Magazine

‘Als we niet bewust

ademhalen,

zijn we er ons niet van bewust dat we

leven.’

Jeanie Seward-Magee

Zijn met wat er is…ja en vooral ook bezig zijn met wat er echt toe doet!

Dus: niet mijn tanden zetten in terugkijken en rouwen…spijt hebben van het feit dat ik zoveel tijd besteed en besteed heb aan zinloze bezigheden. Het is okay om “verstand op nul dingen” te doen om te ontspannen of even leeg te raken. Maar als ik de tijd bij elkaar op zou tellen van al die momenten dat het meer ging om te vluchten dan zou ik inmiddels… tja… wat zou ik dan…?! Dat soort gedachten gaan ook weer weg van het hier en nu.

Nu doe ik dat dus niet. Ik zit voor mijn laptop in mijn huiskamer met Rachmaninov op de achtergrond en uitzicht op mijn eigen “Central Park” (Ik ben net een week naar New York geweest en heb al weer een halve serie ‘Sex and the City’ gekeken, vandaar.) Het is herfst, het is bewolkt en de statige platanen aan mijn straat zijn vergeeld en worden kaler. Het is zondag. De buren onder mij hoor ik af en toe lachen; hun kinderen zijn op bezoek, zoals vaak op zondag.

Als kind al kon ik mij zo alleen en leeg voelen op dit soort zondagen. Veel buurtkinderen waren dan bij familie op bezoek. En als het slecht weer was zat er niet veel meer op dan beneden aan tafel of boven op mijn kamertje mijzelf te vermaken. Dit is althans hoe ik het mij herinner. Mijn vader met de krant op de bank, op de radio ‘Langs de lijn’ en mijn moeder in de keuken. Mijn zus? Geen idee. De hort op of op haar kamertje. Wellicht symbolisch voor mijn herinnering; zij was in mijn ogen zo goed in het zichzelf bezighouden, zichzelf richting geven.

Ik ben het “alleen-gevoel” vaak nog tegengekomen. Het idee dat iedereen het leuk heeft en dat ik van alles mis. Inmiddels ben ik gelukkig wat meer ervaren en weet ik dondersgoed dat het zo niet werkt. Ook met anderen afspreken of iets gaan doen kan zo níet zijn waar het om gaat. Ook dat kan alleen en vervreemdend voelen. Ook daar kan ik mijzelf in verliezen.

Op dit moment voelt het echter helder voor me. Ik adem, ik ben redelijk gezond, ik heb een inkomen, te eten en een dak boven mijn hoofd. Er is zelfs een “special guy” in mijn leven die graag met me wil “zijn”. En al heb ik niet dagelijks contact met veel vrienden; als ik tel bij hoeveel dierbare mensen ik terecht kan, dan heb ik een rijk leven.

Wat maakt dat ik nu zo helder zie waar het echt om gaat?! Okay; ik heb bewust weinig gepland dit weekend. En ook weet ik dat ik straks naar een concert ga en daarna mijn lieve vriend zal zien. Maar toch, nu de muziek afgelopen is, hoor ik het tikken van de klok, het geluid van de voorbijrijdende auto’s. Ik voel mijn ademhaling en zie mijzelf zitten, al typende. En ik voel me niet alleen.

Het wordt me steeds duidelijker dat het niet gaat over het inrichten en renoveren van mijn huis of andere “nog te doen dingen”. Dat het antwoord niet ligt in wat ik wil bereiken, bijvoorbeeld met mijn werkzaamheden. Of met zingen. Of met mijn vriend….

Altijd weer die vraag ‘Wat wil je Martin?’. Van mijn moeder, van vriendjes, mentoren, leraren. Mijn antwoord bleef uit. Ik blokkeerde. Stopte met ademen, met stromen, met leven zelfs bijna. Liet de ander het antwoord geven, met mij doen. Ik paste mij aan. En toch heb ik nog de neiging om die vraag aan mijzelf te stellen, tegen beter weten in.

Het gaat me daarentegen om vragen als: “Wat voelt goed?”, “Waar heb ik behoefte aan?”, “Wat inspireert me?”, “Wat brengt me tot dat wat ik wil?”.

Zoals nu dus bijvoorbeeld: gaan zitten en schrijven. Luisterend naar muziek. Of zoals gisteravond; haard aan, kaarsen aan, met een glas wijn wat meezingen met een CD en ondertussen wat filosoferen over ‘zijn en leven’.

Durven stil te zijn met en bij mezelf!

‘Je bent nooit wezenlijker, dieper jezelf,

dan wanneer je stil bent.’

Eckhart Tolle

Martin Brans

Amsterdam, 2 november 2009

Wil je reageren op dit verhaal?

Magazine 6