ik vind het nog leuk ook! Na twee dansen ben ik bekaf, maar ik heb het gedaan! Als ik later het aan de kinderen vertel ( die zijn tussen de 40 en 46 jaar) vinden ze het geweldig.

En nu? Ik ga veel opschrijven van alles wat ik daar meegekregen heb, anders zakt het weg in de drukte van alledag. Nu weet ik het nog, en met opschrijven houd ik het vast om telkens weer over te lezen en tot mij te laten binnenkomen.

martin R.; Als allerlaatste programmaonderdeel staat vermeld: "snack".
Maar ik ben bezig met mijn spullen te pakken, af te rekenen, en het belangrijkste: afscheid nemen van de mannen met wie ik vier dagen letterlijk lief en leed gedeeld heb. En heb dus niets gegeten als ik in de auto stap.

Dan maar even langs het eerste-de-beste tankstation lang de snelweg om een hapje te nemen.
Bij het afrekenen zegt de man van de kassa: "En dan wens ik u nog een heel goed 2011."
"Och ja, 't is Nieuwjaar, dat was ik al weer helemaal vergeten," flap ik uit. De man kijkt me wat verbaasd aan. En ik hoor de stem van Johan weer: Hou het klein, heel dichtbij. En ik maak mijn vergissing goed: "Maar ik wens u een heel goede dag."

Iemand, of jezelf, Alle Goeds voor een héél jaar toewensen, dat is nog al wat. Maar een goede dag, en dat elke morgen opnieuw...
Dag jongen, heb een goede dag.
Zo blijf ik dichter bij mezelf.

Oud & Nieuw / Vroeger & Nu

een bel en mail ronde!

Vivan Mell: 'Ik was toen 8 jaar en ook de eerste jaarwisseling waar Moe van der Horst, mijn stiefmoeder, voor de eerste keer bij was. Een nog vroegere herinnering die naar boven komt borrelen over die periode van het jaar is er een waarin ik in de woonkamer met mijn vader, moeder en oudere zus de kerstboom met de kerstboom bezig zijn. De sfeer was gespannen, er was ruzie. De aanleiding was de veel te grote kerstboom die mijn vader gekocht had. Zou toen de basis zijn gelegd voor de periode in mijn leven waarin ik niet echt kon genieten van feestdagen? Ik denk het wel.'

Joan de Roos: Op Nieuwjaarsdag is mijn jongste broer geboren. Er was een nieuwjaars- bijeenkomst van de kerk. Mijn moeder had vlak voor de bevalling nog gezorgd voor leuke bloemetjes op de tafeltjes. Op elke tafeltje stond een bosje in één van de vele potjes scheerzeep van mijn vader (Fokro-Kwiek, vlugschuimende scheercrème).

Ik had geen idee wat me na afloop van de feestelijkheden thuis te wachten stond …

'Zoals de laatst jaren het geval is breng ik de jaarwisseling opnieuw door met een groep mannen die deelnemen aan de eindejaar- workshop .

Gelukkig is dat deze keer weer in congrescentrum Hotel De Sparrenhorst in Nunspeet. Ik hou wel van wat luxe tijdens dit soort feestdagen.

'De periode dat ik niet kon genieten van de eindejaar periode lig al weer een tijde achter me. Dat vervelende gevoel in die tijd van het jaar is langzamerhand uitgesleten vanaf het moment dat ik mij begon te realiseren dat dit sombere gevoel over kerst en Nieuwjaar ergens in mijn jeugd moest liggen. Vanaf dat moment kon ik tegen mijzelf zeggen: “NU IS ER NIET ZO HEEL VEEL AAN DE HAND”. Als ik dat mijzelf duidelijk maakte gleed die somberheid op zijn minst voor enige tijd van mij af. Nieuw is nu dat ik dat bijna nooit meer hoef te doen.

Met Oud en Nieuw 2010/2011 ben ik bij het Mannenweekend. Dat is me vorig jaar goed bevallen en voor herhaling vatbaar. Hopelijk is er weer sneeuw! Leuke mannen zijn er sowieso.

Hoe zit Oud en Nieuw in mijn dagelijkse leven?

Ik hecht aan het oude, vooral in relaties en religie. Ik merk wel dat ik nu meer opensta voor nieuwe dingen dan in mijn jongere jaren.

Huub Bouman: Met Oud & Nieuw hoop ik in Sydney te zijn als onderdeel van een reis van drie maanden door Zuidoost Azië en Australië waarbij de reis het doel is. Een reis in mijn eentje waarbij ik voor het eerst in mijn leven alleen voor mijzelf hoef te zorgen.

