pe2

Op straat zie je ze wel dribbelen met hun vader of moeder:  doelloos treuzelende peuters. Ze rennen een stukje mee met hun ouders, maar ineens besluiten ze om stil te staan bij een steentje, een blaadje of een plasje water of lopen ze een stuk terug.

De leukste treuzelende peuter vond ik een meisje dat zichzelf in een plas water weerspiegeld zag.
Wat een ontdekking voor haar en  … voor mij!

Als de ouders tijd nemen om hun kind rustig  zijn of haar gang te laten gaan is het een feest om te kijken wat er allemaal gebeurt in zo’n jong leven.

Nu ik sinds kort met  pensioen ben komt soms iets van die treuzelende peuter in mij terug
Het is net als op een vakantie:  ik zie kleine grappige dingen waar ik in mijn werkzame leven aan voorbij liep.
Het voordeel van ouder worden is dat je kunt terugkijken op verschillende fasen in je leven.

Op de mannenweekenden en in de supportgroepen wordt regelmatig de vraag gesteld: hoe oud ben je eigenlijk als je hier en nu uiting geeft aan dit bepaalde gevoel.

Als jongetje van een jaar of zeven à acht huppelde ik soms op straat naar school. Ik was een gelukkig jongetje. Soms komt dat gevoel weer terug nu ik senior ben  geworden. Op de middelbare school werd ik een brave leerling, maar ook een gesloten puber.
Hoewel niemand me in de weg stond (integendeel, ik had de tijd mee) vond ik het tussen mijn achttiende en dertigste nog een heel gedoe om volop van gay life te genieten. Maar tussen dertig en veertig heb ik dat wel ingehaald.  Dat waren dan weer mijn dancing days.

Dansen? Nee, nu een heel enkele keer nog misschien. Maar als een peuter nieuwsgierig rond te  kijken? Dat hoop ik nog lang te kunnen doen.