‘Bijna alle drama en verdriet in je leven

is veroorzaakt door uit te gaan van veronderstellingen en

het persoonlijk opvatten van woorden en daden’ 

Don Miguel Ruiz

(De Vier Inzichten.Wijsheid van de Tolteken, 2005)

Sinds weken word ik op allerlei manieren onderuitgehaald…

4 november 2009. Samen met een goede vriend genoten van een mooie opera; “L’elisir d’amore” van Donizetti. We rijden terug naar huis. In de hozende regen glijd ik uit op mijn fiets en kom bijna onder een tram. Niet de val of de schrik komen hard aan, maar de agressieve reactie van de trambestuurder en de boosheid van mij daar weer op. Later die week wil ik wederom iets te snel een stoep op – gefrustreerd omdat ik weer niet en niet snel genoeg een goede plek voor mijn fiets vind –  en forceer ik mijn lijf bij het bijsturen. Een dag later ga ik uit en dans zoals ik al heel lang niet – en misschien wel nooit – gedanst heb. Zo in het moment, zo zonder oordelen. Ik glijd echter wel uit en kom heel hard op mijn knieën en pols terecht. Voel niets en ga direct door met ‘uit mijn dak gaan’; de extase en die ene wodka-ijs zullen wellicht ook een rol spelen.

Naast fysieke tegenslagen, ga ik de laatste tijd ook emotioneel meerdere keren onderuit. Met name in mijn werk komt dat hard aan. Meerdere klanten die mij er op attenderen dat ik wel erg veel woorden gebruik. Erg confronterend omdat dit voor mij bekend en ongewenst gedrag is. Klanten die de behandeling stoppen of niets meer laten horen. Ik kan bedenken dat het niets met mij persoonlijk te maken heeft, maar dat voelt niet altijd zo.

Belangrijk is dat ik niet ga zitten worstelen met de reden waarom dit allemaal gebeurt; waarom ik word onderuitgehaald. Ik word niet onderuitgehaald. Ik laat me niet onderuithalen. Ik ga gewoon onderuit. Als ik impulsief ben en wat hard ga, als ik risico’s neem en alle controle loslaat is er gewoon meer kans dat ik uit balans raak en me bezeer.

Vroeger als kind had ik dat al. Leuk; trampolinespringen op mijn bed…even niet opletten…met mijn hoofd op het nachtkastje… en ja hoor; weer een gat in mijn hoofd! Niet echt een brokkenpiloot, maar wat onhandig. Tja, mijn sterrenbeeld is dan ook Weegschaal en ik mis een onderarm; bijna onmogelijk om in balans te zijn, laat staan me evenwichtig te voelen!

Het zijn dan ook niet de valpartijen of confrontaties die me onderuithalen, die me in de weg staan. Het zijn mijn vooroordelen over anderen en het beeld van mezelf. Mijn boosheid, frustraties en soms ook passiviteit. En ook mijn gedachten dat het wel aan mij zal liggen en dat ik degene ben die het beter moet doen.

Zonde van de energie! Tjemigdepemig; ik moet er toch eens mee stoppen mezelf aan te passen en vervolgens mezelf ook nog eens te straffen! Dan stoot ik mijn hoofd af en toe; So What?!

Laat ik vooral kijken naar wát mij eigenlijk van slag brengt,  mij boos of gefrustreerd maakt, mij depressief doet zijn.

Als ik daar echt tijd en ruimte voor maak door er voor te gaan zitten, over te schrijven, over te spreken dan zie ik direct wat er onder zit. Het zijn mijn onvolledigheden, mijn niet uitgekomen dromen en verwachtingen die ik niet onder ogen durf te komen.

Zien is één, maar het uitspreken of zoals nu opschrijven is wat anders. Het maakt me verdrietig, doet pijn, maar ik kan er gewoon naar kijken, er contact mee maken. Dit haalt me helemaal niet onderuit!

Ik ga maar weer wat meer tijd en plek maken om naar mijn onvolledigheden, maar ook mijn dromen te kijken. Als ik daarmee kan zijn, zal ik steeds meer evenwicht kunnen vinden. Een evenwicht niet zo zeer bedoeld als balans, maar als verbinding of contact. Een weegschaal beweegt immers alleen als er een verbinding is tussen de twee schalen. En het doel er van is het (af)wegen, niet het vinden van evenwicht.

Mijn “Levensdoel” dat ik eind 2007 tijdens een sessie in het kader van “The Journey” opschreef, verander ik dan ook maar meteen. Het gaat mij niet om ‘het vinden van balans’, maar om ‘het maken van contact, ondanks de onvolledigheden’!

Martin Brans     Amsterdam, 14 december 2009

Martin Brans (14 oktober 1966, weegschaal)

Na geroken te hebben aan diverse studies ben ik in 1993 afgestudeerd als logopedist. In mijn groepspraktijk in Amsterdam behandel ik met name ademhalings-, stem- en spraakproblemen. Ik heb me gespecialiseerd in het werken met zangers, acteurs en beroepssprekers. Hiernaast ben ik zanger en ontwikkeld op het gebied van klassieke zang tot stemimprovisatie.

Vanaf 1997 ben ik in toenemende mate deel gaan nemen aan de workshops van Stichting Mannenwerk en vanaf 2000 ben ik gestart om me actief voor het werk in te zetten. Naast bestuurlijke en administratieve taken ben ik sinds 2004 medebegeleider en bied ik lichaamsgerichte oefeningen aan vanuit ademen, stem geven en ”bewust-zijn”.

Mijn kennis en ervaring vanuit de muziek, de stemtherapie en het Mannenwerk probeer ik steeds meer te combineren, zowel in mijn persoonlijke ontwikkeling als in mijn werkzaamheden.

Voor 'het magazine' op deze website schrijven de vaste medewerkers regelmatig een tekst in de geest van wat het mannenwerk uitdraagt. Van Martin verscheen tot nu toe;

 Sinds weken word ik op allerlei manieren onderuitgehaald..

 zijn met wat er is

 en toen liepen we weer samen op

 '…pain is optional, Martin..'

 en toen was ie verdwenen