Home Stichting Mannenwerk, bestuur, medewerkers, geschiedenis Agenda 2013 met info over meerdaaagse workshops en avondsupportgroepen Nieuwsbrief, het laatste nieuws van Stichting Mannenwerk Magazine met actuele verhalen Mannenlinks, webadressen voor de man van NU! Contact met Stichting Mannenwerk   Home Stichting Mannenwerk op Facebook Contact Us
 

In het mannenwerk magazine aandacht voor bemoediging, kracht, inspiratie en bezieling.

 

Behalve nieuws over onze activiteiten, schrijven gasten, collega's, deelnemers, en een paar vaste medewerkers regelmatig teksten in de geest van wat het mannenwerk uitdraagt. 

 

Interview met Peter van der Weerd (student aan de faculteit Religiewetenschappen aan de Radboud Universiteit in Nijmegen) n.a.v. zijn onderzoek binnen mannenwerk, De bezieling van Jan Huinder (ex workshopleider), Martin Brans (medebegeleider mannenwerk) over 'aangeraakt', een verhaal over 'zielsverwantschap' van Jan Gits (deelnemer aan het laatste mannenweekend), een verhaal van Peter Derks (deelnemer o.a. de oud en nieuw workshop en supportgroep), Joan de Roos (deelnemer mannenwerk sinds 1979) met zijn nieuwe colomn, Jan Andreae (grondlegger mannenwerk) in De Duif en een recensie over de levendigheid van zomergast Marc Marie Huijbrechts Aandacht voor 'de aard van het mannenwerk'. Bevindingen door Peter van der Weerd (student  aan de faculteit Religiewetenschappen  aan de Radboud Universiteit in Nijmegen), onze 3 kernvragen aan Peter Rhewinkel (burgemeester Groningen) en Stef bos (zanger / tekstschrijver). Pappa, de eerste man in je leven! Verder een beeld van hoop gezien door Peter Adelaar , aandacht voor de film Howl en de nieuwe column van Joan de RoosIn dit magazine o.a.; Spiritualiteit & Mannenwerk door Johan van Breukelen, onze drie kernvragen aan Claire Felicie (fotografe), Ervaringsverhaal n.a.v het maart mannenweekend en de beelden van Peter de Kruif door Vivan Mell, de column van Joan de Roos, aandacht voor Trudes Hoenders, en 'het licht gezien' door Peter Adelaar.In dit februari-maart magazine o.a. Vivan Mell in gesprek met Sietse Dijkstra: "Mannen, zijn net zoals vrouwen, soms heel erg kwetsbaar en heel erg gekwetst", aandacht voor onze drie kernvragen aan Kader Abdolah (schrijver van het Boekenweek geschenk), Hendrik Grashuis & Johan van Breukelen schreven op verzoek voor het het Tijdschrift Raffia een artikel over mannenwerk anno 2011. Verder Welkom thuis Lars Mokveld, de mannen van het mannenwerk nu, GaySoul 2011 en de column van Joan de Roos  In dit wintermagazine o.a.aandacht voor onze drie kernvragen aan Margriet van der Linden (hoofdredactrice opzij), Antoine Bodar (priester in Rome), Arthur Japin (schrijver) en Jan dirk Veenstra een van de auteurs over een onderzoek en boek over jongensprostitutie.  Verder 'over Oud & Nieuw', Vroeger en Nu; wat doe je er mee? De nieuwe jaarkaart 2011 is uit, Thijs was ooit de jongste (11) deelnemer bij mannenwerk, een portret van hem nu en een artikel over het verschil tussen kloktijd en psychologische tijd.  In dit najaarsmagazine aandacht voor o.a. Bright Richards en zijn voorstelling 'As I Left My Father’s House’, een terugblik op het laatste mannenweekend 'seksualiteit & Innerlijke vrijheid', een verhaal uit Tanzania van Walter van Ruitenbeek, de supportgroep een verademing, en Peter Adelaar over;Mannen komen van Mars en Vrouwen van Venus.In dit zomermagazine aandacht voor o.a. Jens van Tright over zijn kracht en bezieling, Vaderdag en 'de handen van Pa', soms vriest het en ... een verhaal van Vivan en het beeldmerk van de stichting wat stelt het eigenlijk voor?In dit vooraars magazine aandacht voor o.a. Fatima Elatik over kracht en bezieling, Martin Brans over ballans, homoseksualiteit 'een roeping!', verhalen n.a.v. het 3e Gay Soul mannenweekend, Lingham expositie in Utrecht, de man en zijn lichaam een boek van Arie & Stephan en de zomerweek van mannenwerk met extra workshops!In dit jubileummagazine aandacht voor o.a. de kracht & bezieling van Jan Andreae Nu, de kunst en de hardcore business van het mannenwerk, Tijd voor de man van Nu!, 30 jaar mannenwerk  geschiedenis en het mannenwerk team van nu laat zich horen en zien.