Mijn eerste herinnering aan Oud en Nieuw is de oudejaarsavond toen ik zo'n jaar of zes was mijn vader bakte oliebollen en mijn broertje en ik hielpen hem daarbij dan een paar uur naar bed van slapen kwam niet veel,veel te spannend. Dan er uit spelletjes doen en om twaalf uur voor het raam vuurwerk kijken. Al met al een herinnering van warmte en genegenheid.

Oud en Nieuw in het dagelijks leven is voor mij een worsteling tussen het vasthouden aan het oude want dat is vertrouwd en comfortabel en het nieuwe onbekende wat ik echt nodig te heb om verder te kunnen groeien.

Johan van Breukelen: Een paar dagen rond Oud en Nieuw met zo'n 20 man is voor mij wel een mooie mannier om die dagen goed door te brengen. Een fijne mix van aandacht voor zaken die er toe doen en feestelijke samenzijn op een goed verzorgde locatie zoals de Sparrenhorst. Zoals met meer dingen in mijn leven geniet ik vooral ook van de voorbereiding. Heerlijke momenten vind ik als op oudejaarsmiddag uit sommige kamers muziek en gezang klinkt, terwijl een aantal andere mannen de workshopruimte omtoveren in een feestzaal.

Als kind was het lang opblijven het leukst. Meestal een volle kamer met veel mensen en lawaai en een uur stil zijn om naar Wim Kan op de radio te luisteren. Bang voor de rotjes van mijn oudere broers. Het leukste wat ik me herinner waren weer de voorbereidingen, het oliebollen bakken door mijn moeder (een teil vol) en het mooi maken van mijn zusters! Vol verwachting voor een feest avond waar eigenlijk geen zak aan was.

Oud en nieuw zit ook in mijn leven van alle dag. Momenten van geluk als ik oude patronen doorbreekt en nieuwe wegen vindt.

Willem van Eekelen; Ik heb nog geen plannen voor Oud en Nieuw. Omdat ik de komende tijd behoorlijk druk ben heb ik niet zo'n zin in veel gedoe. Meestal regelt het zich tegen die tijd vanzelf wel.

Een hele duidelijke herinnering die ik heb aan Oud en Nieuw is toen ik 12 jaar was (misschien niet mijn oudste herinnering, maar wel een memorabele). Mijn moeder (mijn vader was al enige jaren overleden) had in december een nieuw huis gekocht, maar we waren nog niet verhuisd. Om twaalf uur ben ik met mijn moeder en met enkele van mijn oudere broers van het oude ouderlijk huis naar het nieuwe gewandeld, wat ongeveer een half uur duurde. Ik was er nog niet geweest en ook nog nooit in dit deel van de stad. Het oude huis stond in een oude wijk, het nieuwe in een redelijk nieuwe: Er ging een wereld voor me open.

In het nieuwe huis was er nog niks. Mijn oudste broer was met de auto gegaan en had de voorbank van zijn eend (2cv) in de kamer gezet. Gezeten op dit bankje, op de huishoudladder en op een kratje bier hebben we daar het nieuwe jaar ingeluid.

Een andere herinnering is de traditie van mijn broers om rond twaalven een sigaar op te steken, terwijl ze die normaal nooit rookten. De sigaar was handig voor het aansteken van het vuurwerk.

Ik heb niet zo veel met de traditie van Oud en Nieuw. Oud en Nieuw 'speelt' eigenlijk het hele jaar door. Ik heb geleerd om me niet vast te houden aan het Oude, vertrouwde en veilige, maar me open te stellen voor het Nieuwe, het avontuur. Wat overigens niet altijd lukt. Mijn ervaring is: Als er 1 deur dicht gaat, gaan er minstens 3 open. Ik heb geleerd daar op te vertrouwen. Als iets 'voorbij' is, is er, ook al is het niet altijd leuk, ruimte voor iets nieuws. En soms kun je het oude koesteren (zoals herinneringen), terwijl je het nieuwe beleeft.

Ad Schuring: Ik weet nog niet wat ik met Oud & Nieuw ga doen. Het gaat niet goed met mijn moeder, dus ik denk, dat ik, tenzij het allemaal heel snel afloopt, in de buurt wil blijven.

