Home Stichting Mannenwerk, bestuur, medewerkers, geschiedenis Agenda 2013 met info over meerdaaagse workshops en avondsupportgroepen Nieuwsbrief, het laatste nieuws van Stichting Mannenwerk Magazine met actuele verhalen Mannenlinks, webadressen voor de man van NU! Contact met Stichting Mannenwerk   Home Stichting Mannenwerk op Facebook Contact Us
 

In het mannenwerk magazine aandacht voor bemoediging, kracht, inspiratie en bezieling.

 

Behalve nieuws over onze activiteiten, schrijven gasten, collega's, deelnemers, en een paar vaste medewerkers regelmatig teksten in de geest van wat het mannenwerk uitdraagt. 

 

Interview met Peter van der Weerd (student aan de faculteit Religiewetenschappen aan de Radboud Universiteit in Nijmegen) n.a.v. zijn onderzoek binnen mannenwerk, De bezieling van Jan Huinder (ex workshopleider), Martin Brans (medebegeleider mannenwerk) over 'aangeraakt', een verhaal over 'zielsverwantschap' van Jan Gits (deelnemer aan het laatste mannenweekend), een verhaal van Peter Derks (deelnemer o.a. de oud en nieuw workshop en supportgroep), Joan de Roos (deelnemer mannenwerk sinds 1979) met zijn nieuwe colomn, Jan Andreae (grondlegger mannenwerk) in De Duif en een recensie over de levendigheid van zomergast Marc Marie Huijbrechts Aandacht voor 'de aard van het mannenwerk'. Bevindingen door Peter van der Weerd (student  aan de faculteit Religiewetenschappen  aan de Radboud Universiteit in Nijmegen), onze 3 kernvragen aan Peter Rhewinkel (burgemeester Groningen) en Stef bos (zanger / tekstschrijver). Pappa, de eerste man in je leven! Verder een beeld van hoop gezien door Peter Adelaar , aandacht voor de film Howl en de nieuwe column van Joan de RoosIn dit magazine o.a.; Spiritualiteit & Mannenwerk door Johan van Breukelen, onze drie kernvragen aan Claire Felicie (fotografe), Ervaringsverhaal n.a.v het maart mannenweekend en de beelden van Peter de Kruif door Vivan Mell, de column van Joan de Roos, aandacht voor Trudes Hoenders, en 'het licht gezien' door Peter Adelaar.In dit februari-maart magazine o.a. Vivan Mell in gesprek met Sietse Dijkstra: "Mannen, zijn net zoals vrouwen, soms heel erg kwetsbaar en heel erg gekwetst", aandacht voor onze drie kernvragen aan Kader Abdolah (schrijver van het Boekenweek geschenk), Hendrik Grashuis & Johan van Breukelen schreven op verzoek voor het het Tijdschrift Raffia een artikel over mannenwerk anno 2011. Verder Welkom thuis Lars Mokveld, de mannen van het mannenwerk nu, GaySoul 2011 en de column van Joan de Roos  In dit wintermagazine o.a.aandacht voor onze drie kernvragen aan Margriet van der Linden (hoofdredactrice opzij), Antoine Bodar (priester in Rome), Arthur Japin (schrijver) en Jan dirk Veenstra een van de auteurs over een onderzoek en boek over jongensprostitutie.  Verder 'over Oud & Nieuw', Vroeger en Nu; wat doe je er mee? De nieuwe jaarkaart 2011 is uit, Thijs was ooit de jongste (11) deelnemer bij mannenwerk, een portret van hem nu en een artikel over het verschil tussen kloktijd en psychologische tijd.  In dit najaarsmagazine aandacht voor o.a. Bright Richards en zijn voorstelling 'As I Left My Father’s House’, een terugblik op het laatste mannenweekend 'seksualiteit & Innerlijke vrijheid', een verhaal uit Tanzania van Walter van Ruitenbeek, de supportgroep een verademing, en Peter Adelaar over;Mannen komen van Mars en Vrouwen van Venus.In dit zomermagazine aandacht voor o.a. Jens van Tright over zijn kracht en bezieling, Vaderdag en 'de handen van Pa', soms vriest het en ... een verhaal van Vivan en het beeldmerk van de stichting wat stelt het eigenlijk voor?In dit vooraars magazine aandacht voor o.a. Fatima Elatik over kracht en bezieling, Martin Brans over ballans, homoseksualiteit 'een roeping!', verhalen n.a.v. het 3e Gay Soul mannenweekend, Lingham expositie in Utrecht, de man en zijn lichaam een boek van Arie & Stephan en de zomerweek van mannenwerk met extra workshops!In dit jubileummagazine aandacht voor o.a. de kracht & bezieling van Jan Andreae Nu, de kunst en de hardcore business van het mannenwerk, Tijd voor de man van Nu!, 30 jaar mannenwerk  geschiedenis en het mannenwerk team van nu laat zich horen en zien.


