|
Openheid,
liefde tussen mannen en creativiteit
een verhaal vanuit Tanzania
Op het moment dat Johan mij vraagt om wat te
schrijven voor het magazine voor het Mannenwerk ben ik niet in
goede doen. Ik voel me onveilig in een vreemd land en mis mijn
vrienden. Ik realiseer me dat e.e.a mede te maken heeft met een
oud verhaal (oude pijn). Op de belangrijkste aspecten in mijn
leven, die ook nog eens nauw met elkaar verbonden zijn, weet en
voel ik me beperkt.
Nog een kleine 2 maanden te gaan.
 Openheid
Ik ben eigenlijk mijn hele leven bezig geweest om me te openen voor mezelf
en voor mensen om mij heen. En ik heb mensen geholpen om zich te openen voor
zichzelf en voor de mensen om zich heen. Deze aspecten speelde voor mij ook
altijd een centrale rol in mijn werk voor Stichting Mannenwerk.
Hier in Tanzania is het juist ‘not done’ om te laten zien wat er werkelijk
in je omgaat. Negatieve gevoelens, als irritatie of verdriet zijn uit den boze.
Als ik me soms toch geďrriteerd toon omdat mensen niet doen wat afgesproken is
of omdat de bureaucratie werkelijkheid absurde vormen begint aan te nemen of
gewoon omdat ik even niet in goede doen ben dan wordt het stil om me heen. Snel
verder op een ander onderwerp. Mijn verdriet houd ik maar binnen want daarmee
maak ik me kwetsbaar.
Wel heb ik het gedichtje hiernaast geschreven en een tijd opgehangen in ons
kantoor.
Liefde tussen mannen
Zoals ik in mijn vorige stukje vanuit Tanzania voor het mannenwerk schreef
is homoseksualiteit in Tanzania zo goed als onzichtbaar (lees het interessante
verhaal Silence
in Africa van Richard Ammon. Logisch aangezien er een gevangenisstraf op
staat van tussen de 6 (op het vaste land) en 30 jaar (op Zanzibar). Het is een
van de redenen waarom ik me hier altijd onveilig voel.
Toch zijn er moedige mensen hier in Tanzania die zich inzetten voor het
decriminaliseren van homoseksualiteit in Tanzania. We hebben contact met de
organisatie CHRP (Center for Human Rights Promotions) in Dar es Salaam die zich
onder andere inzet voor de rechten van LGBT (Lesbians, Gays, Bisexuals and
Trangenders). Deze organisatie heeft
een schaduw rapport geschreven voor de UN Human rights commity over de The
Violations of the Rights of Lesbian, Gay, Bisexual, Transgender
Persons in The United Republic of TANZANIA. Sharing Worlds Tanzania heeft
van VSO geld gekregen om een ontmoeting tussen deze organisatie en Sharing
Worlds te organiseren als voorbereiding op het werken met deze vergeten (of
eigenlijk bewust overgeslagen) doelgroep op het gebied van Hiv-preventie.
Juist hier in Tanzania waar de liefde tussen mannen zo’n groot taboe is heb ik
gezien hoezeer mijn hart ligt bij homo- en mannenemancipatie.
 Creativiteit
Als je hier naar jonge kinderen kijkt zie je dat ze van nature
speels en creatief zijn. Hoe komt het dan toch dat volwassen hier
zo weinig creatief zijn? Men doet de dingen hier zoals het hoort,
zoals men het gewend is en men is niet gewend zelf na te denken en
creatieve oplossingen te bedenken. Het klinkt niet aardig en er
zijn ongetwijfeld uitzonderingen maar in de grote lijn klopt het
helaas. Een klein onbelangrijk en onbeduidend voorbeeld ervan was
toen wij vorig jaar de staf en het bestuur wilden uitnodigen voor
een etentje na de jaarlijkse vergadering. Wij stelde de pizzeria
voor maar al snel kwam de vraag of ze daar ook kuku na chipsi (kip
met patat, het nationale gerecht) hadden. Toen we antwoorden dat
ze dat daar niet hadden, zagen ze er maar van af en kozen ze voor
een restaurant wat wel kuku na chipsi serveerde.