Eerste herinnering aan Oud & Nieuw? Gek, niet zoveel levendige herinneringen, eigenlijk. Wel van kerstmis: uit je bed gehaald worden voor de nachtmis, mooie kleertjes aan, ontbijt dat daarna klaar stond. Nee, oud en nieuw vond ik veel minder: Lang wachten tot het 12 uur werd vond ik vervelend, Vuurwerk zei me niks. Champagne altijd goor drankje gevonden, waar je door het vele eten ervoor snel misselijk van werd. En dat obligate zoenen, BAah! Doe ik nu nog steeds niet aan mee!

Heb oud & nieuw heel veel jaren doorgebracht in het Delftse Homo Clubhuis, maar voel me steeds minder verwant met de huidige 'normale-homo' generatie, die daar nu domineert. Dus zoek ik wel naar plek waar ik het dan kan vieren. Vond het 2 jaar geleden erg leuk bij jullie, maar wel met de neiging naar iets te 'zweverig', voor mij. Ik vond het een heel prettig alternatief om het met de broek op de kniejen in de darkroom van de Boss te verblijven tussen 31-12 en 1-1 van de laatste oud & nieuw. Misschien doe ik dat dit jaar wel weer.

Een foto en film sessie rond oudjaarsavond lijkt me ook heel leuk, maar die zal ik dan zelf moeten organiseren, vrees ik, of kan dat een deel van jullie programma zijn?

Dirk: Ik heb nog geen idee wat ik dit jaar met Oud & Nieuw ga doen. Ik heb geen relatie en geen vaste vriendenkring waarmee ik dit soort tradities normaal gesproken mee vier. Het blijft dus altijd een beetje zoeken. Vorig jaar heb ik het gezelschap van Stichting Mannenwerk opgezocht in Nunspeet, maar er zijn ook jaren dat ik er helemaal geen zin in heb en al lekker om 22.00 uur 's avonds in bed lig. Nou ja, lekker, ik voel dan altijd wel de eenzaamheid, in het besef dat 'iedereen' op dat moment vrolijk feest aan het vieren is. Maar ik kan die eenzaamheid ook in gezelschap ervaren, wat dat betreft blijft Oud & Nieuw toch altijd een moeilijk moment waar ik niet zo goed raad mee weet. Relativeren, ja, maar onderhuids blijft die behoefte bestaan aan die ene, de man die er voor mij is en waar ik samen oud mee wil worden...

Mijn eerste herinneringen aan Oud & Nieuw dateren van toen ik een jaar of 5 was. Wij gingen als gezin altijd naar het Westen, om met alle ooms, tantes, neven en nichten in een grote kring Oudejaarsavond te vieren. Ook dat ervaarde ik als een mengelmoes van leuk en onprettig. Het was gezellig, knus, veilig, maar ik voelde me enorm ongemakkelijk als het middernacht werd en ik iedereen een zoen moest geven en een een gelukkig Nieuwjaar moest wensen. De anonimiteit was prettig, maar in beeld komen niet. Gek, ik heb dat tot de dag van vandaag vastgehouden...

Oud & Nieuw, het blijft zo'n moment van terug- en vooruitkijken. Confronterend altijd, heb ik gedaan wat ik van plan was, wat ik graag wilde? Vaak niet en dat stemt me dan droevig, doet soms pijn. Al ga ik altijd weer met frisse moed en een nieuw élan het volgende jaar in. Ik heb in de loop van mijn leven wel geleerd om vaker zo'n bezinningsmoment in te lassen, om te zien of ik wel op koers lig, of ik niet vergeet te leven. Elke nieuwe dag geeft kansen om mijn talenten en capaciteiten te benutten, om stil te staan bij mijn diepste verlangens en daar uiting aan te geven. Of om een persoonlijk ontwikkelingstraject in te gaan, als het allemaal niet zo loopt als ik zou hopen en oude patronen me verstikken. Het besef dat Oud en Nieuw elke dag plaats kan vinden, maakt de jaarwisseling minder beladen, waardoor ik meer kan genieten van het moment. Want elk moment is de moeite waard...

Dirk.

Ellard: Oud en nieuw in mijn dagelijks leven

Oud is het idee dat ik niets van het leven hoef te verwachten, nieuw zijn de spontane gesprekken die onstaan bij het uit laten van mijn hulphond. Oud is mijn angst voor contact en nieuw is de ervaring dat er niet zo veel verschil is tussen mezelf en ander mensen. Oud is niet weten wat mij in het contact met anderen uniek maakt, nieuw is begrijpen dat iedereen zijn eigen unieke kant heeft.

