worst

Vooral als je het woord “worstelen” stevig uitspreekt, met een vette nadruk op de eerste r en s, geeft het goed weer wat er gebeurt als je met iemand of iets ….. nou ja, worstelt.

Worstelen is voornamelijk mannenwerk. Maar waar ik naar toe wil is dat Mannenwerk,  zoals wij het doen,  ook vaak worstelen is. Zodra we aan de gang gaan in grote groep, kleine groepen of tweetallen leggen we onze ziel en zaligheid onder een microscoop.  We maken daarmee wat er in ons leven aan de hand is wat groter.  Maar tegelijk klinkt het advies: houd het klein en dichtbij, maak er geen drama van. Dat is vragen om een worsteling.

We hebben besloten om in een groep mee te doen en aandacht te geven aan anderen. Maar tegelijk worden we uitgenodigd om goed ons eigen spoor te blijven volgen. We krijgen de uitnodiging om alles wat langs komt als gast  welkom te heten in onze herberg. Als we op die uitnodiging ingaan zetten we de deur open. En ja, daar worstelen de gasten zich al naar binnen.  Zeg maar gerust: welkom in de worstelschool!

Van  worstelen als sport heb ik  geen verstand.  Maar ik weet wel dat worstelen  geen boxen is. Een boxer probeert zijn tegenstander knock out te slaan, een worstelaar probeert zijn tegenstander op de grond te krijgen, maar laat hem verder  in volle bewustzijn  aanwezig.

Bij het worstelen gaat het meer om evenwicht bewaren, om rechtop te blijven staan. Dat geldt ook voor worstelen in het Mannenwerk. Dat hoeft natuurlijk niet altijd te lukken. Soms ga je neer. Maar de wedstrijd kan opnieuw beginnen met nieuwe kansen om in evenwicht te blijven en een evenwichtige man te worden.

Op de mannenweekenden en bij de supportgroepen zie ik heel wat evenwichtige mannen.  We kunnen mooi , evenwichtig en welluidend spreken over  ons  leven. Maar pas op mannen! De nieuwe bus met worstelaars is zojuist gearriveerd.