Het heeft waarschijnlijk te maken met het
onderwijssysteem in Tanzania. Paulo, mijn directe Tanzaniaanse
collega en samenwerkingspartner, heeft tegenwoordig de uitspraak;
‘I was born intelligent but education ruined me’. Ik ben bang
dat het voor veel mensen opgaat in Tanzania. Op school schrijft de
leraar op bord en de leerlingen nemen het over. Het onderwijs is
gericht op kopiëren ipv zelf nadenken en creativiteit.
Het is dan ook een belangrijk onderdeel van het werk van Sharing
Worlds werk om creatief te zijn en daarmee een voorbeeld en de
kracht en creativiteit te stimuleren die van oorsprong in een
ieder zit.
Ik zie er naar uit daaraan vanuit Nederland
te blijven bijdragen want Tanzania en de mensen in Tanzania hebben
me wel geraakt.
Maar
eerst wil ik mij laven aan de openheid, liefde (tussen mannen) en
de creativiteit onder mijn vrienden en o.a. het mannenwerk.
(Christmas
tree in Tanzania)
 klik
hier voor actuele informatie
september 2009
Beste mannen in Nederland,
11 maanden woon en werk ik nu samen met mijn
vriend Lars Mokveld in Dodoma de hoofdstad van Tanzania. We werken
daar voor Stichting Sharing Worlds, een NGO die lokale groepen
ondersteunt op het gebied van hiv/aids en armoede bestrijding. 11
zware maanden, 11 mooie maanden, 11 inspirerende maanden, 11
schokkende maanden etc.
11 mooie maanden
Het is bijzonder om de kans te hebben in een
totaal ander land en andere cultuur te leven. Als ik om me heen
kijk is alles anders. Bijvoorbeeld als je een groepje vrouwen in
kleurrijke traditionele doeken gewikkeld en op hun hoofd vel
gekleurde emmers langs een zanderige weg ziet lopen. Of het feit
dat, nu het bij jullie herfst wordt, het hier zomer wordt en elke
dag weer warmer. Of de Massai in hun traditionele kleding met
speer maar ook een mobiele telefoon. Of de kar op de weg die
voortgetrokken wordt door een os, tussen alle auto’s, fietsers
en gammele bussen in. Of de jongeman die met zijn fiets volgeladen
met houtskool een heuvel op probeert te fietsen. Of de oude
dametjes die bedelend door de stad gaan om hun maaltje van vandaag
bij elkaar te verkrijgen. Waar je ook kijkt, alles is anders, soms
mooi, soms gruwelijk, maar altijd anders.
11 zware maanden
Het zwaarst vind ik hier het gemis van mijn
vrienden en vriendinnen, mijn familie en het (openlijke)
homoleven. Onder mijn vrienden valt voor mij ook het mannenwerk.
Voor dat ik wegging uit Nederland had ik nog wel ideeën om
het mannenwerk met mij mee te nemen en hier een plek te geven.
Echter het leven is hier zo gericht op puur overleven dat ik
allerlei zaken uit het mannenwerk niet kan combineren met het
leven hier. Wel voor met eigen persoonlijk leven, in die zin vind
ik het leven hier vaak een grote workshop vol heftige emoties,
toppen en dalen. Maar niet voor de maatschappij hier in Tanzania,
voor zoverre ik daar zicht op kan krijgen.