2010 -2011

Zo'n 15 jaar organiseren we rond de jaarwisseling een Oud en Nieuw workshop. Een mooie traditie van vier dagen bezinning, contact, verdieping en vooral ook plezier. Een hoogtepunt tijdens deze vierdaagse workshop is de oudejaarsavond. Iedereen wordt uitgenodigd iets te laten zien. Dat kan een verhaal, gedicht, lied, dans zijn. Iets wat je zelf graag wilt laten zien, er is een podium en er is publiek met goede aandacht. Een fantastische plek om een stap te zetten op dit gebied. Het leuke is dat je het alleen maar doet als het voor jou goed is, niet omdat het moet. Er zijn altijd mannen die kiezen om toeschouwer te zijn en dat is ook goed. Veel mensen hebben wel een verhaal met Oud & Nieuw. Dat het verplicht 'gezellig' moet zijn, dat je mee moet doen! Op de oudejaarsavond bij het mannenwerk is juist daar aandacht voor. Er moet helemaal niets! Ieder is op zijn eigen mannier aanwezig en de diversiteit die mannen laten zien in optredens maken zo'n oudejaarsavond tot een onvergetelijke oud en nieuw! Elk jaar weer!

'Oh ja, en het Oudjaarsfeest was vet gaaf cool !'

Oudejaarsavondfeest; Traditioneel is het oudejaarsavondfeest een hoogtepunt in deze dagen, met persoonlijke optredens, theater, zang, dans en poëzie. Je wordt uitgenodigd om een bijdrage te leveren voor deze feestelijke avond. Je kunt natuurlijk ook besluiten om er als toeschouwer van te genieten!

2009-Dirk: 'Na het diner ga ik een half uurtje op bed liggen en sta een kwartier lekker onder een warme douche. Dat doet me goed, ik trek mooie kleren aan en ben uitgerust en klaar voor de feestavond. een open podium waar ruimte is voor een lied, een gedicht, een dans, een sketch. Mij niet gezien, ik durf dat echt niet, heb teveel schaamte op mezelf zitten en ik heb dan ook immense bewondering voor diegenen die dat wel doen!' meer

2004- Marcel: 'Heel mooi was ook het feest op Oudejaarsavond. Wat een fantastisch gevoel om op die manier samen het oude los te laten om open te kunnen staan voor het nieuwe. En wat ontroerend om te zien hoe iemand het aandurft om zijn diepste gevoel met ons te delen in de vorm van een eigen gedicht of een lied. Het nieuwe jaar had voor mij niet beter kunnen beginnen.'

2001- Evert Verhagen; 'het is voor mij een bijzondere jaarwisseling geweest. Na al die jaren heb ik in dit weekend alles gedurfd, ‘alles’ gedaan, veel ontvangen, veel gegeten, eeeh…ik bedoel natuurlijk: veel gegeven. Veel van anderen gezien, goede en leuke optredens, zelf veel gevoelens laten zien, lekker gedanst, lekker (vals) gezongen, goede gesprekken gevoerd, onderuitgezakt op de bank gezeten, gedold, geplaagd, gekeet, geproest en geproost, maar ook verstild geweest, naar binnen gekeken, en goud gevonden.' meer

2004- Eric: 'Tot slot wil ik hierbij de leiding een compliment geven voor hoe de oudejaarsavond was georganiseerd. De zaal was prachtig versierd, de tafels waren gevuld met heerlijk eten (hoewel ik een enkele klacht hoorde over de oliebollen die te vet zouden zijn maar ja, wat wil je met mannen die elke aanzet van een zwembandje met strenge fitness te lijf gaan....), er waren (door de begeleiders en deelnemers verzorgde) optredens en er was, om 0.00 uur, champagne.'

Ervaringsverhalen Oud & Nieuw 2009 -2010

verslag van erik

OUD-EN-NIEUW WORKSHOP 2009-2010

Stichting Mannenwerk

De annonce in NRC-Handelsblad maakte mij nieuwsgierig. Ik had niet eerder van de stichting gehoord en nam een kijkje op hun website. Daar las ik het verslag van een deelnemer aan de workshop 2008-2009 en dat sprak mij wel aan. Tegelijk vond ik het ook wel eng om met een stuk of twintig wildvreemde mannen, waarschijnlijk allemaal jonger dan ik, vier dagen in openhartigheid door te brengen. Een telefoongesprek met een van de teamleden trok mij over de streep. Ik reserveerde toch maar wel een eenpersoonskamer, dan kon ik me tenminste terugtrekken als ik dat wilde. Ik ben nogal op mezelf, maak niet zo gemakkelijk contact, vraag me altijd af of de ander daar wel van gediend is.