Mannenwerk magazine 2012 met bijdragen van o.a. Arhur Japin, Joan de Roos, Stef Bos, Jan Huinder, Hendrik Grashuis, Johan van Breukelen, Peter de Weerd, Margriet van der Linden, Bright Richards, Peter Rhewinkel, Anthoine Bodar,
Het Mannenwerk Magazine in full colour is verschenen in een geprinte versie. Dit is een eenmalige uitgave in 2012.

Donateurs in 2012 van Stichting Mannenwerk krijgen dit magazine gratis thuis bezorgd.

Voor 25 euro (of meer) ben je al donateur en ondersteun je financieel ons werk. Wij gebruiken je bijdrage om bekendheid te geven aan het mannenwerk door middel van internet, onze website, advertenties in kranten en tijdschriften, mailings en flyers.
 

losse verkoop 10,- 

(+ € 2,50 -verzendkosten) 

Met dit bedrag steun je mannenwerk 

 

Steeds meer mannen weten daardoor de weg te vinden naar het mannenwerk. Met als doel: richting te geven aan je leven en in meer vrijheid stappen te zetten. Om met hart en ziel te kunnen doen wat jou in de wereld te doen staat!
 

Vul hieronder het formulier in en je ontvangt het Mannenwerk Magazine bij je thuis

    

Voornaam Achternaam Adres
Postcode 

Plaats  E-mail  

Stuur mij het magazine naar het ingevulde postadres

Ik maak    over op 

giro ING bank

6993391 Stichting Mannenwerk Amsterdam

 

o.v.v. 

 

magazine/ € 10,- (+ € 2,50-)

donateur 2012 € 25,- of meer

 

 

selectie uit magazines '09-'11Maatjes met je schaduw

Onderzoek Mannenwerk

De spirituele werking van een kring

De bezieling van Jan Huinder

Herfst

Aangeraakt korte film

De bezieling van Stef Bos

Babyboomer wordt wijzer

De bezieling van Peter Rehwinkel

Ware kunst komt uit ander bewustzijn

De bezieling van Claire Felicie

Schep gerust op over jezelf

Mannenwerk en Inspiratie

Sietske Dijkstra; Mannen zijn net als..!

De bezieling van Arthur Japin

Mannenwerk is van alle leeftijden

De bezieling van Jan Dirk Veenstra

De bezieling van Kader Abdolah

Handvest voor Compassie

De bezieling van Margiet van der Linden

klok & psychologische tijd

De bezieling van Antoine Bodar

Oud & Nieuw -Vroeger & Nu

De bezieling van Thijs

GaySoul

De bezieling van Bright Richards

Een mannenverhaal uit Tanzania

De bezieling van Jens van Tricht

De handen van Pa

Soms vriest het en soms

Homoseksualiteit; een roeping!

De bezieling van Fatima Elatik

We are stardust

Vader, zonder functie

De bezieling van Jan Andreae

Relax, nothing is under control!

De hardcore business van Mannenwerk

Alles is een oproep om te functioneren

Onze man in Afrika

De kunst van het Mannenwerk

Ogen zijn blind kijk met je hart

Niets moet Alles mag!

Vaderschap & Homoseksualiteit

Mannenwerk 30 jaar geschiedenis

Tijd voor de man van NU

A Jihad for love

Het mannenweekend van Kai

Pater van Kilsdonk

Afgelopen weekend en Nu?
Teksten ter inspiratie
Trio Thijs

 

 

