|
Met een zekere regelmaat bieden wij
supportgroepen voor mannen aan. Ik vind het altijd waardevol en
krachtig dat mannen regelmatig willen samenkomen om elkaar te
ondersteunen en inspireren. Ik weet dat ‘ondersteunen’ bij
sommige mannen een associatie met zwakte en afhankelijkheid kan
oproepen. Je ‘ondersteunt’ een gehandicapte die niet alleen de
trap op kan komen. Ik wil graag
een paar gedachten met jullie delen
over ‘autonomie’ en’ wederzijdse afhankelijkheid’;
‘Onafhankelijkheid’ is in onze westerse,
geďndividualiseerde samenleving een hoge waarde. Maar de
werkelijkheid is dat we voortdurend samenhangen met alles en
iedereen. Aan de eenvoudigste voorwerpen die wij dagelijks
gebruiken, een pen, een stoel, voedsel, kleding, computers, is een
hele geschiedenis en een hoop werk van anderen voorafgegaan. We
worden op een bepaald moment in de menselijke geschiedenis, op een
bepaalde plaats, binnen een bepaalde cultuur geboren. Als het goed
is worden wij letterlijk door de handen van anderen opgevangen als
wij geboren worden. Wij zijn geen ‘self-made’ mensen. Onze
onafhankelijkheid, onze autonomie, is voor een groot deel een
illusie. We staan in wezen maar zeer beperkt op onszelf. We worden
door anderen gedragen en wij dragen de anderen. Deze wederzijdse
afhankelijkheid heeft niets van doen met zwakte maar alles met
verbinding en kracht.
Al ruim dertig jaar lang breng ik elke zomer
ruim een week in stilte door in een klooster in Frankrijk. Ik
mediteer, wandel, zing en neem driemaal daags deel aan de
gebedsdiensten. Wat mij daar altijd goed doet en iedere keer ook
weer raakt, is dat ik een week lang deel uitmaak van een grote
gemeenschap. Ik ben niet iemand die zich snel overgeeft aan iets
of iemand en ik voel me in een grote groep mensen vaak wat
ongemakkelijk. Ik wil graag mezelf blijven en niet opgaan in een
massa. Wat dat betreft ben ik ook beďnvloed door onze geďndividualiseerde
samenleving. Toch ervaar ik in zo’n gemeenschap van broeders een
kracht die ik ook aantrekkelijk vind, een kracht die ik vaak ook
binnen de workshops van het mannenwerk ervaar.
Het is tegelijkertijd een kracht die ik een
beetje wantrouw. Als we met een groep mannen samenzijn op onze
workshops, ben ik geneigd er alert op te zijn dat het ‘contact
maken’ niet te veel verwordt tot een met elkaar
‘versmelten’. Want dat zou immers het zicht kunnen benemen op
de autonomie en de eigen verantwoordelijkheid van de mannen.
‘Verantwoordelijkheid’ is een belangrijk
begrip dat aan het begin van onze workshops vaak krachtig wordt
neergezet. Binnen de workshops en in ons dagelijks leven blijkt
het een stevig en heilzaam handvat; Als we beseffen dat alles wat
we voelen, denken, verlangen, kortom, alles wat er in ons omgaat,
in eerste instantie van onszelf is, dan volgt daaruit dat we daar
ook de volledige verantwoordelijkheid voor kunnen nemen. Meestal
komen er op een workshop dan wel opmerkingen in de trant van:
‘het is wel erg zwaar om altijd maar verantwoordelijk te moeten
zijn!’
Zonder een zekere mildheid ten opzichte van
je eigen beperkingen en onvolkomenheden zou het inderdaad niet te
verdragen zijn. Hoewel we het principe van de eigen
verantwoordelijkheid hoog hebben, is er binnen het mannenwerk
altijd veel respect voor de menselijke tekortkomingen. En terecht!
Het lukt ons
meestal wel om wat meer inzicht te krijgen in hoe we in elkaar
zitten en waar bepaalde heftige gevoelens vandaan komen. We hebben
langzamerhand ook steeds beter geleerd om wat vaker gewoon maar te
voelen wat we te voelen hebben en te beseffen dat veel van onze
heftigheden te maken hebben met een oud verhaal. Soms lukt het ons
vanuit de inzichten stappen te zetten maar soms lukt het ons ook
niet, of niet altijd. Soms zijn mensen gewoon even alles vergeten
wat ze over zichzelf dachten te weten. Op die momenten kan de
verantwoordelijkheid wel weer eens te zwaar voelen en ons juist
hinderen.
Een stem van buitenaf kan soms nodig zijn om
je te herinneren aan wie je eigenlijk bent.
Op onze workshops of tijdens onze andere
groepsactiviteiten kunnen mannen zichzelf en elkaar weer
herinneren aan wie ze eigenlijk zijn en hoe ze weer contact kunnen
maken met wat er van binnen leeft, met hun pijn, hun levenskracht
en hun liefde.
‘Verantwoordelijkheid
nemen voor je eigen leven’ is eigenlijk heel goed te doen als je
tegelijkertijd
blijft beseffen dat je eigen leven niet op zichzelf staat,
maar altijd verbonden is met een groter geheel.
|