Nunspeet. Sparrenhorst in de sneeuw. Een comfortabel hotel, zo groot dat ik een paar keer verdwaalde. Ruime kamer, goed bed en prima eten. De eerste bijeen-komst was voor mij best spannend, maar al gauw voelde ik me op mijn gemak. Ik vond het soms moeilijk om à la minute te reageren, ik wil eerst goed nadenken en de juiste woorden zoeken. Gelukkig waren er altijd anderen die eerder hun mond open deden, zodat ik de tijd kreeg om mijn reactie voor te bereiden. Het doel dat ik met de workshop voor ogen had, noemde ik "wijsheid opdoen" en om dat te bereiken, zou ik "luisteren". Die trefwoorden stonden op mijn poster en daar heb ik de foto van een eigenwijs 9-jarig jongetje bijgeplakt.

Tijdens de sessies in de grote en de kleine groep lieten mannen zich van hun kwetsbare kant zien. Mooi en soms ontroerend. Ik kan het zelf nu ook beter dan vroeger. De tweegesprekken zetten mij soms voor het blok: ineens vijf minuten over je gevoelens spreken zonder bedenktijd gaat mij slecht af. Ik heb dan ook een keer vijf minuten mijn mond gehouden. In een ander tweegesprek heb ik de moed gehad om de gesprekspartner te bekennen dat ik hem een aantrekkelijke man vond, wat mij kwam te staan op de reactie dat hij niet op oudere mannen viel. Ik had het beter niet kunnen zeggen, maar deed in elk geval weer wat wijsheid op. De oefeningen aan het begin en eind van de sessies waren voor mij nieuw en aangenaam rustgevend.

Ik vond het prettig dat er nogal wat vrije tijd in het programma zat. Ik heb door het bos gewandeld, ben wezen zwemmen en kon even alleen zijn op de kamer. De bar was 's avonds laat een goed ontmoetingspunt. De bijeenkomst met de dierbare voorwerpen heb ik heel erg gewaardeerd en ik heb er ook waardering ondervonden. Van de oudejaarsavond heb ik genoten en ik ben blij dat ik er ook aan heb bijgedragen, daar zag ik aanvankelijk wat tegenop. Samenvattend: fijne dagen, veel ontvangen, ook iets gegeven, lieve mannen. Dank aan iedereen en vooral aan het team van Mannenwerk.

Erik

verslag Joep Oomen

Joep; Ja het was goed thuiskomen ! Als een ander man ! !!. (vraag dat maar aan mijn vriendin :-) ) Het doordeweekse weekend heeft me veel goeds gebracht en het was veruit de beste oud en nieuw die ik ooit heb mogen ervaren.

Wat het weekend me duidelijk heeft gemaakt is dat we vooral mens zijn, en daarbij ook man. En of je dan Homo, Bi of Hetro bent maakt helemaal niks uit.

Wij als 'mannen' mens hebben een omgeving nodig om in te groeien, en dan bedoel ik innerlijk groeien. Dat is spreken over wat je als man bezig houdt, onder mannen, met respect, liefde en mededogen.

Het mannenweekend dat jij hebt neergezet was voor mij een mooie setting om te mogen spreken en te luisteren en ik besef nu weer het gemis van 'sprekende mannen' in mijn 'normale' leven. Ziedaar de noodzaak van de door jullie gecreëerde setting. !

Zelden heb ik me eerder zo OK gevoeld in grote groepen mannen, ook al was het soms best eng. Maar door het enge te ervaren in een veilige omgeving, maakt dat wat 1st eng was, eigenlijk heel mooi is. En geloof me, ik heb veel mooie ervaringen nu !

Kortom het oud en nieuw weekend was voor mij een verademing en heeft zeker een bijdrage geleverd aan mijn innerlijke groei. Daarvoor mijn oprechte bewondering en dank !

Groet Joep Oomen

P.S.

Ondertussen heb ik wilde plannen om zelf ook dit soort weekenden te gaan organiseren, omdat het nodig is. In de zoektocht naar mijn "mannen kracht" heb ik al wat meer van dit soort meetings mogen ervaren en in mijn beleving komt het uiteindelijk toch altijd neer op je innerlijke kracht. De kracht die je nodig hebt om je leven of missie te volbrengen zoals je dat zelf het beste bevalt. Omgeving, ervaring, voelen en inspiratie zijn daarbij een must.