Bijdragen o.a. van Jan Andreae, Trudes Hoenders, ervaringen van deelnemers aan de mannenwerk workshops en een interview met de voorzitter Hendrik Grashuis door Leander tijdhofGeïnspireerd  door een bijzondere en goedbezochte workshop in september over ‘ seksualiteit en innerlijke vrijheid’ besteden we in dit nummer  veel aandacht aan dit thema. We zijn blij dat we weer een aantal mannen bereid hebben gevonden om hun gedachten en ervaringen te delen over dit ingewikkelde onderwerp dat met alle levensthema’s verbonden is.  Frans Vosman zegt in het interview met Vivan terecht dat het een hele kunst is om voor je seksualiteitsbeleving passende woorden te vinden. We proberen in deze uitgave weer iets meer zicht te krijgen over de mogelijkheden, bezieling, kracht en bezinning n.a.v. dit  onderwerp.Met o.a. een interview met Hugo van win, Mannenwerk doet aan leiderschapstrainingen, kunst en meer.De ontmoeting met galeriehouder Johnny ten Theije was een mooie aanleiding om hem te vragen naar zijn  verhaal over zijn bezieling en zijn passie voor en zijn kijk op schoonheid.  Vivan Mell ging bij hem op bezoek.In samenwerking met  Robbert Overmeer hebben we de in dit voorjaar gehouden enquête uitgewerkt en de belangrijkste uitkomsten zijn in dit magazine te vinden.  Verder een overzicht van de activiteiten die we gepand hebben voor 2004. Het jubileumjaar van het Mannenwerk. Een feestelijk aanbod is het geworden met o.a. in maart een weekend in De Glind en 2 avonden in Centrum de Roos in Amsterdam over bezinning en ondersteuning met als titel ‘persoonlijk leiderschap’. Deze workshop gaat over dromen, verlangens, angsten, succes en falen en wordt geleid door  Eric den Heijer . In dit magazine kan je alvast lezen over zijn enthousiasme om deze workshop te leiden.   Jubileum nummer met bijdragen van Rob Tielman, Jan Andreae, Eric den Heijer, Lauk Woltering, Jotika Hermsen, Omar Nahas, Ali B, Vincent Duindam, Jan Rot, Pater van Kilsdonk, Rudolf Hunnink, Bob Fosko, Anja Meulenbelt, Johannes Daniel Heinzerling, Lars Mokveld, Henk Hannsen, Gijs Portengen, Ingeborg Bosch, Jan Willem den Boeft, Peter van Rooijen, Bram van Splunteren, Margot Klompmaker.

Archief Magazine 

 

Met een advertentie op deze plek sponsor je het mannenwerk. Wil je ook adverteren neem dan contact met ons op info@mannenwerk.nl

 

 

 

 

 

 

 

 


 

 

'afgelopen weekend en nu ?'

door Gerard

 

"En wat nu?" vroeg hij.  "En nu: niets. Dit ís het".

Impressies na het mannenweekend (april 2007) in de Glind.

Bijna was ik niet komen opdagen. In de week er voor had ik het wel helemaal gehad op mijn werk. Ik ben er  eerder voor gevraagd, voor deze laatste functie op interim basis. Nu na een jaar, maar eigenlijk al veel eerder, blijken de condities niet te deugen en wordt ik steeds aan het lijntje gehouden als ik klaag over de personele ondersteuning. De randvoorwaarden van de bazin  voor zich zelf staan voorop, daarna komt een hele tijd niets en daarna mag ik nog beperkt klagen.

Ik voelde me ook niet 'goed' op die vrijdag. Een paar dagen eerder had ik ook iets fouts gegeten, en dat moest er 's nachts allemaal uit, tot op de laatste stuiptrekkingen van maag en darmen. De week daarvoor dacht ik nog dat wel een soort van evenwicht had bereikt: in mijn gevoel (goed of slecht), in mijn energie (weer een beetje bijgetankt na twee weken met 50% arbeidsverzuim, dat scheelt). Het is altijd een beetje een precair evenwicht, zo goed ken ik mezelf wel onderhand, het is snel verstoord, een partij 'drammen' van mijn bazin als iets niet loopt zoals ze dat graag ziet, en mijn adrenaline loopt op, de ergernis neemt toe, het balen begint, ik kan op het werk wel een pokerface trekken, maar 's avonds zit het me dwars, letterlijk en figuurlijk. Mijn ademhaling zit dan te hoog, ik voel spanning in mijn buik. In regel heb ik dan niet het geduld om me toe te leggen op de juiste ontspanning, en mijn ademhaling omlaag te brengen. Het is veel gemakkelijker om dan een borrel in te schenken, en nog een, en te bedenken dat ze allemaal het 'langdurige heen en weer' mogen krijgen. Maar het is niet echt een oplossing, en de rekening komt al de volgende dag. Niet-fit gaan werken is nog minder leuk.

