Mannenwerk, weekend 23-25 maart 2012.

Oorspronkelijk was ik niet van plan om hier heen te gaan maar in de loop van februari ontdekte ik dat verschillende goede  bekenden wel zouden gaan. Joan gaf me een laatste duwtje, en dus heb ik mij aangemeld. Achteraf was dat een zegen want in de weken daarna kreeg ik steeds meer last van de emoties rond het verlies, het verdriet, en het alleen zijn. Daar kwam begin maart de griep bij, en dat is een vreselijke combinatie. Van griep voel je je vervelend, je komt de deur niet uit, de emoties grijpen nog heftiger aan, nog meer lichamelijke klachten, nog meer pillen. Ik voelde me echt beroerd, maar met wat zelf nadenken en wat telefoneren met mensen van Mannenwerk, kwam ik tot het inzicht dat de emoties de oorzaak waren van de lichamelijke klachten (op de griep na) en dat de oplossing het weekend was omdat ik daar over die emoties zou kunnen praten. Praten is het enige wat helpt.

Gelukkig kon ik met Ad meerijden; ik bleef me vervelend voelen tot ik bij hem in de auto zat; toen viel alles van mij af. In overleg met de huisarts had ik de meeste pillen afgebouwd vr het weekend. Maar op zaterdagmorgen wordt ik vervelend wakker, en moet ik tot mijn ergernis er toch bijna een nemen, wat ik echt niet wil. In een twee keer vijf minuten gesprek maakt de ander mij duidelijk dat ik niets anders doe dan vechten; hij zegt dat dat geen uitweg is en dat ik mij op de grote kring moet richten. Dat lukt maar matig. In de kleine kring van Lars begin ik te vertellen hoe ik mij voel, en opeens begin ik ontzettend te huilen. Ze zijn heel lief voor me, ze helpen me en na verloop van tijd gaat het wat beter met me, maar nog niet helemaal.

Na de lunch ga ik slapen en dat doet mij goed. In  de grote kring  wil het niet erg, tot die dans op de muziek van Nana Mouskouri mij er door heen helpt. Dan komt de aankondiging van twee keer vijftien minuten. Ik snap meteen dat de keuze met wie ik dat zal doen voor mij beslissend is; dat komt goed: Frank D. en ik zijn het meteen met elkaar eens. En in dat gesprek valt alles op zijn plaats en komt er lucht voor mij.

Die avond was een belevenis. De van thuis meegebrachte voorwerpen geven aanleiding tot indrukwekkende zang, voordracht, muziek, en ook een lange volkomen stilte. Zoiets valt niet te organiseren, dat kan alleen spontaan in een bijzondere groep opeens gebeuren.

Ik ben nu al een paar dagen weer thuis, en het gaat goed. Veel minder pillen, meer activiteiten, al twee nachten zonder slaaptablet geslapen, ik voel mij een ander mens worden.

Hoe is dat nu gekomen? Met veel hulp van mensen in dit weekend. Maar twee belangrijke dingen van mijzelf: eerst thuis het inzicht dat die pillen geen uitweg bieden en praten op het weekend wel, en ten tweede de keuze van met wie ik de twee keer vijftien minuten zal doen. Ik moet het zelf doen, ik ben ook de enige die dat kan, maar warme mensen om mij heen zijn onmisbaar. Jules.