Magazine 5 / 2004

online sinds 12-01-2009

van de redactie
de man in de wereld
Rob Tielman
Lauk Woltring
Jotika Hermsen
Omar Nahas
Pater van Kilsdonk
Vincent Duindam
Jan Rot

Rudolf Hunnik
Bob Fosko
Anja Meulenbelt
Henk Hanssen
Ingeborg Bosch
Jan Willem

Gijs Portengen
Peter van Rooijen
Bram van Splunteren

 

 

 

 

De man in de wereld en de wereld in de man

Anja Meulenbelt

 

Logboek 8 september 2004: Ik ben met Jan mee wel eens een keer gast geweest bij een bijeenkomst van Stichting Mannenwerk. De enige vrouw tussen 70 mannen. Het was Jan’s idee. Ik had hem al vaker meegenomen naar vrouwengroepen, een man om op te oefenen. Dan mochten de vrouwen alles, maar dan ook echt alles aan hem vragen - alles wat je van mannen wilt weten en nooit durfde te vragen. Leuke sessies waren dat. Dus toen vroeg Jan mij mee voor een mannenweekeinde. En zat ik daar: alles wat je aan vrouwen zou willen vragen maar nooit durfde. Het ging veel over hun moeders. Johan van de Stichting Mannenwerk vroeg me om een kort stukje voor hun jubileummagazine over drie vragen: waar haal jij de kracht en bezieling vandaan? Wat hebben mannen in deze tijd nodig? Wat staat de man in deze tijd te doen? Ik kon helemaal niks bedenken, zulke grote algemene vragen, mijn kop bleef maar leeg. Ik vergat tot twee keer toe, Johan bleef maar aandringen, dat de deadline al was verstreken.Vanochtend wakker geworden bedacht ik dat ik een stukje moest schrijven over mijn vader - als antwoord op de vragen waar ik geen antwoord op heb.

 

“VADER” door Anja Meulenbelt

Eerlijk, ik wilde wel maar ik kon niets beginnen met de vragen die me werden toegestuurd. Wat hebben mannen in deze tijd nodig? Wat staat de man in deze wereld te doen? Het probleem is niet alleen dat ik niet graag anderen voorschrijf wat ze doen moeten, ik merk ook dat ik niet meer over mannen denk alsof het één groep is, laat staan dat ik een beeld krijg bij ‘de man’.

 

Dat was eens wel anders. Nadat we het – lang geleden – in links voornamelijk hadden over ‘het systeem’, ‘het kapitalisme’ en ‘de maatschappij’ als wortel van al het kwaad was ik erg tevreden om met de opkomst van het feminisme ‘de mannen’ te ontdekken als doelwit voor mijn woede. Meteen maar alle mannen. Na al het gewauwel over het patriarchaat was het erg verfrissend om de boosdoeners concreet aan te kunnen wijzen. Ik was een jaar of tien kwaad en knapte er erg van op. Wat nam ik mannen zo kwalijk? Het was een hele reeks van dingen: vrouwen voor je laten zorgen en daar dan ook nog neerbuigend over doen, over ‘huisvrouwtjes’, linkse, zoge naam de progressieve mannen met hun mond vol van emancipatie, die ondertussen vrouwen nog steeds beoordeelden naar het nut dat ze voor hen hadden, seksueel aantrekkelijk en beschikbaar, of niet. Het hebben over een socialistische toekomst en ondertussen niet eerlijk delen als het ging om werk en zorg voor de kinderen en het huishouden. Dat vonden de revolutionairen beneden hun stand, maar iemand moest het doen. Dan de vrouwen maar. Die deden het vanzelf. Maar eigenlijk was ik vooral kwaad om nog iets anders.

Ik heb Gerard Durlacher nog gekend, de schrijver, die als jonge man Auschwitz had overleefd. Die schreef daarover een prachtig en schrijnend boekje, Strepen aan de hemel. Eens zag hij boven het kamp verkennings-straaljagers, en hij dacht, nu hebben ze het gezien, nu weten ze het, nu komen ze ons helpen. Maar er gebeurde niets. Dit is de grootste eenzaamheid, erger dan weten wat andere mensen je aan kunnen doen. De omstanders: ze weten het, ze zien het, ze doen niets.

Misschien klinkt het te dramatisch om een vergelijking te maken. Maar ik kwam uit een gewelddadig huwelijk met een man die mij en mijn zoontje bedreigde. Daar ben ik aan ontsnapt. Maar teruggekomen in de gewone wereld na een extreem isolement merkte ik dat ik dat verhaal niet aan mannen kwijt kon, ook niet aan de mannen die mijn geliefden waren, die heel nabij waren in principe. Als ik de vraag maar bevestigde: ik ben toch niet zo? dan was verder alles wel in orde. Dat waren ándere mannen, daar hadden zij geen boodschap aan.