Ik geloof dat dit de vijfde keer is dat ik mee doe aan het Mannenwerk, en het is me steeds goed bevallen. Het effect verschilt wel per keer. De eerste keer (in 1996 geloof ik) had ik het na afloop helemaal te kwaad. Het kwam veel te dicht bij en het was te intensief voor waar ik toen was in de verwerking van mijn verleden. Op de weg terug, naar een barbecue in augustus bij een broer in Brabant ben ik maar gestopt langs de vluchtstrook voor een huilbui die niet meer op leek te houden. Daarna heb ik bij knooppunt Deyl maar de A15 naar het westen genomen, naar huis door een mist van water, om mijn vriendin te bellen of ze wilde komen.

Als ik nu kijk hoe het met me is na afloop, zo'n tien jaar later, dan is dat een wereld van verschil. Naast het 'mannenwerk' heb ik ook wel andere workshops gedaan, bijv. iets met en Sebastiaanweekend (wat erg tegen viel, omdat de heren psychologen trachtten met reeks van opdrachten iedereen over de 'rooie' te helpen) en therapie. Het mannenwerk is echter in die jaren wel een terugkerende constante geweest, om er een weekend tussen uit te zijn, om mijn gevoelige zelf weer terug te vinden en om me op te laden. Die effecten heeft het steeds gehad. Tijdens het weekend zelf is het af en toe wel zwaar: "Hoe lang is het nog tot zondagmiddag 16.00uur?" Het werken aan je zelf 'waar zit je nu, wat gaat er nu door je heen…?' kan zwaar zijn. Regelmatig stuit je op een vaag of minder vaag pijnlijk gevoel waar je liever van wég gaat, dat je liever even snel onderdrukt (zoals in het echte leven en zoals je van kind af aan is geleerd). Het kost moeite en durf om bij het pijnlijke gevoel te blijven, er naar te kijken, het toe te staan om er te mogen zijn , liever nog er midden in te gaan zitten. Het voelt naakt en kwetsbaar om zo voor je zelf te kijk te zitten. Maar iedereen zit er hetzelfde bij en iedereen spreek alleen voor zich zelf. Dat wordt goed bewaakt door de leiders.

"En wat nu?" was voor mij in een eerdere workshop al een zeer welkome en heldere vraag uit de groep. Ik zit hier nu wel met mijn pijn en verdriet, ik kom er bij, het is zo aanwezig als echte buikpijn, maar wat nu, hoe lang moet ik zo blijven zitten? Ik had deze vraag al iets eerder, maar ik dacht het antwoord te kennen: "..en nu… niets!. Dit is het, probeer bij het gevoel te blijven, je zult merken dat het langzaam lichter wordt, dat je het ergens een plek geeft, en daarna langzaam aan zwaarte verliest. Je zult het mogelijk vaker zo moeten doen, je bent er vaak niet in een keer vanaf".

Ik wist het omdat ik het ooit 25 jaar geleden bijna per toeval - en misschien ook niet zonder risico - zelf heb ervaren. Ik zat in mijn eerst baan als maatschappelijk werker, en na een half jaar ziek thuis, omdat alles op me af kwam. Ik durfde nauwelijks meer de straat op te gaan, laat staan naar mijn werk of met een client naar de Rechtbank. Ik ontwikkelde alleen op mijn zolderetage, een radeloze existentiele angst die alsmaar in heftigheid toenam en als een soort tornado om mij heen leek te groeien. Alle pogingen om de angst van me af te zetten mislukten, en ik werd steeds wanhopiger. Ten einde raad bedacht ik me (op basis van het geleerde principe: "om er uit te komen moet je er in gaan zitten") niet langer te verzetten en midden in de hel van angst te gaan zitten. Dat was eerst afschuwelijk maar ik hield vol, en langzaamaan werd de angst minder, ik kon er steeds beter naar kijken, ik kon er steeds beter in blijven, totdat het fenomeen vrijwel was uitgewoed. Een dergelijke aanval heb ik daarna nooit meer gehad. 

Soms zijn de leiders in mijn ogen te tolerant. Na zo'n 5 Workshops denk ik heel goed te weten wat de gehanteerde methodiek is. En m.n. nieuwkomers zie ik soms meer praten óver hun gevoelens en emoties maar ze niet werkelijk toelaten en voelen. Tijdens het laatste weekend zag ik - in de kleine groep - een deelnemer aldus steeds rakelings langs zijn gevoelens gaan, hij durfde niet of hij kon het niet. Ik wordt dan ongeduldig omdat ik meen te zien dat er iets niet goed gaat. In dit geval zag ik dat ook bevestigd omdat de man bleef praten over gevoelens als ideeën of abstracties, zoals hij zei dat hij "soms alleen maar liefde voelde, en even later alleen maar verdriet". Het is niet altijd eenvoudig om er bij te komen. Maar ik weet dat ik dan maar beter mijn mond kan houden.

