Het doel van de Stichting:

'Zich inzetten voor de persoonlijke groei van mannen in het algemeen, en van homo -en bisexuele mannen in het bijzonder;

Het leveren van een bijdrage aan maatschappelijk bewustzijn over het samengaan van mannen, mannen & vrouwen, ouderen & jongeren, verschillende culturen, enzovoort'

Vanwege het stoppen van de subsidies  van het mannenwerk in Vormings -Centrum  Allardsoog in Bakkeveen besloot de leiders groep in het weekend van 22-23 oktober 1994 tot de oprichting van Stichting Mannenwerk. 

Op 13 januari 1995 te Utrecht zetten Walter van Ruitenbeek, Johan van Breukelen, Hendrik Grashuis, Wouter Wieringa, Lars Mokveld en notaris Grafhorst hun hand tekening op de stichting akte. lees hier verder

Het doel van de Stichting:

Zich inzetten voor de persoonlijke groei van mannen in het algemeen, en van homo -en bisexuele mannen in het bijzonder;

Het leveren van een bijdrage aan maatschappelijk bewustzijn over het samengaan van mannen, mannen & vrouwen, ouderen & jongeren, verschillende culturen, enzovoort;

Het bevorderen en uitvoeren van alle activiteiten die tot het bereiken van de hier bovengenoemde doelstellingen kunnen leiden.

De stichting probeert haar doel te bereiken door: 

Het organiseren van workshops, doorlopende groepen en andere bijeenkomsten;

Het in leven roepen van een leidersgroep, die organisatorisch en inhoudelijk vorm geeft aan de activiteiten van de stichting.

Het onderhouden van contacten met instanties en organisaties die betrokken zijn bij de belangenbehartiging van al-dan-niet homo- of bisexuele mannen en vrouwen.

Homo's zijn nu toch eindelijk wel geëmancipeerd en geïntegreerd in onze samenleving? (Een belangrijk argument voor het Ministerie van WVC om in 1994 onze subsidie te beëindigen!). Emancipatie is in zekere zin altijd een proces. Je kunt zonder meer stellen dat er in Nederland op het gebied van homo-emancipatie veel is bereikt, zowel wat betreft maatschappelijke en culturele vrijheden en mogelijkheden als op het niveau van wetgeving. Internationaal gezien lopen we beslist voorop. Toch zou je op een willekeurige middelbare school eens de vraag moeten stellen hoeveel leerlingen zich openlijk bekend hebben gemaakt als homoseksueel.

 Ik denk dat we ons niet al te grote illusies moeten maken over de vrijheid, de acceptatie en de integratie van homoseksualiteit onder jongeren. En denkend over andere culturen zou je je bij voorbeeld ook af kunnen vragen of onze westerse manier van denken en spreken over homoseksualiteit wel persé zo goed aansluit bij hoe er in de diverse allochtone gemeenschappen over gedacht en (niet) gesproken wordt.  

lees hier het hele artikel