En homoleven is hier zeer onzichtbaar (en ik
heb er een neus voor J
). Mannen ontmoeten elkaar vooral via internet, maar wegens het
enorme taboe en zelfs gevangenisstraf van enkele jaren tot 30 jaar
is dit zelfs zeer beperkt. Er zijn geen homokroegen of disco’s
of ontmoetingsplaatsen. Onlangs hebben we hier thuis op dvd
Brokeback Mountain weer gezien. Wat zou het goed zijn als er
zo’n film over het homoleven hier in Tanzania gemaakt werd. Goed
om iets zichtbaar te maken en daarmee er ook ruimte voor te maken,
eigenlijk ook een kernwaarde uit het mannenwerk. Op onze blog
schrijf ik iets over een van onze weinige homo-ervaringen hier in
Tanzania: http://sharingworlds.nl/blog/?p=90
11 schokkende maanden
Zowel bij onze vrienden en familie in
Nederland als hier in Tanzania zijn het schokkende maanden
geweest. Ik heb geloof ik nog niet een jaar in mijn leven
meegemaakt (behalve mijn jongste kinderjaren natuurlijk) waarin er
zoveel schokkende zaken hebben plaatsgevonden. Het dieptepunt was
wel het overlijden van onze buurvrouw en goede vriendin hier in
Tanzania, Saskia Tien, als gevolg van een afschuwelijk
verkeersongeluk.
11 inspirerende maanden
Het is inspirerend om dichtbij mensen te
mogen zijn die in zware omstandigheden iets aan hun leven en aan
de levens van de mensen om hun heen proberen te verbeteren. Ik
moet dan bijvoorbeeld denken aan ons bezoek aan Matumaini (hoop),
een groep van mensen met hiv of aids die zich hebben verenigd om
elkaar te ondersteunen en te strijden tegen onwetendheid en
vooroordelen op het gebied van hiv en aids. De groep wordt geleid
door Veronica een bijzondere krachtige 55 jarige (wat hier een
zeer respectabele leeftijd is) weduwe met prachtige grote
stralende ogen. De openheid van haar en de groep over hun ziekte
is waarschijnlijk het krachtigste instrument in hun strijd. Naar
aanleiding van vragen van ons kwam een potje met haar medicijnen
op tafel. Mede dankzij de Bill Gates Foundation en George W. Bush
zijn deze medicijnen hier in Tanzania gratis verkrijgbaar. Echter
het vervoer elke maand heen en terug naar Dodoma waar het
ziekenhuis staat waar ze de medicijnen kunnen krijgen is niet
gratis. Het kost hen 5.000 Tanzaniaanse Shillings per keer wat
gelijk staat aan ongeveer 3 euro. Zoals bekend is ook goede en
evenwichtige voeding van groot belang voor mensen met hiv en aids.
Ze zijn hier aangewezen op dat wat hun kleine akkertjes oplevert.
Ondanks dit soort moeilijkheden weten ze zich te redden en ook nog
iets voor hun omgeving te betekenen. De persoonlijke inzet, kracht
en levenslust is dan ook zeer inspirerend.
Het is onmogelijk om in een stukje tekst voor
op internet alles te beschrijven maar ik hoop dat bovenstaande een
beetje een beeld geeft.
Een hartelijke groet, aan het begin van de
zomer in Tanzania (september 2009),
Walter
www.sharingworlds.nl
|
Prachtige
ansichtkaarten van Sharing Worlds
Walter van Ruitenbeek maakte tijdens zijn verblijf in
Tanzania vele foto's. Voor de door Sharing Worlds uit te
geven ansichtkaarten heeft hij hieruit een selectie gemaakt
van de 3 onderstaande prachtige foto's.
Sharing Worlds biedt sets van 6 (2 x 3) uitklapbare
kaarten (14,5 x 14,5 cm) incl. envelop voor € 9,50 per
set.
Als u bestelt en betaalt voor 30 november 2009 dan
betaalt u geen verzendkosten en krijgt u de kaarten in de
eerste week van december thuis gestuurd.
Bestellen (en meer informatie) doet u gemakkelijk op
onze website KLIK
HIER
Kent u
mensen die wellicht ook geďnteresseerd zijn in deze
aanbieding,
stuur dan gerust deze mail naar hen door!
|
|