En dan de grote groep, ja. Het zijn er elke keer wel erg veel in het begin (zo'n 26 mannen) en voor menigeen is zo'n grote groep een veelkoppig monster. Je weet nooit wie het vanaf welke plek opeens op jou gemunt blijkt te hebben, je maar vreemd vindt, je aanvalt en voor schut zet. Jaren heb ik gedacht dat vooral homo-mannen daarin uitblonken. Vroeger was ik ook altijd op mijn hoede in groepen, trok ik bij voorbaat een 'moeilijk' en wat ontoegankelijk gezicht om anderen af te schrikken of te ontmoedigen. Tegelijkertijd spiedde ik dan langzaam en onopgemerkt (naar ik dacht) in het rond, om deelnemers te traceren van wie het echte gevaar zou kunnen komen: dat zijn er meestal maar een paar, zij die het nodig hebben om zich snel te manifesteren (als ze te lang wachten worden ze zelf nerveus) en zij die nog banger zijn dan jij en juist daarom uit hun slof schieten. Voor deze personen bedenk je dan zo snel mogelijk een verdedigingslinie of een stevige altijd toepasbare antwoordzin. 

Mijn eigen 'thema' voor dit laatste weekend was "tot rust komen" na alle stress, hectiek en buikpijn van het werk. Tijdens een van de twee-gesprekjes in de grote groep kreeg ik te horen dat de ander mij daarmee als wat onverschillig beoordeelde. Het kan vreemd lopen. Hij vond juist dat iedereen er meer dan 100% voor moest gaan dit weekend. Ik dacht dat hij dat maar voor zichzelf zo moest invullen, maar niet voor mij.

Het 'tot rust komen' heb ik vooral ingevuld door me in de grote groep wat afwachtend op te stellen. Er zijn altijd mensen die er niet tegen kunnen te (moeten) wachten, en daarom maar snel het woord nemen. In deze situatie dus het woord nemen over 'zichzelf', hetgeen ik nog altijd wat egocentrisch vind: jezelf zo snel en klakkeloos in het midden plaatsen, zo ben ik niet opgevoed. Maar het kan ook het gevolg zijn van de spanning die m.n. in de grote groep met de tijd wordt opgebouwd. Zelf vind ik het wel prettig om mezelf een beetje te laten leiden, door de inleiding of de introductie, een stukje theorie over de (post reality integration

( PRI)  of iets wat erg herkenbaar is uit de levenservaring van een van de leiders. Hoe groter de herkenbaarheid hoe beter, bijvoorbeeld een tussenzinnetje als "Eigenlijk komen we hier in deze samenstelling bij elkaar, uit alle delen van het land, omdat we allemaal in meer of mindere mate emotioneel zijn verwaarloosd als kind. Anders kom je hier niet". Dat is ook een noemer die iedereen wel herkend: waar komt het vandaan / waarom is het überhaupt nodig dat je nu als volwassene nog met zaken worstelt (ouders, vrienden, relaties e.d) vanuit het miskende kind in je zelf?

Ik weet voor me zelf inmiddels vrij goed hoe het werkt. In reactie op de emotionele verwaarlozing die mij ten deel is gevallen, heb ik me (als gevoelig kind) jaren geleden al een soort harnas aangemeten, dat bestaat uit een houding van afstandelijkheid, schijnbare onverschilligheid en ook wel arrogantie. In discussies of gesprekken probeer ik te laten zien dat ik intelligent(er) ben, meer vanuit mijn eigen levenservaring kan vertellen, maar ik kan me ook simpel terugtrekken en me verschansen. Stilzwijgend (oordelend) observeren kan ik ook goed. Tijdens het laatste weekend heb ik moeten constateren dat ik het afgelopen jaar weer sterk heb teruggegrepen op oude verdedigingsmechanismen. Ik was, toe ik er heen reed, het gevoel van mezelf weer grotendeels kwijt als gevolg van de stress en drukte op het werk, de kritiek die ik kreeg (maar vooral mezelf toedichtte). Het gevoel het misschien niet te kunnen……

Bij mij werkt het dan zo dat de verdedigingsmechanismen me doen verstarren, me zelf vast zetten als een gespannen veer, niets stroomt meer behalve mijn eigen lichte vorm van hyperventilatie, waardoor ik niet meer bij mijn eigen gevoelens kan komen.