 

Later veel later, na een tamelijk stevige crisis in mijn leven, scheiding, baan kwijt, overgang, lag ik bij de therapeute op de bank. Voor het eerst. Ik die al twintig jaar lang hulpverleners les gaf had nu zelf hulp nodig. En ja hoor, daar was mijn vader. Niet de norse, autoritaire, afstandelijke vader die ik inmiddels al vele jaren niet had gezien, maar de vader uit mijn allereerste jaren die ik was vergeten. Toen hij nog lief voor me was, me op zijn schouders nam als ik moe was en die op het strand een fort voor me bouwde van zand waar we dan samen op stonden tot de golven te hoog kwamen en hij me optilde en veilig naar het droge droeg. God wat had ik die vader gemist. Ik huilde daar op die bank mijn oren nat.

 

Twintig jaar had ik hem niet gezien. Ik had hem nog een brief geschreven, jaren daarvoor, toen mijn moeder, zijn ex, op sterven lag. Ik dacht: al haatten ze elkaar, je moet toch niet in de krant hoeven lezen dat de moeder van je kinderen dood is. Geen antwoord. Ik dacht dat ik het op gaf. Maar een man, een vriend van me, zei: ga toch eens naar hem toe. Hoe oud is hij? Over de tachtig? Je hebt niet veel tijd meer. Straks is hij dood en dan spijt het je dat je het nooit meer geprobeerd hebt. Die vriend moest iets doen waar hij helemaal geen zin in had. Hij moest naar de huisarts om te gaan vragen om antidepressiva. Dat leek mij nou een klusje van niks, maar hij zag er erg tegen op. Na een paar glazen wijn te veel maakten we een deal. Als hij naar de huisarts zou gaan zou ik mijn vader schrijven. Een paar dagen later lag er een envelop in de bus met een kopietje van een recept. Toen moest ik wel.

 

Binnen twee dagen had ik antwoord. Ik herkende het handschrift op de envelop na twintig jaar nog steeds.

Ik nam een flinke bel jenever en maakte de envelop open. Een korte maar vriendelijke brief, lieve Anja, ja, hij wilde mij ook graag zien, en er onder stond: je vader. Ik maakte een kopie ervan voor de vriend en liet al mijn geliefde mensen zien wat er stond: je vader. Ik had een vader. Daar had het wat mij betreft bijna bij kunnen blijven, het was bijna genoeg. Maar niet voor hem. Twee weken later een nieuwe brief, korzelig, bijna boos, waar blijf je nou? Ah, dacht ik, zo ken ik hem weer. Dwingeland. Twintig jaar niets van je laten horen en dan denken dat het zomaar gaat.

 

Zijn vrouw haalde me op van het station. Ze zei: je vader is erg zenuwachtig, hij loopt al de hele ochtend te ijsberen. Bij hun huis aangekomen ging de deur open. Daar stond mijn vader, zijn armen naar me uitgestrekt, en zei: zo, Meulenbelt.

 

Het was nog net op tijd. Niet lang daarna begon hij zachtjes te dementeren en gleed steeds verder weg. We hebben het nooit meer over vroeger gehad maar dat hoefde ook niet. Alle feiten vielen uit zijn hoofd. Maar de emoties bleven. Dan keek hij me onderzoekend aan als ik hem kwam zien, ken ik die? Hij wist niet meer wie ik was. Maar wel dat hij me graag zag. Dan pakte hij mijn hand, en zaten we vredig en zwijgend samen op de bank. Ik had mijn vader van heel vroeger weer terug, al waren de rollen nu omgedraaid, ik de beschermende, hij het kind.

Sindsdien kan ik het niet meer zo eenvoudig hebben over ‘mannen’ of over ‘de man’. Dus die vragen, die kan ik niet beantwoorden. 

 

Anja Meulenbelt was vanaf het begin betrokken bij de vrouwenbeweging. is o.a.publiciste en schrijfster van zo’n 40 boeken.  Hiervan zijn “het beroofde land” en “een spiegel liegt  niet’ de meest recente. Sinds 1994 werkzaam in de Gazastrook, met zelfopgerichte Stichting Kifaia, om daar gehandicapten, waaronder veel intifadaslachtoffers te ondersteunen met trainingen en fondsenwerving. Sinds juni 2003 Eerste-Kamerlid voor de SP.

 

www.anjameulenbelt.sp.nl

 

 

 

 

 

 

 

 

 


MAGAZINE

cover

back

 

 
2012 © Stichting Mannenwerk