ruimzicht

©1993 Johan van Breukelen

‘We are Stardust’

Joni Mitchell

8 februari 2010

De dagen worden weer langzaam langer en lichter. Deze week voor het eerst sneeuwklokjes gezien. Op een beschutte plek in het bos groeiden ze dwars door de sneeuw heen. Wat een bemoedigende gedachte dat de cyclus van het leven gewoon door gaat. Dat we daar allemaal deel van uit maken. Deel van een groter geheel. Van het heelal.

Dit klinkt voor sommigen misschien wel te groot en te ‘verlicht’. Vaak plaatsen we een begrip als ‘verlichting’ buiten onszelf.  Dat is iets voor hele bijzondere, wijze en heldere mensen die veel gemediteerd hebben. Ik denk dat iedereen verlicht is! We zijn alleen niet altijd wakker genoeg om dat voortdurend te zien.

Deze week sprak ik met mijn 17 jarige dochter over wat nou ‘werkelijkheid’ is. Uiteindelijk brachten we de werkelijkheid terug tot dat we allemaal moleculen zijn: de mensen en de dingen. Afhankelijk van de bewegingen nemen ze hun eigen vorm aan; een stoel, een poes, een plant, een mens etc. Zij vond dat een ontmoedigende gedachte. ‘Wat stelt het dan allemaal nog voor! Wat stel ‘ik’ dan nog voor?

Ik las in een interview met een astronoom: ‘Wij zijn sterrenstof ! De atomen in ons lichaam hebben hun oorsprong in het inwendige van andere sterren. Joni Mitchell zong het in 1969 al in de song ‘Woodstock’- We are stardust, we are golden. We zijn inderdaad een met het heelal; we bestaan uit dezelfde bouwstenen!’

Tijdens de laatste workshop die ik leidde voor Stichting Mannenwerk hoorde ik mezelf een keer zeggen: ‘Ik ben voor de duvel en z’n ouwe moer niet bang!’.  Wat voor mij betekende dat ik me helemaal voor alles en iedereen kon openen, dat er alle ruimte was, zoals een sterrenhemel bij een heldere nacht.

Ik heb heel lang in mijn leven niet echt naar de sterrenhemel durven te kijken, bang om ‘mezelf’ daarin te verliezen. Het was me veel te ruim daarboven! Dat volstrekte alleen zijn in de oneindigheid. Hier beneden was het me trouwens vaak ook te benauwd, vooral in groepen! Ook hierin kon ik mezelf kwijtraken.

Halverwege die workshop realiseerde ik me dat ik ook nog in een chemokuur zit. Ik voelde wat het voor impact het op me heeft. Regelmatig urenlang aangesloten te zijn op een infuus met gif. En al maanden lang te voelen hoe de bouwstenen van mijn lichaam worden afgebroken.

Ik heb nu elf van de twaalf behandelingen achter de rug. Mensen om me heen reageren enthousiast: Nu nog maar een! Het is een prettig vooruitzicht, dat zeker. Maar eigenlijk ben ik daar niet zo mee bezig. Elke dag is er een! Elke dag moet je er weer iets van maken.

En wat kan een mens over een geestkracht beschikken! Ik heb het tijdens de vierdaagse workshop aan den lijve ervaren: met twee en twintig mannen in de leeftijd van zeven en dertig tot een en zeventig jaar. Samen achttienhonderd en zes en tachtig jaar aan wijsheid en ervaring. Het samenzijn als bron van inspiratie. De wereld in een notendop. Binnen een structuur van ruimte, liefde en aandacht. Door in die ruimte te zijn met alles wat er is voelde ik me aangesloten op het universum. Het heelal!

Uiteindelijk gaat het om de ruimte en het vermogen om werkelijk contact te maken met ‘wat er is’ en daarmee te ‘zijn’. We leven vaak in het misverstand dat het allemaal nog moet gaan gebeuren, terwijl als je goed kijkt en luistert gebeurt het waar je bij staat!

Over ‘zijn met wat er is’ bestaat vaak het misverstand dat het iets passiefs zou zijn. Alsof je je er bij neer legt zoals het is. Ik zie het ‘zijn met wat er is’ als een energieke staat van wakker en ‘in beweging zijn’, die je wat mij betreft ook ‘verlichting’ kan noemen.

De energie zit voor mij in de schijnbare tegenstelling: Het is goed zoals het is! En: Alles kan beter! Aan de ene kant is alles zoals het is, inclusief honger in Afrika, de aardbeving in Haïti, kanker en oorlogen! Aan de andere kant is er ook altijd een innerlijke drang (of noem het een universele oproep) tot verbetering en verandering.

Het is nooit alleen of het een of het ander. Door beide kanten samen te brengen maken we een nieuwe ruimte met meer vrijheid. Dit kan ons er toe aanzetten om de wereld beter te maken. In feite doen we dit al door ons hiervan bewust te worden: ‘Geen stap die je zet laat de wereld onveranderd!’.

Ik denk dat we voor een groot deel onze eigen, en onze gezamenlijke werkelijkheid creëren. En dat de waarheid in ‘ons midden’ ligt. Daar waar ons hart zit. Onze liefde.

Johan van Breukelen

Utrecht 8 februari 2010