's Avonds thuis lukt het me niet me te ontspannen via meditatie of iets anders. Er is dan te veel onrust, gejaagdheid en vooral 'denken' om er niet met wat alcohol een deken over te leggen. Maar drank zet op zo'n moment alles zo mogelijk nog vaster, zo weet ik. 

Ik heb er dit weekend toch nog hard voor moeten werken, met aanvankelijke letterlijke buikpijn die in de weg leek te zitten om weer bij mijn echte gevoelens te komen. Soms dacht ik dat het niet zou lukken en wilde ik me terugtrekken en naar huis gaan. Maar het helpt als je de situatie lichter kunt maken. Ik herinner me nog dat ik in de pauze buiten in de zon tegen een deelnemer (Bart, ik vond hem leuker dan ik wilde toegeven) iets vertelde over de kleine groep waar ik in zat (zonder namen te noemen). "Ik zit in een klein groepje met iemand die de methode niet begrijpt, maar zich wel steeds profileert met een vorm van theatraal lijden. Ik houd daar niet van. Waarom lijdt hij niet zoals wij allemaal: rustig in stilte?" Daar kon Bart wel om lachen.

Aan het einde op zondagmiddag om 16.00uur was het mij alsnog redelijk zwaar te moede, maar de buikpijn was weg, en ik had duidelijk weer kontact met mijn gevoelens van dat moment. Bijvoorbeeld met het verdriet dat 'mijn ouders onbedoeld mij de ruimte tot voelen hebben ontnomen', dat ze dat met verbaal en psychische geweld hebben bestreden. Als in het Brabantse gezin waar ik uit vandaan kom een kind zat te "simmen" of te "sippen" vroeg mijn vader altijd op norse toon: "Wat is er met jouw?". Waarop het kind wijselijk antwoordde "Niets". Waarop mijn vader zei: "Nou, hou dan op met dat … (gedoe)".

Het leven is later jarenlang behelpen geweest als het om gevoelens ging: wat moet je er mee, ze te snel en te sterk wegdrukken dat heb ik gedaan, om later op een onverwacht moment te merken dat ze in je zelf letterlijk ontploffen, de woede van buiten naar binnen richten, omdat je je realiseert dat sommigen reacties te ver gaan en je slechts verder van huis brengen, om later te horen dat je 'depressief' bent. Om maar een variant te noemen.

Ik heb zelf het initiatief genomen om op zondagmiddag in de grote groep (algemene) afscheid te nemen. Ik had weer eens genoeg geleerd over mezelf en wilde daarmee graag voorlopig alleen zijn. Dat ging goed. De leiding steunde mijn manier zo weg te gaan, en voor mij was het een kleine overwinning buiten het mij veilige vertrouwde 'vierkant' van gedragingen.

Ook afscheid nemen van een groep heb ik van huis uit nooit geleerd.

Het 'tot rust komen' heb ik ook gedaan door in de groepen er wel bij te blijven, en niet op jacht te gaan naar iemand die ik misschien wel erg leuk zou vinden. Ik had het niet nodig, privé al genoeg relaties lopen in verschillende stadia van ontwikkeling of afbouw, en ik had het ook niet op kunnen brengen. Deze open en afwachtende houding is mij heel goed bevallen. Het geeft meer rust, je zegt tegen jezelf dat niets moet, het laat veel meer gebeuren wat er spontaan zal gebeuren of niet zal gebeuren. Je komt dan heel verschillende mannen tegen. Een man die me direct bij de kennismaking op vrijdagavond een enthousiaste lach toebedeelde (maar dat ging me even te snel), een ander die me in de loop van de workshop steeds meer leek te mijden. Wat had ik gedaan, te kritisch naar hem gekeken bij zijn uitspraken?, niet gereageerd op een toenaderingspoging?, ik wist het niet, maar ik hoefde het niet te weten. Het was goed zo.

Gerard, 21 april 2007.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De medewerkers

van Stichting Mannenwerk schrijven met regelmaat in de geest van het mannenwerk.

 

 

Robbert Overmeer

Robbert Overmeer

 

 

Johan van Breukelen

Johan van Breukelen

 

 

Vivan Mell

Vivan Mell

 

Martin Brans

Martin Brans

 

Hendrik Grashuis

Hendrik Grashuis

 

Walter van Ruitenbeek

Walter van Ruitenbeek

 

Walter van Ruitenbeek

Edgard Geurink