Homo, Bi of Hetero maakt eigenlijk niet uit, maar ik begrijp dat voor iedere 'doelgroep' een andere benadering handig kan zijn.

Wellicht dat ik in een later stadium een beroep mag doen op jullie wijsheid ?

Johan, HARTelijk dank !

verslag Ton Klomp

Ton: Ik vond deze vorm van communicatie spontaan en heb mijn gevoelens naar buiten kunnen brengen maar had daar wel tegen op gezien. Het heeft toen wel lang geduurd voordat ik de stappen ondernam om mij voor die workshop op te geven..

Om mijn gevoelens bloot te stellen is al moeilijk genoeg maar het is het vertrouwen waard geweest Wel heb ik gemerkt dat in grote ruimtes mijn gehoor niet meer is wat het geweest is. Johan, Mijn dank dus dat ik naast je mocht zitten als jij het woord nam.

Ook wil ik hierbij de hele organisatie bedanken want uiterlijk verliep alles op wieletjes maar je merkte wel dat hier veel ervaring in was verscholen.

Hulde dus voor deze wijze van opzet en uitvoering.

met vriendelijke groeten Ton Klomp.

verslag Dirk

Dirk: Het is dinsdag 5 januari en buiten sneeuwt het gestaag door. Binnen is het warm, maar ook binnen in mij is het vuur brandend. De vonk die tijdens de oud & nieuw workshop weer ontvlamd is, is niet gedoofd, zoals ik vreesde, maar heeft zich verspreid door mijn hele lichaam, ziel en geest. Een opmerkelijke rust heeft zich van mij meester gemaakt, al zijn de tijden woelig en is er veel slecht weer op komst. Het simpele "ik mag zijn wie ik ben" heeft een verbluffend effect op de continue onrust die ik maar al te goed ken. Ik ga weer ademhalen en besef, maar voel ook zo goed, dat ik naar mijn vermogen mag leven en dat ik aan niemand anders verantwoording schuldig ben. Als ik even niet op let, doe ik het weer, leef ik weer naar de (veronderstelde) wens van een ander, zo hardnekkig en gesetteld is het wel in mij, maar die simpele frase leidt me steeds weer terug naar mijn essentie.

Ik ben niet meer teruggegaan naar mijn werk, maar luister naar alle signalen van mijn gestel. Ik ben moe, ik ben zó moe en kies ervoor dat serieus te nemen, moe te mogen zijn en te leven naar de energie die er is. En niet die weinige energie te verspillen aan wat van mij verwacht wordt, maar te besteden aan wat ik nodig heb. In de eerste plaats aan de basiszaken zoals slapen, eten, wassen etc en als de energie het toelaat aan kontakten en uiteindelijk aan mijn wezenlijke verlangens. Ik besef dat ik zo lang om de hete brij ben heengelopen, dat ik al 40 jaar geen gehoor heb gegeven aan wat mij wezenlijk bezielt. Het is hoog tijd te gaan leven vanuit mijn hart, om te laten spreken wat er in me zit en dat is zo ongelooflijk mooi en veel !

Ik besef ook dat het pad voor me niet makkelijk zal zijn. Ik heb zó geleerd niet mezelf te zijn, dat een klein beetje druk van buitenaf me al doet wankelen. Ik zal structuur, bewustzijn en steun nodig hebben om niet te vallen. En de keuze voor mezelf komt met offers, pijn, angst en ongemak, maar ik voel zó intens dat dit de enige weg is om mijn ziel vrij te maken, werkelijk tot leven te komen en liefde te laten stromen, dat de keuze geen keuze meer is, maar een vanzelfsprekendheid. Dit ben ik, een liefdevol mens, willend te geven en te ontvangen, maar wel naar eigen vermogen.

Dank je wel, Johan, voor de liefde die je gegeven hebt, voor het luisterende oor en hart, voor het creëren van een veilige omgeving, waardoor ik me weer heb kunnen openen. Waardoor ik me weer heb kunnen verbinden met mezelf en daardoor met anderen. En waardoor ik sterker dan ooit voel dat ik mag zijn wie ik ben, dat ik mag leven vanuit mijn vermogen, dat ik verbinding mag maken vanuit mijn essentie en dat ik mijn talenten mag ontplooien.

Liefs van Dirk.